The earth was blue, but there was no god

vaginas & alcohol

2011-12-26T01:06:00.000+02:00

you'd be surprised for all the things,

she forbid me from doing, the question-marks

that gave birth to tattooed embryos, raining down

the face, your mother's life, as an eczema

nevertheless

the drainage of your veins,

gives me reason to believe, gives me

chains, not to behave, but to be brave,

gives me fear,

you're just another flesh tattoo, a birth scar, nevertheless

you're a tumor, you're a cancerous disease,

you're depressive, you're benign

it doesn't matter,

what matters not, is your ability to reason,

the happiness inside your belly, feels like butterflies

exploding, in a nuclear parenthesis,

my cells, break down,

becoming cancerous as we speak,

but it doesn't matter, it doesn't give a shit

he's cancerous, he's brave

for kicking life

for giving life another chance to be shy

what matters not, is your ability to be incomprehensible

giving me, trust, care

just not to be cancerous

Le visiteur

2011-11-25T18:53:00.001+02:00

δεν είναι η ζωή μια πενταροδεκάρα, να υφαίνει αραχνοιστούς πλούσιους

στα σωθικά σου μέσα, να ξεψυχά κάθε ίχνος βρώμικης, μεθυσμένης ζωής

στην τενεκεδένια σου ύπαρξη, στα ραγισμένα σου οστά

στην απειροελάχιστη γκαζιά της μοναξιάς πριν σε χτυπήσει στα πλευρά

κι οι φίλοι, της μοναξιάς το κλάμα δεν ακούν

μα μοναχά αυτό υπάρχει, και σβήνει σε απογοητεύσεις

σε σβησμένα τσιγάρα, στου καπνιστή το ''Όχι δεν εγιάτρεψα αναπνοές''

στου γιατρού το ''Απο καρκίνο σβήνεις''

στις σφηγκοφωλιές της Αθηναικής πυρίτιδας, με μια αναπνοή

γυρνοβολώ, κι ας με λένε ψεύτη, κι ας με λένε φαντασμένο

φαντάζομαι πως ειναι να γνωρίζεις πως με μιά σου ανάσα μόνο,

χλευάζει η μέρα σου το διχασμένο σου κόρμι και φωτιά τ'ανάβει

τ'ανάβει, για να σβήνει στης νυχτιάς το παγωμένο,

''καληνύχτα, σ'αγαπώ.''

κι ύστερα, ούτε το μαξιλάρι, ούτε τα σεντόνια δεν βολεύουν πια.

inception.

2011-10-27T00:25:00.001+03:00

Πνιγμένος μες στη θάλασσα, για όνειρα

δεν είναι πια ο πηγαιμός, μα για θαλάσσιες υαίνες

για τις ακίδες πια ,της θάλασσας ο καημός

σκληραίνει και καρφίτσα γίνεται

στο σώμα σου κι αν ποτάμια σχηματίζονται

κι αν ραγάδες, πια δεν γίνονται τα μάτια σου αστέρια.

σελήνης φλεγομενης, της αντίπερα σου όχθης

φωτιές ανάβουν

και εγω δεν είμαι πια στο σώμα μου, υγρός

μα πλέω μες στον κόσμο, στο ζωντανό νερό,

φτιαγμένος από γαλάζια όνειρα, σφυγμούς,

με μια συσπειρωμένη μου κραυγή χάνομαι στην καταιγίδα

για να ξαναγυρίσω, δεν θέλω να επιζήσω,

ει δυνατόν, να αφήσω την τελευταία πνοή,

στο μητρικό μου ύδωρ πίσω, δίχως το δισταγμό, δίχως τις θλιβερές συνέπειες.

Τι κι αν μ' καημούς, με σπαραγμούς,

λυγίζει το πρόσωπο σου, αντίβαρο στο χαμόγελο σου

να ξέρεις πως γυρνώ, να ξέρεις πως το χαμόγελο,

δεν είναι σφιχτά δεμένο πια στους δείκτες

δεν ξέρεις πια πως, ανατριχίλα κρύβεται στο κάθε σύρσιμο

της ωρολογιακής ευθείας

να ανατινάζονται, δυο χιλιάδες θύλακες φαντασίας

βρε, τρέμω, βρε συθέμελα

κι ας είμαι γω, κι ας είμαι γω Οδυσσέας

ποια, να ναι αυτή που την φωνάζουν πια Ιθάκη.

(και τώρα ξαναδιάβασε μόνο τα κόκκινα)

528491

για το γαμώτο που δεν έζησα.

2011-10-24T00:52:00.000+03:00

στις στάσεις αυτές, κολλάνε φύλλα στα χέρια ανθρώπων

πια βρεγμένα, πια χαρακωμένα απ'τις λάσπεις

μονάχα, οι ρυτίδες τους, μικρές φωτιές στα γκρίζα

φλέγματα του περιχαρακωμένου γκέτου

του ανθρώπου

στις ρόδες, στις χαρακιές των κουτιών μάζας

συνωστίζονται τα χρώματα και αφήνουν

σύνορα και χώρες και ιστορίες

και σφηνώνονται, στις ρόδες και γυρίζουν

γυρίζουν, και γυρίζουν

Δεν έχει ο προορισμός μου πια σημασία,

δεν κλείνομαι γω μέσα,

δεν κλείνω πια τα μάτια, μετά απο κάθε στάση

''Ευαγγελισμός, Κάραβελ'', κι επαναλαμβάνεται η δουλειά

''Κολωνάκι'', μια ιστορία.

να σφίγεται ο λαιμός μου, τα σώψυχα μου,

και αυτά να γυρίζουν, γυρίζουν

κι ας γίνονται με μιας, δουλειά μιας μέρας

για αυτά τα μηχανήματα που διώχνουν τα σημάδια

στο λεωφορείο μέσα, να αφήνεις τις δυνάμεις σου

κι ας φλέγεσαι, κι ας γίνεσαι καπνός, ας γίνεται ο ουρανός

μικρός τιτάνας, στα κόρμια σου πάνω, αν οι στάχτες

αφήσαν μικρές γαίες να γρυλίζουν, να βρίζουν

την μοίρα και την ώρα, την κατακεραυνωμένη ματιά των γυναικών

που σ'αφησαν να φύγεις, που κλείσαν μια πόρτα,

που κλείσαν, τους δείκτες των ρολογιών.

CO2+H2O-C6H12o6+O2

2011-10-10T20:00:00.000+03:00

Σε αυτάτα μέρη, ροδακινίζουν οι σταγόνες της βροχής

απο απόσταγμα σε απόσταγμα
κι απο σταλαγματιά σε σταλαγματιά,
μια σταλαγματιά σταλαγμίτης, στις υπάρξεις των νυχτών
στους δρόμους, δε, κυλούν χλιαρά νερά
για να μουσκέψουν τις σκιες και σκέψεις
επάνω σε τοίχους και σε σκισμένα παλιόχαρτα,
γιατι για κάθε σκέψη που μαραίνει, μια σταγόνα βρίσκει πάνω της
τσουλήθρα στις χαραγματιές του 21^ου αιώνα.

τα πιο όμορφα, γινήκαν άσχημα.

2011-09-20T23:56:00.000+03:00

Είν' το φεγγάρι, μια νυχτιά για μένα

στους ακροατές αυτού του κονσέρτου αηδίας

στις ασφυχτικές μου μέρες, να

μην έρπομαι, για μια αγκαλιά, για ενα χάδι

μονάχα αυτό μου μένει

κι ας είμαι γω μονάχος,

μην γυροβολάνε, δύστυχες ψυχές

γιατι για όσους, το δάκρυ

γίνηκε χαμός

μια αγκαλιά και ένα χάδι

μονάχα αυτό τους μένει.

σε ποιές γραμμές μια μοναξιά να χωρέσω

στις γραμμές, το σκίρτημα,

το τσούξιμο μιας πληγής, του ''μείνε μόνος''

να το καταγράψω,

κι ας μπορεί, όποιος αντέχει, να

μου γράψει, μου πει, όλες τις μελωδιές

σ'αυτο το

''για μένα δεν υπάρχεις''

και θα του πω ευχαριστώ.

Six

2011-09-17T00:07:00.001+03:00

There’s no number sixin my pocket, there was nothing but the feeling of dead cold steel, numbing myfingers, filling my veins with led and sorrow, hitting my arteries with asplash of other people’s blood.

There’s no number sixin my pocket, there was nothing but the count of tears, mothers screaming ‘tillI trip and fall in hell, counting the days I pass standing on the verge of myown sanatorium, hitting my knuckles on the wall, drenched in blood.

There’s no number sixin my pocket, there’s the knife of a homeless person, there’s food that no oneate, there’s you and me, there’s sorrow and pity, there’s your ring, your lastwords.

And I’m there, staringat the wall, on my knees, holding my fists against the wall.

The snow was drenchedin blood, my shirt was full with your blood and I couldn’t do a thing. I wasbreathing heavily, my asthma was all blown up, and there was nothing I coulddo.

There’s no number six in my pocket, there’s nothing there.

All six bullets were in you.

Couldn’t even bring up six reasons that I did it.

There’s no number six in my heart, there’s nothing there.

Μοιάζει για βροχή, μοιάζει με καλοκαίρι

2011-09-14T00:35:00.000+03:00

Μιαμπόρα είν’ και πέρασε,

για δάκρυ, πια η ζωή σε πέρασε
μια στάλα, τόσο δα, σε προσπέρασε
κι ας λυσομαχάς, κι ας φλέγεσαι
στη γη επάνω, κι αν φωνάζεις
μα πάντα καίγεσαι
δεν ήσουνα φεγγάρι, στις χλοερές πλευρές
στα δάχτυλα νεραιδων να έρπεσαι
κι αν φωνάζεις, κι αν κλαίς
ο,τι κι αν φέρνει η αρμύρα,
στα ξεραμένα ερημοχώρια, το θες

Πωςσβήνει η σκιά σου, πως σπινθηρίζει
όπως η πληγή με το άλας πια αφρίζει
για ποια στίγματα μιλάς
και τι χορούς, στα πόδια σου φυλάς
δυνάμωσα και έζησα
και τα χεράκια τους τα έχτισα
να ναι, θηριά μπετόν σ’οτι θέλησα
να μη μ’αφήνουν στις ορμές, να πω
ο,τι δεν ψέλισα..

we, the, people.

2011-08-21T02:19:00.002+03:00

μη μου τρομάζεις, ίσκιε της ημέρας, στα νύχια ερινύων
να ψαχνίζεις τσέπες γιγάντων, για να ροδίσουν οι αξίες
κι ας είσαι ερπετό, στις πριαπισμένες οικίες των καιρών
τρύγισε τα δέντρα του οίκου σου
και λύγισε εμπρός, στις φλέβες του ηλίου
που σπαστά χρυσίζουν
τις χορεύτριες των επίπεδων σωρών
του μη γίνεσθαι, και της χρυσωπής σταλαχτίδας
που στυλιτεύει τα όμορφα

για να μοιάζεις με την ρετσίνα δέντρων,
στα χέρια παιδιών κολλημένη
με την ανάσα του παρελθόντος σφηνωμένη
μέσα της, κι εσυ ίσκιε της ημέρας
να μου τρομάζεις, με τα ψεύτικα μου λόγια
γιατι όταν η γη εσείσθη, όταν η πατρίς εχάθη ,
'συ δεν ήσουν κει, παρά μόνο
σάλευες στα χώματα
σαν φίδι, σαν ψεύτικος προφήτης.

pic from: http://foolishcreatures.com/2008/09/01/somewhere-between-waking-and-sleeping/

Echinoidea

2011-08-19T23:00:00.000+03:00

κι αν ειναι, ρόδινες οι άκρες των χεριών σου
θα τρυγίσω τραγωδίες, θα σμήξω με αχινούς
στα βράχια, κι τα ρεύματα να αφήνουν σχίσματα
στις πλάτες μου, σε αντίθετα ρεύματα

κι αν όπως πάλεται ο αχινός,
βυθίσεις την σάρκα σου, σαλέψεις ματωμένος
στα καταγάλανα νερά
τότες θα αντικρύσεις, της ψευτιάς το ίχνος
στα χέρια σου την ματωμένη αλατιέρα να συσπάται
στις ραγάδες των δαχτύλων σου
να κυλούν οι ραγιάδες των ωκεανών

κι αν νεκρός,
ξαπλώσεις μες στην θαλπωρή του ταλαιπωρημένου
πελάγους
ώσπου ο κρότος να σιγήσει, και η θάλασσα να γίνει
απορος υιος, και τα χέρια του να σφίξουν το κορμί σου
γιατι, δεκάρα είσαι, και σε διεκδικεί η φτώχεια
γιατι, πατέρα, με λησμόνησες,
φωνάζει, τραγικώς ο τραγικός
υιος.

Now I see myself, under myself

2011-07-30T14:44:00.001+03:00

Οι ρυθμικές παλινδρομήσεις του ηλίου σκίρτησαν τα σπάργανα του ηλιοκαμένου δέντρου μας, το καμάρι της αυλής μας. Απο καιρό το κοιτάγαμε με περηφάνεια και κομπάζαμε στην γειτονιά για το πανέμορφο μας δέντρο. Μα μια μέρα, το δέντρο κόμπιασε και λύγισε. Σαν το ρωτήσαμε γιατι, δεν έδωσε απάντηση, μονάχα θροισαν τα φύλλα του και έβραζε το χώμα.

Οι παιδικές μου αναμνήσεις απ’το χωριό σταματάνε εκει πέρα, σταματάνε στις απέραντες αναζήτησεις με τους φίλους μου στα ποτάμια των βουνών και στις αλάνες που με τα πόδια μας και τη μπάλα μας σηκώναμε αμμοθύελες. Σταματάνε στα χαμόγελα των κοριτσιών που μοιάζαν με καραμελωμένα γλυκά κουταλιού, με τα ροζιασμένα χέρια των μανάδων μας που ήσαν γεμάτα πληγές απο τις δουλειές της ημέρας και τις μέρες που περνούσαν, που βράζαν απο ζωή ‘σαν ο ήλιος έριχνε τους καυτερούς του αχινούς στα γερασμένα δέρματα των κατοίκων.

Εγω, κοιτούσα με περιέργεια τη μητέρα μου να πλέκει, περιεργαζόμουν τα δάχτυλα της να σκάβουν τη ψυχή της και να απεικονίζει σχέδια του μυαλού της, του υποσυνείδητου της στα μικρά, μικρά ρουχαλάκια που έφτιαχνε για όλο το χωριό αλλα και για μας. Το χειμώνα μας έντυνε σαν κρεμμύδια, μας μπούκωνε και με μια ζεστή μερίδα ψωμί, χωριάτικο, και μας έστελνε στο σχολειό, εκεί όπου τα γράμματα παίρναν άλλοτε ροπή ελευθερίας και άλλοτε γεύση τσουχτερής κατσάδας στις παλάμες μας. Δεν την άκουσα ποτέ να ψιθυρίζει τίποτε άλλο εκτός απο τις συνηθισμένες δοξασίες του λαού μας, τα παραμύθια που περνάνε απο στόμα σε στόμα, όπως ακριβώς και οι μύθοι της αρχαίας Ελλάδος.

Μια μέρα όμως, επάνω στις κοτρώνες της αλάνας, με βρήκε τραύμα σουβλερό, τα δάκρυα να τρέχουν επάνω στα ροδοκόκκινα μου μάγουλα και ουδείς εις τον περίγυρο να εβρίσκεται εύκαιρος για να με ηπάγει εις τον γιατρόν. Και τότε, ως σκιά απο ιστορίες φαντασμάτων, εφάνη ο καμπούρης γέρος των πλαγιών. Τον είχαμε δει πολλές φορές να περιτριγυρίζει το χωριό και να κοιτάει με ενα μονότονο βλέμμα τα παιδιά, τις οικογένειες, τα φαγητά που μοσχοβολούσαν. Πολλές φορές, ο πατήρ μου του επρόσφερε φαι και κρασί αλλα ‘κείνος ουδέποτε δεν το δεχόταν. ‘’Δεν μπορεί να προφερθεί και είναι ανώνυμο αυτό που βασανίζει και λυτρώνει την ψυχή μου και ταυτόχρονα είναι η πείνα της κοιλιάς μου’’* του έλεγε, αφήνοντας τον πατέρα μου να τον κοιτάει με απορημένο ύφος.

Ο γέρος με πλησίασε, με κοίταξε καλά καλά και εστάθη εκεί για μερικά δευτερόλεπτα, αμίλητος. Εγω, ως ειναι φυσικόν, εφοβήθη γιατι ουκ ολίγες φορές τον είχαμε κοροιδέψει τα παιδιά του χωριού, του πετούσαμε και καμια πέτρα, τον περιπαίζαμε και γελούσαμε με τα χαζολογήματα που πέταγε ορισμένες –σπάνιες- φορές. Εν τέλει όμως, εκείνος πάντα απαντούσε με την ίδια ψυχρότητα στα λόγια, ‘’Ίσως να έζησα για πολυ καιρό στα βουνά, να προσπαθούσα να ακούσω υπερβολικά τα δέντρα και τα ποτάμια: τώρα τους μιλώ σαν βοσκός. Ακίνητη η ψυχή μου και φωτεινή όπως τα βουνά το πρωί. Μα με θεωρούν ψυχρό και ψεύτη με τρομαχτικά αστεία. Και τώρα με κοιτούν και γελούν: και ενω γελούν, συνεχίζουν να με μισούν. Το γέλιο τους είναι παγωμένο’’.*

‘’Είσαι καλά, μικρέ?’’ με ρώτησε ο γέρος και έμεινα έκπληκτος. Με βοήθησε να σηκωθώ και περιποιήθηκε το τραύμα μου όπως ενας γιατρός. Η γνώση του περι βοτάνων τον είχε βοηθήσει να γιατρέψει το τραύμα μου πολυ καλύτερα απο οποιοδήποτε πρωτευουσιάνικο ματζούνι μπορούσε να προσφέρει η δυτική ιατρική.

Και σαν σηκώθηκα, τον κοίταξα στα μάτια, και είδα φλόγες και ζωή.

‘’Σε ευχαριστώ’’, τόλμησα να ψελίσω όσο πιο ταπεινά και φοβισμένα μπορούσα.

Κι αυτός, μου έδωσε το χέρι του, με άγγιξε στην ψυχή και στο μυαλό. Τα πνευματικά του νύχια κατακερμάτισαν την λογική και το πνεύμα μου χωρίς μεγάλη προσπάθεια.

Πριν φύγει, μου ψιθύρισε κάτι στο αυτί.

Όταν γύρισα στο χωριό, αναζήτησα τους φίλους μου και την οικογένεια μου και τους εξιστόρησα τα γεγονότα. Τους είπα οτι ο γέρος έκρυβε μέσα του μεγάλη σοφία και πως μπορούσε να αμφισβητήσει τα πάντα με όπλο μόνο τη λογική.

Δεν μπόρεσα να πω τίποτα παραπάνω και ο πατέρας μου με διέκοψε.

‘’Αι πια, με τον τρελόγερο, σταμάτα. Θα σου χαλάσει τα μυαλά.’’

Και κει, εθυμήθη τι μου πε στ’αυτί ο γέρος:

‘’Ο δημιουργός αναζητεί συντρόφους και αυτοί ξέρουν πως να ακονίζουν τα δρεπάνια τους. Θα τους αποκαλέσουν καταστροφείς και πως απεύχονται κάθετι καλό αλλά και κακό. Μα εν τέλει είναι αυτοί που θερίζουν την σοδειά και που χαίρονται’’*

Χρόνια πολλά πέρασαν, και γω, μεγάλος πια, στα βουνά με τ’αμάξι μου και την οικογένεια μου περιτριγύριζα στις σπηλιές του χωριού για μέρες ολόκληρες.

Σε μια πέτρα λοιπόν, σε μια κοτρώνα που στεκόταν σαν λιθάρι αιώνιο, καρφωμένο στα σπλάχνα της μητέρας γης, μια μουτζούρα, σαν παλαιολιθική γραφή στεκόταν αραχνιασμένη στους τοίχους για εμάς και για σας.

‘’Ταδε εφη Ζαρατούστρα’’*

Και τότε ψέλλισα,

‘’Σύγνώμη, γέρο, συγνώμη’’.

*μεταφρασμένα αποσπάσματα απο "Thus Spoke Zarathustra''.

Για να μην είναι τα βράδια σιωπηλά

2011-07-17T04:21:00.000+03:00

στα χέρια σου επάνω να ξαπλώσω
να γείρω, κι ας θρυματίζονται
οι νερατζιές, κι ας φυσάνε τα αστέρια
θρύματα λάβας
οι μυρωδιές των χειλιών μας,
ξεραίνονται
κι αφήνονται στ'ονειρά μας
να μαζεύουν σκόνη
έτσι όπως λυγμούς
μοιράζουν
οι καρδιές, με σύρματα σφιχτά,

κι ας ήταν κυριακή,
με το μεθυστικό σου άρωμα
να πλέκει
τις κλωστές, επάνω στα δάχτυλα σου
οι βελόνες κι αν πονάνε,
δεμένες με τα μερόνυχτα μου,
με λυγμούς, με θρήνους
προσπαθούν,
ηχούν,
σαν απέλπιδες εικόνες
μιας καταιγίδας δακρύων σε περίοδο νηνεμίασ

αφιερωμένο*

πέστε, πού θ' αποκρυφθείτε εσείς όλοι, αν οργισθώ;

2011-06-30T17:30:00.000+03:00

σαλεύει το ηλιοβασίλεμα στα χέρια σας
πως ξυρίζει τα λιοπύρια ο ιδρώτας
ανάμεσα στις νερατζιές
οι μυρωδιές χημικών, τα χέρια σας
άσπρα, στους ανέμους πια εφήμερα
τα μάτια σας, λυπάμαι
μικροί θεοι, που στα πειρατικά λημέρια
τη γαλάζια σημαία, καμαρώνετε
πως χάνεται η ομορφιά, οταν ο ήλιος ξημερώνει
στα χακί, κιτάπια της εντολής

για σένα, ''Ψευτρα Ελευθερία'',*
για σπιούνους και αφέντες, για το παιδί που χάνεται
για μας, ολόκληρους, που επάνω σ'αυτα τα μέρη
κοιμόμαστε και φεύγουμε
κοιμόμαστε παρέα

''δεν ακούς που φοβερίζουν,
άνδρες μύριοι και παιδιά;''*

ας λήξουμε εδω, ας μείνουμε, ας καταλήξουμε εδω.
''ω τρακόσιοι, σηκωθείτε
και ξανάλθετε σε μας.
τα παιδιά σας θελ' ιδείτε
πόσο μοιάζουνε με σας.''*

*αποσπάσματα απο τον Εθνικό Υμνο.

**photo by http://stiv-lee.deviantart.com/

Φευγει

2011-06-03T00:34:00.001+03:00

 για που σαλπάρεις, για τα ξένα μέρη
στις μυρωδιές, στις ρωγμές
των καικιών, που σπέρνουν τα γυμνά
ροζιασμένα σου χέρια,
θαλασσιά δάκρυα
στο ξεραμένο σου μούσι,
γέρε
σκαρφαλώνουν της νικοτίνης θύελες
πως να χτυπά,
η κάθε ρημαδομέρα,
στις μηχάνες και στα κατάρτια
μια ανάμνηση χιμαιρα
μπλεβίζει ο ουρανός
και χάνεσαι στα υψίπεδα της θάλασσας
πως επιπλέουν τα δάκρυα σου
μόνο εσυ, γνωρίζεις.

Cauchemar

2011-05-23T19:54:00.000+03:00

 our nights, swollen as they were,

were born, not lost,

they flew, in past, they lie,

revengeful, as if they searched for gaps,

in souls, in vows,

in fires, in most,

if not all, 

your nightmares.

διπλή

2011-05-23T19:49:00.001+03:00

γιατι εγω συνηθίσα να υπάρχω

μετέωρος στη σφαίρα της φαντασίας

τα αισθήματα σου να ναι μικρές

ριπές ανάμεσα στα κολεόπτερα

που σφύζουν απο ζωή, για να σαι συ

ήσυχος

για να μην δυσκολεύεσαι ν'αναπνεύσεις,

για να μην ακούγεται ο ρόγχος σου

τα βράδια,

καθώς ο θάνατος σπιλώνει το ξύλο της πόρτας

συσπειρώνεται και έρπει,

επάνω στις σκλήθρες, έρπει, φωτιά,

φωτιά, φωτιά, δεν ησυχάζεις ούτε στιγμή,

καθώς το δωμάτιο γίνεται σφιχτό ζωνάρι

στα χέρια σου,

όπως κι αν με κοιτάξεις,

δεν παύεις

να είσαι, ουρλιαχτό.

Επίσκεψη σε σένα

2011-04-23T22:03:00.001+03:00

για πες μου τις μυρωδιές
απ'την κανέλα στα ρυάκια του σπιτιού σου
τις γεύτηκε γυναίκα στα στέρνα σου
σαλέψαν τα δάχτυλα σου, έρμαια ανέμων
επάνω στα χείλια της, επάνω στις ρώγες της
τις κάρτες γενεθλιών που μυρίζουν
κρυολογημένα χρονια πολλα
τα άδεια σου τα χείλη
φλογίζουν οι θάλασσες και γω
μια μυρωδιά τριαντάφυλλου
ν'αλέθω, ξέρω να ξύνω πληγές
στις άδειες καμαρες
στους ήχους του σπιτιού, στις ακίδες
που συγκρούονται
στα πατώματα μου, στις μυρωδιές αμμου
που γεμίζει χαρακιές, σταγόνες
μοναξιάς, για μια τρυφερή εικόνα λησμονιάς
συνήθισα να είμαι, συνήθισα
να στέκομαι στο περβάζι, να φλέγομαι με ευκάλυπτο
για τις ρινικές κοιλότητες, ζωή
ξηρά, ξηρά τα δάχτυλα μου, βρεγμένα με νερό
περασμένων στιγμών, φλεγμονές πίκρας
εαν δεν αναπνέω, εσένα, το δέρμα σου, τις αμυχές σου
τις δικές σου αμυγδαλιές, την σπιθαμή έρωτα
πριν ξηλώσουν, μήτρα έρωτα, στις ρίζες σπαράζω
γεννηθείς, στην πιο πικρή 'μυγδαλιά
η νοητή σου
παραμυθένια ζωντάνια μου, για μένα είναι στίγμα

try.to.be.suspicious

2011-04-18T16:44:00.000+03:00

 randomly suggesting 
words for your disappearance
in times of solitude
our faces carry signals of joy
that is, until we drop and smell 
the sound of the earth
that is, to be reborn
with flesh wounds
merely suggesting
paper back themes for your biography
in times of loneliness
our hearts carry signals of suspense
that is, until we rise and see
the smell of the sunshine
that is, to be dead
with a heart ache

give me a ride
in your head
i see the lights flickering
we stand amongst strangers
we touch your face
a million times a day
airplanes are traveling through fields
maybe they're your signals
but then i look
bewildered, tired and disappointed
there's no you in place
there's no me in these days

what is there,
to say, without hesitation
looking into your faceless preparation
didn't we go over things
picking up all the small things
i never agreed to asphyxiation
i should have 
slept on your birth mark.(s)

folds

2011-03-27T21:06:00.001+02:00

Γιατι να νιώθεις ξένη σ'αυτά τα χέρια που σ'αγγίξαν

στις διχτυωτές σου θλίψεις, μια κλωστή δακρύων

πετάει ανέμελα και σχίζει ουρανούς, δυο φευγαλεες ματιές

για ποιον συθέμελα τρέμει η μοναξιά και φλέγεται η ζωή

Για ποιον, απάντα μου με δυο λέξεις μόνο, το σ'αγαπώ

δεν θέλησα να το χαράξω, επάνω μου στις σφιγμένες μου αρτηρίες

να το διαβάζει μονάχα η καρδιά μου, δεν θέλησα

για να τ'ακούς το έσβησα απο γραπτά

για να τ'ακούς.

για σένα

Πως πλέκεται η αγωνία στα σεντόνια

που επιπλέει στον ιδρώτα

πως χάνεσαι στα κατωσέντονα, στον άδη τούτο

πως σβήνεις τις νύχτες

πως σβήνεις

τ'ουρλιαχτά σου

πως.

Εξήγησε μου, να μάθω πως.

wtd777724279

Μπλαβί

2011-03-27T03:11:00.000+02:00

Αξίζει να αγγίζεις το χάραμα στις μπλαβί

αποχρώσεις του πατώματος

οταν αυτό σπαράζει για προσοχή

στους οφθαλμούς

που καίνε για ανάγκη έρωτα

με το χαμένο στις αποχρώσεις

θαλάσσιο υφαντό του ουρανού

κι ας καίνε πάνω του

κάτασπρα

σημάδια ταξιδιού

αυτά τα πράγματα δεν έχουν όνομα

δεν τρέχουν στον λόγο

τον μελίρρυτο

διοτι φλέγονται μονάχα τους

στις γραμμές που γράφονται για αυτά

σε ταράτσες, να αντικρίζουν

γραμμές κτιρίων

σιδεριές και κτήματα ανθρώπων

γιατι οι αμαξοστοιχίες των πόλεων

γρυλίζουν

μόλις δουν τον φλεγόμενο καράβι

να σαλπάρει απ'τον δρόμο

τον μακρύ

κι ας

έχει λίγη σημασία

που ξεκινά

και που τελειώνει

Δάχτυλα στη θάλασσα

2011-03-22T00:54:00.000+02:00

Είν'αστεία τα σημάδια στους λαιμούς

τα λευκά τα ανοίγματα

στους ψιθύρους

τα σαγηνευτικά σου αγγίγματα

ξέχασα πως

αναπαυονται

δαχτυλιές, στα ματωμένα κορμιά

στους ανέμους

ξερό κορμί, ξερό κλαδί

σ'αφρώδες κύμα

στοιβάζονται τα βότσαλα μας

αυτά, χιλιάδες

χιλιάδες, προσμετρούνται

απο αυλές κι αυλές

που είναι πια

αϋλες.

Θυμήθηκα τους ήχους που κάνουν τα στήθια σου

στ'άσπρα τα σεντόνια

η τριβή των κορμιών, χορεύει

το αξέχαστο τανγκό

στα μεθυσμένα απο κρασί

χείλια μας

κι ας μου θυμίζει το κορμί σου

χιλιάδες δυο κορμιά

συνήθισα σ'αυτό

οι μώλωπες φυτρώνουν ανεξέλεγκτα

στις φωτιές

της μοναξιάς

Τραβάει για τ'απειρο

το συχνό μας σάλεμα στο όνειρο

φλεγόμενο σαράκι

σε μια αγκαλιά

ονειρεύεται ήχους ερωτικούς

δεν βρίσκω πια ψεγάδι

στα μάτια της ψυχής σου

για το πρωί σαλπάρω

κι ειν' το κύμα

θαλπωρή στα δάχτυλα μου

τ'αλάτι, τσούξιμο

για αυτά

που κάποτε σ'αγγίζαν

Κι απ'το υστέρημα μου

την βρώμικη μου φαντασία

τις πόρνες στα φανάρια που ζητιανεύουν

για σεξ στα όνειρα

των φτωχών

αγόρασα χείλια να φιλώ, συζητήσεις να ακούω

για να μπορώ, κι εγω

να αναπνέω, να μπορώ.

Travis Bickle

2011-03-21T22:36:00.000+02:00

There were days where I'd be a scum

a low-life

cleaning cum from the backseat

A good place to go, a good game

and you're still talking to me

you fuckers, you screwheads

here's a man who could not take it anymore

never a choice

for us one-direction guys

Sincerely, for all the headaches

made worse by the smell of flowers

from on, every chance

to win, against the world

every muscle, tight as it can be

You're only as..healthy..as..you..feel

Άτιτλο

2011-03-21T22:23:00.000+02:00

as we set off

Γιατί δεν είναι δυνατόν

να νιώθω πανικόβλητα τα στήθια μου

να σβήνουν σαν τσιγάρα

στις θάλασσες δακρύων

γιατί τα μάτια

θυμίζουν πια σανατόριο αϋπνίας

Δεν έζησα μονάχος

για να πεθάνω με παρέα

φίλους να ονομάζω το κάθε τι και πως

που δεν μ'άφησε να ζήσω

να μετρήσω ανάποδα

απαριθμώντας

φόβους και σκιές

να δω σιωπή στη φασαρία μέσα

να δω τη λιακάδα μες στη θύελλα

αυτό μονάχα θέλω

να δω

κι ας είμαι πλέον τυφλός.

Stapler

2011-03-14T23:11:00.002+02:00

το σύμπαν διακατέχεται απο ανοίγματα και δονήσεις

κι η ψυχή, ατέρμονη βαθμίδα

μοναξιάς

μια διερώτηση με βασανίζει

πως μετριέται η μοναξιά

σε κιλά, στο στήθος που πιέζουν

σε βαθμούς κελσίου που ανεβάζουν πυρετό τις νύχτες

σκίζεται ο ουρανός

και αναβλύζει αστέρια

θέλει θάρρος και υπομονή

η χαρτοκοπτική των ουρανών

για να συρράψεις τα αστέρια, δίχως να ματώσουν

να αρπάξεις τις μορφές με τα χαμόγελα

και να υπάρξεις σαν αστέρι

με το συρραπτικό

καρφωμένο στα ίδια σου τα μάτια

mouth-bees

2011-03-14T23:10:00.000+02:00

rediscover imitation

as a form of communication

hands sealed

as identification continued

undisturbed for the last time

can I see

behind your mouth-poverty

I sense bees

squandering

your entire soul

I want to be a part of your imagery

tied with wire knots

to your uterus

and be young again.

Never wanted

to be inside your fingertips

so bad

trusting strangers

having sex with silenced infants

the agony of your puzzle

wrecks my

breath

what's going on

with your life calculator

tap tap tap

2011-03-14T23:07:00.000+02:00

Ειναι η ασυναγώνιστη

μικρή κραυγή αγωνίας

στα υψίπεδα του σύμπαντος

στις αγχωτικές μάυρες τρύπες της εκτυφλωτικής μοναξιάς

αυτή που συγχέεται με τα ψυχρά χαμόγελα

στις θυρίδες της ζωής

κραυγάζεις με τις δονήσεις στα χτυπήματα

τα ρυθμικά, δαχτύλων

ξεγλιστράει ύπουλα σε καταστασεις

για μια ζωή

δεκάρα δεν δίνω, υποστάσεις

οι σύγχρονες τάσεις, οι ματιές είναι δονήσεις

μια ματιά με τα κομμάτια

μια ματιά, μετά κομμάτια

since 0.

2011-02-17T19:53:00.001+02:00

The things that were irrelevant at the time

dubbed our voices

while we played adult games

we pitifully, smashed mashed up

liberators

robots, carefully

disbanding clockwork dreams

waste our breath

in papers and triangles of attainment

since the time of water

a fledgling, conqueror of waste

saddened by no's

we were misunderstood, we were never

good.

Woman in a bar [part 1]

2011-02-06T22:56:00.002+02:00

please read while listening to: http://www.youtube.com/watch?v=qp7Ql3cIeoI

She was a woman of choices. She wore a sulky red dress and faded fairly into the images of the jazz bar we were at. I was there, drowning my lungs in my smoke and second hand smoke and old whiskey while she was seducing scum bags filled with money. She didn't look like a whore, she was just hoping for some honest acquaintance for some easy to spend money. If he was ready to die, all the better. But I won't judge her. She had the eyes that other girls her age didn't have. If I'd have to guess, she could have easily won them over in a game of cards, in a dirty bar or house. She wasn't hanging out with the best characters in town. She was best buddies with the devil's advocate. And I was there, watching her ravage my organs as I drank and drank. She didn't need to talk to me. I was the best victim around. In case you didn't know, I came here every night. I was the bartender's nightly pal. He knew me by my first name. ''Hey Johnny!'' he yelled every time I walked in the bar. I couldn't stand but feel awkwardly funny that I was so well known. I guess that meant that I was either an alcoholic or a man of prestige. Either way, I just hoped she knew my name too. I'd pay her a dollar to spell my name. I was the best at gambling, I even marked cards. Silly, I know. But how's a detective going to earn some money besides running errands for old ladies and weirdo's?

My cigar was melting away, I'd spent enough hours in here and I was beginning to look like a statue frozen in time. My mind was wandering away, caressing her curves in my head with every chance I got. Good thing that there's no way to look into one's mind. I'd be very embarrassed. And then came the shocking realisation. She had been looking at me for quite a while. I awkwardly brushed of my coat fearing that it would have been dirty from the time I came in and removed my hat. She smiled. She smiled and then proceeded to clench her fists and then she bit her finger. She surely knows how to handle a man. A man. Any man, that is. Or me? Eh, that's the job of a psychologist. It's well known that women are far away from them. They cause major headaches. And I had too many headaches in my life to even care for another one.

And there she was, coming right at me. Bearing her long red dress. She didn't mind to hide her nakedness while she was coming. Was this a sign of sexual aggression? I wouldn't pay a dime -or so I thought-. I wouldn't pay a cent. Oh, how wrong I was. She sat down besides me and looked at me in an inquiring way. Five minutes passed and we still hadn't talked.

''Is that how you treat a lady dear?'' she said with her face covered in cigarette smoke..

''It depends on which lady we're talking about miss'', I quickly replied...

Seeing her hopes crumble and die was the best thing I've ever witnessed in my whole life. Just for now, she didn't have the power to smash a man's heart, she couldn't win his sexual desires. And I was all up there, wanting some more blood. I guess I lived for this. I always was a misogynist anyway.

''Oh..and you're such a man. Aren't you?'' she said with her face doused in irony...

And there I was, questioned by a scoundrel woman about my manliness. That's what my dad warned me about some years ago. It would take a woman, just a single woman, to smash your whole life and set it on fire. We men need armies to do our biding, and there she was, just one woman, and she had the whole bar looking at her. It was like she was the devil. And I was truly afraid. I surely was.

I waved at the waiter to bring another drink. Or maybe two. A sip of warm whiskey could make life easier for me. I couldn't stand her presence without pure alcohol running down my veins. She was too trivial for my real life mind to handle, she had gone too far. She wasn't your everyday girl, she was the girl your parents warned you not to meet. I couldn't even handle her myself. Thanks for the warning Dad, you've been good. But now I stirred up the potion and shit's about to hit the fan.

''Your drink sir.'' said the waiter, unknowingly gunning down my thoughts..

''Thank you boy, I appreciate it.'' I kindly replied, by tipping him with a 5 dollar bill.

I then turned and stared right at her face. She was there, even though we were not talking. She couldn't accept that there was a man that she hadn't conquered right from the start. She may have insulted my manliness but she wasn't all over me. She couldn't. She was just sitting there, looking at me with her smokey eyes and her sealed luscious lips. I could have sworn that she was talking in my mind, saying all sorts of nasty stuff. But there she was again. And she was having a good time.

''Now you're a gentleman, mister...?'' she said as she inquired for my name..

And now she wants to know my name.. I brought my cigar in my mouth and had a good sip of nicotine. That was my oxygen tank. And my blood transfusion, was my glass of whiskey. Good think I had both. I wouldn't be alive without them.

''Johnny'' I replied with a monotonous voice.

''Nice to meet you Johnny, I've seen you staring at me quite a few times.'' she said.

''It's my job to do the staring. I've done it over and over again for so many times I could hardly count them.'' I replied with a mysterious hint in my cigarette-scarred voice.

She looked at me and stabbed me with her cornea, right in my mind. There she was, being a good girl and at the same time, drawing men to their unavoidable destiny. She was a mermaid, not a good one. The kind that was dragging sailors to their death. Oh, and the music was just our ship. I had too many sips of whiskey and I was starting to get dizzy. Could I succumb more? Is it possible?

''Boy, boy..You're one of a kind, aren't you? I like men that are mystifying. I usually press on and on for more drinks and money, until I end up on a bed, fully undressed, like a cheap whore. But, not exactly a VERY cheap whore'' she said as she came closer.

I couldn't resist the urges anymore. We came closer and I looked in her eyes. There was the absolute abyss. It was like Dante's inferno.

And this was just the beginning.

Part 2 coming soon.

walking backwards in salonika.

2011-02-04T19:38:00.000+02:00

our wisdom teeth never broke

we carried on to outer space

riding on a heart that smoked flowers

cant understand how our dreams got so few

cant see the ground from here, don't you wonder

where's our breath, where did we go

just a little more to nowhere, enough to kickstart us

dying again just to be reborn

stars on your knees, blasting, reacting to peace

war, just war, in your heart.

the.extent.to.which.stars.are.viewed.as.sterile

2011-02-03T00:48:00.000+02:00

Δεν είναι η ροή των άστρων,

ημίφως στο πεύκο που παίρνει

σάρκα κι οστά;

αφηρημένα όπως περνά το ηλιοστάλαχτο

γκρι κορμί της

φευγαλέα απ'τις βελόνες

που λούζονται με νεύμα ηλίου

θροϊζουν

καλύπτουν φευγαλεες ματιές

Για μας είναι παρελθόν η στάχτη,

είναι κλισέ

μειδίασμα απρόσμενο

ο λεπρος της νυχτιάς, στα φύκια κολλημένος

στην θάλασσα, γυαλί

Φρύνη, και οδύνη

για το άπειρο κάλλος

να βυθίζονται οι στιγμές μου

στην εταίρα, δίδω

αποίκους φεγγαριών για να εκλείψουμε

στα σπήλαια, στις κεραίες

στα μέρη που ηχούν μυθωδίες

κι ας ειναι

η νύχτα παρωδία

Ας ειναι το χώμα που σκεπάζει

τους στρατιώτες

θλιβερό

ας στάζει ύδωρ και μέλι

στα άκρα του Άδη

πεινάνε τα στοιχειά

πεινάνε

γιατι στην χώρα των νεκρών

αστέρια δεν κεντάνε

για τ'αστέρια δεν μιλάνε.

Οδος Φαντασίας 26

2011-01-07T09:00:00.000+02:00

Τα στόρια μυρίζουν ψυχή και ψιλοβρόχι

στα χέρια υμών
το καφετί τους χρώμα λερώνει
για ομπρέλες ψάχνουν οι ροδαλοί καρποί
της σμυγδαλιάς
ο καρπός, της φθείρας που αλωνίζει
στην κεφαλήν
του θεου
μιας ημέρας κόκκος
συγκίνησε πλήθη
αι μυρωδιαί
πλημύρισαν τον κήπο μιας ψυχής
δια τα στόρια που εφάνησαν
σαχλοψιθύριζαν
νότες μιας βροχής που εγύρναγε μονάχη
στα ζιγκουράτ της πόλεως
πως να μυήσεις
κορασίδες και παλικάρια
σ’αυτό που μπλέκεται στα χέρια της φωνής
οταν αυτή μπλεβίζει
όστις μπορει
‘γω να αγγιξω νεκρους και ζωντανούς
όστις μπορει
φθείρα να εγίνει
ψύλλος εις την χείρα ισχυρών
παις, στον κήπο
φωνασκει
όστις ενόμισεν πως γίγαντες
βυθίσανε ποτάμια και φλοιούς
εις γλυκόν
άρωμα πορτοκαλιού και κανέλας
πως να αποτιμηθούν
για πες μου πως
βοη, να εγίνει, χρώμα, στα σάρκινα σούρουπα
των κήπων
των κήπων, των αθηναίων
μεχρις
να φανεί αθηναίος
οστις να μπορεσει να πάει ως τις μυρωδιές
μεχρις.

Carpe Omnia

2010-12-25T19:18:00.001+02:00

Συνήθισα να αφουγκράζομαι κυκλώνες

για να σταματάω την αναπνοή μου στο κατάλληλο σημείο

μιας και έχω τις δυνάμεις

να σβήνω φλόγες μιας ψυχής που σκάνε

σαν τα κύμματα στις στάχτες πάνω της ζωής

στα βράχια που εξοστρακίζονται

σαν πέτρα

δυναμίτης

να φέγγει χλωμά στα πρόσωπα τους

γκρεμίζοντας παράθυρα ψυχής

χαμόγελα ημισέληνα

σε ποια μεριά θα γείρουν

Εγω δεν έγινα αυτός που ήθελα

έγινα αυτός που ήθελε εκείνος

ο σκιώδης κίσσος

στα νύχια μου επάνω σείεται

μοναδικός πλανήτης

αυτά τα στίγματα σιωπής

δεν γυρίζουν πίσω

δεν γίνονται σπόροι για κίσσους φωτεινούς

χλωμός ουρανός, εγω να γίνομαι

Στα μέρη που συγκράτησα σε μνήμες απλησίαστες

φυτρώσαν ημικρανίες

στα κεφάλια ηλιθίων, στους ψυχρούς σκελετούς

στα σκέλια θνητών

που άγγιξαν μονομιάς

την θνησιμότητα τ'ανθρώπου

στα νύχια τους δεν γίνεται σεισμός

αναπαραγωγή αισθήσεων

μιας έκλειψης

αισθημάτων μιας αλλης διάστασης

παρα μόνο

φύεται ο κισσος της ντροπής

για αυτούς π'αγγίξαν

πυρσούς

δίχως να ανάψουνε φωτιά.

Lonely Room

2010-12-08T02:31:00.000+02:00

There was a simple question not worth mentioning.

''Do you love me?''

And she didn't answer. Nothing at all. She just sat there and stared at me while doing nothing. The time passing was excruciatingly biting of my flesh as I waited and waited for a response that never came. It wasn't the agony about whether she loved me or not, neither if I really had someone to love me. It was rather that I was expecting someone to answer so I could fulfill all my foolish childhood dreams of treating someone differently than expected when they told me that they loved me. I looked deep into her eyes, trying to find the answer but she never spent even a single sentimental dime in order to satisfy my most inner motives. She didn't pay tribute to my world. I could have broken her neck right there, left her there so she could rot and fade in eternity like the worthless being she was.

But I surely didn't. At least then. I was too attached to her, knowing all her dirty secrets made me wake up at night and harbor her phobias and nightmares, made me have breathing difficulties all day, made me feel awful when I watched other kids play. It was a tingling sensation, another fear I had gotten throughout the years, as my psychotherapist said. He didn't bother trying to fix the holes in my soul's roof, he would just rather ramble about them in a rather monotonous and idiotic way and then proceed to take my money like an enormous asshole. I couldn't expect more. I could have guessed that he was a big rip-off just by seeing the way he left his Vicodin pills laying all over the table. He was a junkie, a clear-cut junkie sucker who got money to feed his addiction from people like me. No wonder I was strolling the roads at 3 am looking for, god knows who, in order to get this awful feeling out of my chest.

Enough of this, she was waiting and I couldn't be rambling all day about my problems. I couldn't stop paying attention to how her body was complimented by the tight ropes all around her, how he had gotten burns from trying to escape, how I had beautifully cut her in order to get her to calm down. Maybe that's the reason why she wouldn't answer my question. I could picture her calling me names all over again, shouting at me with all her power, screaming until her lungs would collapse. ''You idiot, you worthless creature, how could I love you with all you've done to me?''. It was rather entertaining for me to think about this. Examining every aspect of her agony, trying to come up with what she would say if I asked her again, another question this time.

''Does it hurt?''

And she wouldn't answer. No, nothing at all. She would just sit there and stare at me while doing nothing. The time would pass excruciatingly slow as I caressed her flesh with my little knife as I waited and waited for a response that would never come. It isn't the agony about whether she was being hurt or not, neither because I was worrying for her. It was rather that I was expecting someone to answer so I could hurt her more. I looked again into her eyes, trying to find her hidden pain but she never moved. Not even an inch. She didn't pay tribute to me. No, nothing at all. I could have cut her neck right there, left her there so she could bleed and fade in eternity like the worthless whore she was.

But I surely didn't. At least for now. I am too attached to her, knowing how to navigate all around her skin makes me feel very warm inside and imagine about what we could do if we were a loving couple. It was a frightening sensation, another fear I had gotten throughout the day, one that I never thought could exist. Who would care? Even my psychotherapist wouldn't care right now. He's all dead somewhere in an alley while someone else is banging his wife, and mistreating his kids. He would be rotting monotonously in a corner. I took all my money back from him. I guess his Vicodin pills can't treat the pain from his bullet wounds. No wonder how I got this awful feeling out of my chest. It was worth the visit at 3 am.

Oh, she's trying to talk. What if I took the rope out of her mouth and let her speak, let her talk to me about how I was mistreating her, about how I was inflicting pain on her and that she would hunt me down and kill me one way or another. And I realized that this felt good. I looked at her and smiled. I smiled and smiled again. She was still trying to talk. She was still trying to convey a message. Maybe the message went off something like this.

''Do you even care?''

Do I even care? Oh I care about my floor and the mess you'd make by blowing your brains out.

I really care about you, I'm just joking. But then, why should I answer, why would I say anything at all. I should just sit there and stare at you while doing nothing. The time would pass excruciatingly slow while you would just run out of breath and asphyxiate, waiting for a response that would never come. It wouldn't be the agony about if I ever cared about you, or if I ever loved you, it would rather be the agony about whether you would ever be let free. This is what I was expecting in order to hurt you more. I kicked her in the stomach, trying to see if she would flinch a bit, but she never moved. Not even an inch. She didn't pay tribute to me. No, nothing at all. I would have stopped right there, if this was a game. But it wasn't.

Every night, we would do the same. I would tie her up and pretend that she was my slave. But today I feel like having there for hours. Having her suffer, would make me very nervous, after all she was my wife. But who cares, who cares. We're all expendable. I could get another one. I could burn her for all I care, and then pretend like nothing ever happened. Oh how would that piss off some feminists. Today it is different. Can you hear me? Today's the day that you would pay the price for your sick mind. The world's full of sick individuals like you. We don't need another one. We don't need another twisted bitch that's ready to fill us up with lies. Lies, lies, lies, lies. You're just messing with your mind. Our minds. Everyone's mind.

But then, at the end of the night. You come at the same conclusion. There's no me. You have no husband. You tied yourself. You're hurting yourself. You're willing to die for your sick fantasies. You don't even care. And then you'd stare at the image of yourself at the mirror and try to see if it would say anything. But it wouldn't. No, nothing at all. You would be waiting, and time would pass excruciatingly slow while you waited for the night to end. Just to begin your normal day. Have you ever wondered about how you hide your cut marks from everyone at your job? But then, there's surely an answer. The answer that comes packed with a gun. The one that's held close to your head right now. Go, on. Ask me one final question.

''Can I end this?''

''Sure''

The gun went off.

She was just another statistic.

Υπερίων

2010-12-07T03:16:00.000+02:00

Χρωματίζω με τα δάχτυλα μου το κορμί του χρόνου

για να μπορείς εσυ να μεταφράζεις

τις λέξεις μου σε αισθήματα

για να μπορείς να αφιερώνεις τις λέξεις και τους λεξάριθμους

της ψυχρής κοινής λογικής σου

σε νυχτοπερπατήματα οδών με μεθυσμένα ονόματα

μονάχα αυτά τα ανάποδα ρολόγια

ξέρουν να μετρούν

τα συναισθήματα, χιλιάδες είναι

και υψώνονται σαν άστρα στα σεντόνια μου

Δεν είναι παραμύθια

είναι αιμοβόρες μαύρες τρύπες

οι σκιές συναισθημάτων

που σκίζουνε κορμιά στις μοναξιές των άδειων κρεβατιών

αυτά τα δύσκολα ερείπια

που δάκρυα πλημυρίζουν για να θρέψουν

κορμιά, φυτά

στον πηγαίμο της νιότης

κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις

απρόσμενα

μη δεις, σκιές

μη δεις, ιπτάμενες αυταπατες

γονάτισε και ψέλλισε

τα χέρια σου να γείρουνε στα αστέρια μέσα

να γίνουν μια

συζήτηση με μια στεριά γεμάτη αστέρια.

Η πυρά και ο λύκος μου

2010-11-27T02:37:00.000+02:00

Λυγίζουν τα μάτια μας

κάτω απ'των λυχνιών την αυγή

γιατι ξημερώνοντας

αντικρίζουμε εμάς και μόνο εμάς

τα κουλουριασμένα

σεντόνια

και τα ιδρωμένα μαξιλάρια

Μια κατάσταση, μια μαύρη τρύπα

μια αδράνεια

στην πίσσα του σκοταδιού

να τρέχει ο λογισμός

Λυγίζουν τα μυαλά μας

κάτω απο των ήχων την αυγή

γιατι ξημερώνοντας

τρελαίνομαστε εμείς και μόνο εμείς

Είναι για αχρείους αυτά τα μέρη

στα απύθμενα σκοτάδια

για να αγγίζεις αυτά τα χάδια χρειάζεσαι

κρυφούς εφιάλτες να λικνίζουν

συναισθήματα

μπροστά σε λύκους

και κερκόπορτες να σφίγγουν τα μάτια σου

να μπαίνουν οι εχθροί στα σωθικά σου

να ξερνάς την γη

στα δυο μας χείλη να χορεύουν οι θεοι

λησμονώντας την φωνή

και τα όμορφα

τα γέλια

It is a weakness of the heart

to be engulfed with winds of the sea

and still quote

two-part lines that remind you

of her

alas, I was in doubt

when trying to remember faces

that went black

with dissent I sent her back to the abyss

knowing that, she wouldn't care for me

towering over my star of fate

Δυο καταστάσεις, δυο μαύρες τρύπες

δυο αδράνειες

στην πίσσα του σκοταδιού

να τρέχει το τρέμουλο

Λυγίζουν τα κορμιά μας

κάτω απο της αφής την αυγή

γιατι ξημερώνοντας

νεκρώνονται οι απολήξεις μας, και μόνο οι δικές μας

δεν νιώθουμε

πως είναι να σ'αγγίζουν

και τα όμορφα τα δάχτυλα

τα συρτά

για να μπορέσεις να με ακούσεις

με βλέμμα θολωμένο

εκρήγνυσαι

με ρυθμό δευτερολέπτων

ανα ώρα

και στα ακουστικά διαπερνάς

τα μικρά και ακατανόητα χνώτα των αχνών

αδιαπέραστων

αναπνοων

Τρεις καταστάσεις, τρεις μαύρες τρύπες

τρεις αδράνειες

στην πίσσα του σκοταδιού

να αιωρούνται ερωτήματα.

Για μια φορά, απάντα σε ενα ''γιατι;''

How to be in love

2010-11-24T19:53:00.006+02:00

let me ride in your rainbow tethered

washing machines
tried to ask you for some emotional food
got dispensed
wasn't fed, i got warts from stomach aches
meant to keep you there, but you stared
knowing that you strayed
does the hunger make me fat
make you sad
i could really enjoy writing stuff
the reasons i feel blessed
are like small kids sold for wheat
outer tunes, that crash into your guts
make you spurt different smiles
incomprehensible detentions of innocence
growing weaker when you grin
i take some time to adjust to you
to the winding motion of your breath
im talking, shut your dreams off
take some time to throw away
your faces, like feces stuck in mud
over again, redo all your pain
feels so good to be insane

Kiss the wind now that she's cold
one more try couldnt harm your heart
turn away and exhale
its said everyday
weak persons' feelings are for sale
for these who are needy
better on your side, kicking guts
it still hurts when i try to be sane
almost as when switching to the fast lane
i couldnt see your eyes when you walked back
tired of meanings that clash back
i enjoy being stupid, like kids selling crack
we're the junkies, we feel shit
now that our umbilical cord has been cut loose

And where is it going now
cand stand the thought of you
tired and diseased
weaker than i shout
shouldnt be the same
when you kickstart my heart
all feels strangely insane

Dum loquimor fugerit invida aetas

2010-11-24T02:17:00.000+02:00

Τα βράχια ήταν βράγχια

και το τσιμέντο φλέβα στα δικά μου μάτια

εντοιχισμένο στην θάλασσα των ψυχών

τα βράχια ηταν βράγχια

κι ανέπνεεαν τα δαιμονιώδη στοιχειά

οταν έξεπνευσα στα βράχια

γίνηκα ψάρι

σε θάλασσες ψυχών

με βράγχια στα βράχια γεννήθηκα

για αστερισμούς

μ'αλάτι σε πληγές, δεν πείραζε πλέον

Δεν ήμουν πια συνήθης ύποπτος

για παραχαράξεις συναισθημάτων

γιατι κυκλοφορούσα πλέον

σε λεωφόρους μηδενικών

μια λάμψη ήξερα μόνο

την λάμψη αυτή, που σβήνει όσο της μιλάς

αυτή που κρώζει κάθε πρώτο πρωινό

και συγκίνηση μεγάλη

στης μάνας την καρδιά

πως έρεεαν τα μιλητά, πως χτύπαγε η καρδιά

σαν βόμβος

σαν ουράνια συντροφιά

Κι αν κάθε πρωινό

στη συντροφιά τ'ανέμου

ρεμβάζω τα λουλούδια που αγκαλιάζουν την μοναχικότητα του χάους

εγώ θυμίζω στις 'λιαχτίδες

να πλέουν δυνατά, να σκίζουν τα παράθυρα

να γίνονται φωτιά στα πιο μαύρα σκοτάδια

να ξυπνούν κοιμισμένα μάτια

γιατί συνήθισε ο άνθρωπος

να πέφτει πια στα βράχια

και να μην αναπνέει πια

γιατι εξέχασε απο που άρχισε να τρέχει

εξέχασε πως γίνεται να γίνονται

τα βράχια, βράγχια

Moth

2010-11-11T02:27:00.000+02:00

We could possibly count many ways

in which moths

dwindle in our ways of light

the songs we're tired of

the kind of music she's fond of

sheds light into my back

warm summer days that speak

for themselves

I was entangled in fears

oh, how I spoke of tears

when she ran away

the music just went off

never dwindle in bones they said

like the ways

moths

dwindle in the ways of light.

Zihuatanejo

2010-10-19T00:58:00.001+03:00

Ηταν μια άσχημη συνήθεια το να ψάχνω για λεπτομέρειες σε κάθε πρόταση των ανθρώπων γύρω μου. Συνήθισα να παρομοιάζω τον εαυτό μου με κατάσκοπο, με κάποιον που ήθελε να μάθει τα πάντα για όλους, για όλα, για τα πάντα. Μια μηχανή ακοής, μια μηχανή πληροφοριών, μια μηχανή που δούλευε ασταμάτητα, που δεν μπόρεσε ποτέ να ηρεμήσει. Μερικοί θα με αποκαλούσαν κουτσομπόλη, αλλοι θα απέφευγαν απλά να βρίσκονται γύρω μου και θα σιωπούσαν οταν με έβλεπαν. Μα η αλήθεια είναι οτι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για τις πληροφορίες καθ’αυτές, μα για το πως λειτουργούσε ο ανθρώπινος εγκέφαλος, η ανθρώπινη ψυχή και το σώμα, πως μεταδιδόταν η κάθε πληροφορία, πως μεταλασόταν απο εναν στυγνό εκπυρσοκρότημα του νευρώνα και κατέληγε σε σάλιο, στη γλώσσα, στις φωνητικές χορδές, στους φθόγους και στα φωνήεντα που σχηματίζουν τα πάθη και τις σκέψεις του ανθρώπου. Εκεί έπαιζε ο νούς μου, σαν μικρό παιδί, σαν κλαρί αφημένο στα κύμματα του ωκεανού, για να κινηματογραφώ κινήσεις ματιών, χεριών, χειλιών και προπάντων ψυχών. Δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ για το τι μου έλεγε ο κόσμος. Προσπερνούσα τα άσχημα λόγια με μια σιωπή για δήλωση. Στα μέρη μου ο χρόνος δεν σταματούσε παρα μόνο για λιγάκι, για να κοιμηθεί ο κόσμος και για να ξεκουράσουν τα κορμιά τους οι άνθρωποι. Μα εγω σημάδευα κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό, κάθε ώρα του χρόνου με σμιλευμένες ζωγραφιές σκέψεων, παρατηρήσεων και φωνών. Κάθε μου βήμα δεν σήκωνε σκόνη μα θάλασσες ολόκληρες, στα πατήματα της βροχής αντηχούσε το κάθε μου καρδιοχτύπι και το σουλούπι της μορφής μου χανόταν καθημερινώς στην ομίχλη. Και δεν σταματούσα ούτε λεπτό. Μετρούσα κάθε λογής λεπτομέρεια, τις γωνίες στα δέντρα, τις συμπεριφορές των ανθρώπων στην βροχή, τα ψέμματα τους, τα χαμόγελα τους, τα χρώματα της ίριδας των ματιών τους, τις ρυτίδες στα πρόσωπα τους, τις φλέβες στα χέρια τους. Κάθε μέρα ήταν και μια δοκιμασία, μια βόλτα με τον βαρκάρη της τρέλας στους παραπόταμους της ζωής. Μια αλλη βόλτα, μια βόλτα που δεν θα κατέληγε πουθενά. Ίσως αυτό να την έκανε μοναδική, ίσως αυτό να την έκανε να σημαίνει τόσα πολλά για μένα. Μα δεν το χα σκεφτεί ποτε έτσι, δεν σκέφτηκα ποτέ την σημασία αυτών των πραγμάτων για μένα, δεν συγκινήθηκα, δεν σκέφτηκα οτι κάνω κατι ιδιαίτερο. Για μένα πιο πολυ ήταν μια άσχημη συνήθεια. Ήταν οι νύχτες που περνούσα στα σκοτάδια ρυθμίζοντας στο μυαλό μου αυτά που έβλεπα, τους πόνους και τα καρδιοχτύπια των περαστικών, ανθρώπων που δεν ήξερα και δεν θα ήξερα ποτέ. Νύχτες και μέρες γεμάτες με λεπτομέρειες νοητικές, με λεπτομέρειες που θα γέμιζαν βιβλίο, που θα έκαναν τους πάντες να φοβούνται, να τρέμουν για το αν όντως έχω παρατηρήσει κάτι που να τους ‘’καίει’’. Μα δεν φοβήθηκα ποτέ, δεν λύγισα, δεν είπα ουτε μια φορά οτι τα παρατάω. Για μένα ήταν μια συνήθεια, άσχημη, αλλά αυτό δεν άλλαζε το γεγονός του οτι ήταν δώρο ζωής. Ήταν δώρο ζωής να παρακολουθείς τις νύχτες τον κόσμο, να μπορείς να νιώθεις την μουσική και τον ρυθμό των σταγόνων της βροχής στα χέρια σου, να ακούς τον παφλασμό της καρδιάς σου κάθε φορά που ερωτεύεσαι στιγμές. Για όσες φορές απόρησα, για όσες φορές δάκρυσα, έκλαψα, ούρλιαξα, έβρισα, δεν μετανιώνων ποτέ. Ήταν στιγμές που τα πέταξα όλα κάτω, που τα έκρυψα στα συρτάρια μου. Που ορκίστηκα οτι δεν θα ξαναπιάσω τίποτα στα χέρια μου, οτι δεν θα ξαναπαίξω στο μυαλό μου με αυτόν τον νοητικό και πνευματικό κύβο του Ρούμπικ. Κι όμως, ήταν για μένα μαγνήτης, ήταν ιστορία και μέλλον μαζί. Απο την ώρα που ξυπνούσα μέχρι την ώρα που τα μάτια κλείναν για ταξίδια σ’αλλους κόσμους, η ψυχή χόρευε ανεξέλεγκτα, γιατι αυτό που την κινούσε δεν ήταν η επιθυμία για παρατηρητικότητα αλλά ούτε και η διάθεση για ζωή. Ήταν κάτι έμφυτο. Ήταν αυτό που σηκώνει πολιτείες και διαλύει στρατούς. Ήταν το ζωωδες ένστικτο. Εγω δεν ήμουν παρα ενας άνθρωπος, μια μηχανή απο νευρώνες, ενα κουτί απο δέρμα, μια μάζα κρέατος. Εγω δεν έδωσα τίποτε. Συγκίνησα μονάχα κόσμο, συγκίνησα παρέες, έδωσα αγάπη σ’αυτούς που τη ζητούν. Και ήτανε η τέχνη, μαζί της εγω γεννήθηκα, της έδωσα μορφή και αυτή μου έδωσε θηλιά. Να κρεμάω τις στιγμές μου για να γεννάω δευτερόλεπτα και ώρες. Για να μπορέσω να υπάρχω. Για να μπορέσω να γελάω. Και δεν μετάνιωσα ποτέ που έζησα έστω και λίγο στην πραγματικότητα. Γιατι τα σπλάχνα μου γεννήσαν φαντασία, γεννήσανε νεραίδες, πλανήτες, δάκρυα και αγάπη. Γεννήσαν τρέλα και συγκίνηση. Ζωγράφισα γράμματα σε χάρτινους λίθους, σε καρδιές, σε μυαλά. Και μπόρεσα να γίνω σημείο στίξης. Για μένα αυτό ειναι το παν. Διοτι έμαθα επιτέλους να χωρίζω πια τους κόσμους.

6.67300 × 10^-11 m^3 kg^-1 s^-2

2010-10-18T02:09:00.000+03:00

Μηδένισα ρολόγια, μαύρες τρύπες

και σοβάδες

στις νύχτες διέγνωσα χιλιάδες πόνους

χιλιάδες σκιρτήματα

απεγνωσμένα παραρτήματα τηλεφωνικών συνδέσεων

με ελλάδα, αμερική, γαλλία, αγγλία

σταγόνες σπαραγμού

γι'αυτο το ρημαγμένο μας ''εγώ''

που σφυρίζει αδιάφορα

στα δερμάτινα μας κουφάρια

που σφύζει απο υγεία και τρέμει αρρωστημένα

Μ'αρέσουν αυτές οι συζητήσεις

χωρίς αντίκρυσμα, που πέφτουν στο κενό

που μοιάζουνε με ρόδες τετράγωνες

στα χείλια μας μέσα

που παγιδεύονται στα χέρια μας

που διαφεύγουνε στις φλέβες

και τσιρίζουν κάθε βράδυ

για όνειρα, για ξένους

που δεν γύρισαν ποτέ και τους ψάχνουν στα σκοτάδια

διοτι αν ήξερες πως ειναι να γυρίζεις

σαν αγρίμι μες στις σκιές, δεν θα θελες

να κρύβεσαι στο φως, στους ίσκιους αυτών που σου λείπουν

Αυτα τα σιδερένια, τα ηλεκτρικά παραπήγματα

οι αστερίσκοι, στους δρόμους της χώρας

δεν μοιάζουν με αστέρια

δεν είναι φορείς ελπίδας

είναι φορείς απόγνωσης, δακρύων, γέλιου κι ερωτήσεων

τσακίζουν τα κορμιά μας με κάθε χτύπο κι ευκαιρία

διοτί δεν είναι σοβαρο

να είσαι νέος, να στάζεις σοφία

και να σαι

μαστιγωμένος με καλώδια τηλεφώνων

σε λεωφόρους, σε οδούς

σε σπίτια μέσα

να βρίσκεις πηγαιμό

στην ίδια την Ιθάκη.

The kids

2010-09-09T01:14:00.000+03:00

He was a man of his words, he tried to care for his children, he even tried to take days off work so he could be with them and have some family fun. Ever since his wife –their mother- died, people would think he was ridden with guilt of not being able to care for his children, people would suggest that he drove his wife to suicide, that his long hours of absence from their household drove her to put a cold, pitch-black, loaded gun in her mouth. But he wasn’t talking; he wasn’t sharing his pain with anyone else. He could be seen mumbling things while at work, worrying his supervisor, but he always was a man of his words. He completed the job he had been appointed with any further discussion or objection. But this was until one cold September night. He was driving home from work, exhausted but eager to hug his children and make some food for himself as he was starving. The children were already in bed, he used a part of his wage to pay for a nanny. After all it was the only way he could ensure that his children would have someone except him to care about them. Even if it wasn’t their mother’s touch, a female presence was always welcome. He’d always hear about those psychologists who mark the importance of having a motherly figure in the family and he surely didn’t want to become another percentage in the statistics of broken families. While driving he was thinking of how his life could have been different if his wife hadn’t lodged that damned bullet in her head, if she hadn’t given up, if she hadn’t left him alone to fight a humongous beast. Family life. He drove past the many turns that led to his house, passing by empty sidewalks and strange cars with no lights that disappeared into the distance. It was risky, but it was the only way he could feel that he was alive. Working long hours and being a father in addition could drive a man to madness. He knew that if something happened to him, his children would be sent of to an orphanage. A dreaded place, he himself grew up in one of these. He didn’t have any parents. He was always dragged from one institution to another. He didn’t want this life for his children but he had to find a way to feel alive, to feel that he did something out of pure choice rather because he had to. No one gave a damn after all. No one tried to talk to him about his behavior. He arrived home just before 3’o clock and made his way to the door trying to walk as steady as he could because he was extremely tired and at the same time make no noise in case he woke up his kids. It was difficult. The same procedure every night, driving the car for hours, arriving home, hugging the kids, eating and sleeping for a few hours before heading out to work again.

But something was out of place this particular night. Something didn’t seem right. And he felt it. He felt it on his very own skin as he entered his house. As he opened his door he encountered a sight that he didn’t think that he would ever encounter in his whole life.

His house totally ravaged and run-down.

The house had a very eerie feeling, as if someone had stolen the warmth he had given birth to all these years after his wife’s death. He went further into the house, trying to figure out what was happening.

‘’Kids! Kids!’’ he yelled in agony.

There was no answer.

‘’Kids! Kids!’’ he yelled again.

And again there was no answer.

He immediately ran to their rooms, almost falling down, and opened the door with fear. What he saw was about to make even the most brave men tremble and the most outspoken people not have anything to say. The rooms were covered with pitch-black darkness and there wasn’t a sign of his children anywhere.

He fell down on the floor. He was trying to figure out what was happening.

He touched the floor, the beds, everything in the room, but everything had a feeling of old embedded in them.

‘’KIDS!’’ he whispered and then yelled with full force. The echo of his trembling voice hit the walls and climbed back into this dying heart.

He started crying. All this seemed strangely familiar. It was shocking and very familiar to him. He suddenly remembered everything.

It was not suicide that had taken his wife away. It was he.

The old demons crept back into his head. He remembered looking at his wife while she was sleeping. He remembered waking her up to the taste of steel in her mouth. A fully loaded gun that pointed straight up her throat. He remembered watching her eyes fill with agony.

‘’Are you afraid?’’ he asked her.

She was looking at him. She was empty. Trying to scream, but everything that could come out ends up being silenced by a bullet. Her brains were splattered all over the bed. He didn’t feel any remorse or sadness. He didn’t feel anything at all.

‘’The kids.’’ He said. ‘’The kids must eat, live, and be happy’’

That was all he cared about. He didn’t even blink while leaving his wife’s lifeless body behind.

He cared for his children everyday. People would offer him gifts for his children, stuff that would make them feel better, that would make them forget about their economic difficulties. But they would always find them across the street in the garbage can. They thought that maybe he wanted to do everything by himself. That he was so full of guilt of being unable to care for his children fully that he refused any help offered to him because of that. That he merely wanted to come home and do it his own way.

But there were no children this time.

‘’Am I afraid?’’ he asked himself as he was lying down on the floor.

There was no answer. Where were the kids?

It had hit him. There were NO kids. They had NO kids.

He brought back the image of his wife’s dead body into his mind. He remembered everything. He could identify everything. It wasn’t what he wanted. He remembered her final words.

‘’The kids, the kids, what will they say!?’’

But what did she mean? He stood there trembling. He stood there crying.

What kids? What was up with the kids?

He stood up.

He took a gun from the cupboard. Put it into his mouth. And asked himself.

‘’Are you afraid?’’

And then he pulled the trigger.

He was dead.

The kids had a good hug that day.

Πέρασμα φαντασίας

2010-08-30T08:24:00.000+03:00

Κι ας πέφτουν οι γκρεμοί

σαν ψίχουλα ζωής

στα χέρια της θαλάσσης

ας σβήνουν τα σημάδια μου

επάνω στην ομορφιά σου

περάσματα βροχής

απο τις πλαγιές των δαχτύλων σου

στα φαράγγια των χειλιών σου

έζησα χρόνια

ψιθύρισα

με χίλιους τρόπους

Μια συζήτηση για μύλους

που τ’αλέθουν όλα

σαν καταιγίδα στα μάτια σου

ο ήλιος στα σκιερά κομμάτια σου

τίποτα δεν ανθίζει σε κάμπους που αντηχείς

γυρίζουνε τ’αρώματα

τα μαύρα χρώματα

τα πλοία που σπείραν πηγαιμό

θερίσαν φλόγες

κι ο θεριστής εγκαύματα

Μικρός δεν έζησα

για κερδισμένος πέρασα

απο ριξιές και σλάλομ ζαριών

δεν βρόντηξα για φλόγες σε σεντούκια

μα την ηχώ τιθάσευσα

πως είναι τα μικρά, μικρά τα λόγια

να χτυπάνε σε τοιχάκια της Πλάκας

να σβήνουν με ενα ‘’γεια’’

Γυρίζουνε τ’αρώματα

αρκεί μια στάλα για να γεμίσουν φιάλες

ρόδες ολάνθιστες με άνθη

ξεφυτρώνουν στον Λυκαβηττό

σπιτώνουν τα μονάκριβα συρτάρια της πέτρας

δεν λιώνουν οι ευχές στα σώματα μας πάνω

αφρίζουν στα κουτούκια του Θεου

Είναι ταινία μικρού μήκους

με ξέχωρες χαρακιές

με αυλακιές στα πτερύγια της αυλής μας

σαν παίζουν τα παιδιά

διακρίνεις μια Αθήνα

σαν έφηβη να τρέχει σε στενά

πετάμε για αγνώστου μήκους

προορισμούς

να παίζουμε και μεις

σαν χαρακιές σε πλάκα μιας χρήσης

19810

2010-08-20T10:58:00.000+03:00

Κλειστά τα μάτια σου,

στους βράχους που λυγίζουνε τ'αστέρια,

στους βρόγχους του στήθους σου που καίει

προσμένω φλόγες,

προσμένω σπίθες κρυωμένες

να αρπάξουν στον αγέρα φλόγα

γιατι η καρδιά σκιρτίζει μοναχα

όταν

μυρωδικά αγάπης

αγγίξουνε

διαμάντια λόγου

στο πέρασμα των αιώνων

Δεν παύει η νύχτα,

δεν κόβει ο αέρας,

στα δάχτυλα σου κύματα η θάλασσα,

βουίζουν ταραχές στ'αυτιά σου

τα λόγια σου μου θυμίζουν

δορυφόρους ελπίδας

Sirius Canopus Alpha Centauri Arcturus Vega Capella Rigel Procyon Achernar Betelgeuse

2010-08-10T02:08:00.000+03:00

Three thousand suns, blasting into existence

with the texture of skins you've tasted

houses woven out of space fabric

sail across eyes made out of stones

sending out vibrations

hanging out with ghastly ghosts of distant stars

imagination

is like creating puncture wounds in another dimension

flashbacks

are like wishing to taste enough black matter to kill us all

emotional spaceships trying to misguide us

feeling disoriented

magnetic currents in our hearts

definitions of love

wishing that love was just a planet you could land on

would make life easier

almost.

Ο Κύριος Τζακ

2010-07-25T15:03:00.000+03:00

Λοιπόν εντάξει, ψιθύρισα καθώς κοιτούσα τα δακρυσμένα της μάτια να ψάχνουν να δικαιολογήσουν την ερατική μου συμπεριφορά, δεν βρίσκεις πως κάπου κάνουμε λάθος;

Και δεν απάντησε, με κοίταξε με το πιο μισητό ύφος και φάνηκε σκεπτική. Εγω, σαν τον ήρωα ενος δράματος, να στέκομαι απέναντι της και να κοιτάω τα χέρια της που ήταν γεμάτα μελανιές. Δεν ήταν δυνατόν να μπορεί να σταθεί στα πόδια της μετά απο όλο αυτό, τα χέρια της να λάμπουν ακόμα πιο πολύ απ'οτι πρίν και να μην είναι ζοφερή ύστερα απο το πέρασμα της απο αυτόν τον λαβύρινθο σκότους που παραμόνευε στα άδυτα της σχέσης μας. Κι όμως, ακόμα και τώρα μπορούσες να της πεις κάποιο κοπλιμέντο, έστω και μακάβριο. Στα μάτια της λοιπόν, μπορούσες να διακρίνεις το πως τα δάκρυα στόλιζαν την κόρη του ματιού σαν κρυσταλένια διαμάντια απο κάποιο διαμαντωρυχείο της ψυχής της. Με κοίταξε και μίλησε.

''Άντεξα ό,τι πιο αισχρό έχεις βγάλει απο μέσα σου Τζακ, ένιωσα στο πετσί μου ολόκληρη και ακομάτιαστη την βδελυρή και θανατηφόρα ματιά σου και δεν αντέδρασα γιατι σε νιώθω μέσα μου σαν μικρό θεό, σαν ύπαρξη που υπάρχει μόνο για μένα και αποδεικνύεσαι εν τέλει πολυ αχάριστος και μικρός, γιατι εγω σε ανέβασα απο την ανυπαρξία, εγω σου έδωσα πνοή για να μπορέσεις να με κοιτάς στα μάτια και εμένα και τους γονείς σου και τους φίλους σου και συ το ανταποδίδεις έτσι;''

Όσο κι αν ήθελα να απαντήσω, όσο κι αν τα δαιμόνια και οι κόρακες μέσα μου έκρωζαν για μια ειρωνική και συνάμα αποτελεσματική απάντηση, δεν τα κατάφερα. Και δυστυχώς όπως ήταν αναμενόμενο το κατάλαβε. Αμέσως μετά μουρμούρισε κάτι ακατανόητο και γύρισε προς την πόρτα με ενα αργό αλλα πονεμένο βηματισμό...

''Να σε βοηθήσω!'' ρώτησα και γω ορμώμενος απο μια ξαφνική έκλαμψη ευγένειας, μα η απάντηση της αποδείχτηκε πιο κοφτερή απο οποιοδήποτε μαχαίρι του κόσμου θα μπορούσε να με μαχαιρώσει.

''Μην με αγγίζεις διάολε, μην με αγγίζεις γιατι ξέρω πως θα ήταν θειο δώρο για σένα να έχεις στα χέρια σου την σκόνη του κορμιού μου για να νιώθεις ήρεμος, γιατι είμαι σίγουρη πως ξέρω τα σκοτάδια που θα αγγίξεις σαν φύγω κι αυτο για σένα είναι η χειρότερη τιμωρία, ο χειρότερος εφιάλτης''

Και με ήξερε δυστυχώς. Πολυ καλά μπορώ να πω. Ήξερε πως μόλις περάσει το κατώφλι, θα σταματήσω τα χιλιάδες φάρμακα που μου χε αγοράσει για να μπορώ να αισθάνομαι καλά γιατι πάνω απ'ολα θα μου έλειπε το κυριότερο φάρμακο, η ουσία της αγάπης της. Τι να μου κάνουν τα χιλιάδες υπνοστεντόν, τα εκατομμύρια λεξοτανίλ και ξάναξ, τα δισεκατομμύρια ντεπόν και παναντόλ και τα υπόλοιπα αμέτρητα φάρμακα όταν αυτή θα λείπει, όταν θα λείπει η μοναδική χημική ουσία που μπορούσα να στηριχτώ πάνω της οτι θα υπάρχει ακόμα και οταν δεν είχα λεφτά, ακόμα κι όταν πεινούσαμε και πρώτο μας μέλημα ήταν να αγοράσουμε φαγητό για να μην πεθάνουμε σαν άστεγοι σε μια γωνία του διαμερίσματος μας. Ήταν κάτι σαν όνειρο θερινής νυχτός για ενα πρεζάκι της πόλης, μια ατελείωτη δόση ουσίας. Για εμένα, για τον Τζακ που ήξερα, νομίζω πως έφτανε ακόμα και για να ζήσω μια ολόκληρη ζωή χωρίς τις υπόλοιπες ουσίες.

Αλλα δυστυχώς έφυγε..

Κοίταξα σιωπηλός το δρόμο που υψωνόταν σιωπηλός κάτω απ'τα τζάμια του διαμερίσματος μας και την είδα να παραπαταει στο πεζοδρόμιο σαν χτυπημένο ζώο, σαν να έφταιγε αυτή για ό,τι είχα κάνει, σαν να κουβαλούσε τις δικές μου αμαρτιές, τα δικά μου ψέμματα, τις δικές μου μαυρισμένες ιστορίες, τα δικά μου δάκρυα και τις επανειλημένες συζητήσεις για την κατεστραμένη μου ζωή. Για μια στιγμή πίστεψα πως θα κοιτούσε πίσω, πως θα γυρνούσε για να αγγίξει για λίγο την πόρτα, να βάλει μια φωνή, να πει πως μ'αγαπάει και πως λάθος έκανα και το ξέρει και πως θα με συγχωρήσει.

Έσφαλα όμως και ήξερα πως θα το πληρώσω όσο πιο ακριβά γινόταν..

Η νύχτα έπεσε σαν μαύρο φόρεμα επάνω στο κορμί της σκέψης μου, και γω βρισκόμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μας, ή τουλάχιστον ελπίζω οτι θα είναι ‘’μας’’. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν αν θα ξαναγυρίσει. Μπα, όχι, απο παραισθήσεις έχω αρκετές, έχω πολλά να εξιστορήσω ή να πω αν είχα τα κότσια να αυτοκτονήσω, να στρέψω την κάνη του όπλου στο στόμα μου και να βυθίσω μια σφαίρα στα βάθη του μυαλού μου... Δεν μπορούσα να το κάνω όμως, γιατι θα ήμουνα πάντοτε ο δειλός της υπόθεσης. Πολλές φορές είχε φύγει, πολλές φορές επίσης γυρνούσε και με έβρισκε να σέρνομαι στα πατώματα και με σήκωνε κλαίγοντας νομίζοντας πως είχα κάνει απόπειρα αυτοκτονίας γιατι δεν άντεχα αλλο. Η αλήθεια όμως δεν ήταν αυτή. Η αλήθεια ηταν πως αυτά που έβλεπα ηταν χειρότερα απο οποιοδήποτε ενδεχόμενο αυτοκτονίας, χειρότερα και απο τους πόνους που βιώνει ενας ναρκομανής όταν δεν έχει τις δόσεις του, χειρότερα και απο τους τρόμους που περιγράφει δεξιοτεχνώς ο αείμνηστος Λαβκραφτ στα έργα του κι αυτό δεν είναι κάτι που θα πρεπε να συμβαίνει. Δεν ήθελα να μάθει για τις σκιές που έβλεπα τα βράδια, για τους ήχους των ανθρώπων που ήταν πίσω απο κάθε πόρτα του σπιτιού μας, για τα τριξίματα και τις ομιλίες που ακούω απο τα βάθη των διαδρόμων και τις παραισθήσεις που έχω καμιά φορά. Δεν θα ήθελα ποτέ να γίνει κι αυτή μέρος της αρρωστημένης μου φαντασίας. Να κολλήσει κι αυτή σε αυτή ύπουλη παγίδα του να φροντίζει αυτόν που πραγματικά δεν ξέρει τι του γίνεται.

Θα έκανα τα πάντα για να την προστατέχω απο αυτή την κόλαση, να την προστατέχω απ’ολα αυτά τα οποία με καταδιώκουν και με στοιχειώνουν καθημερινώς και μου σκίζουν την σάρκα χωρίς να μπορώ να κάνω το οτιδήποτε για να τα σταματήσω. Και δυστυχώς διερωτούμαι, θα την άφηνα και να φύγει για πάντα απλά για να την προστατέψω απο όλο αυτό το κακό; Να της αρνηθώ την πρόσβαση σε οτιδήποτε καλό που υπάρχει μέσα μου και να την στιγματίσω με μια μελανιά κακό ετσι ώστε να μην γεμίσει η καρδιά της, τα πνευμόνια της, ο εγκέφαλος της με αυτό που με κατατρώει απο μικρό παιδί, τον ιο αυτόν που θερίζει κάθε στάχυ λογικής που ξεφυτρώνει στην πεδιάδα του μυαλού μου; Ακούγεται υπερβολικά οξύμωρο αλλα δυστυχώς έγινε. Δεν μπορώ να υποστηρίξω πως έγινε με την θέληση μου, αλλά ίσως να είναι προς το καλύτερο. Ίσως έτσι να μπορώ να κοιμάμαι πιο ήσυχος τα βράδια, χωρίς να φοβάμαι οτι θα ξυπνήσω ξαφνικά και θα βγάζω άναρθρες κραυγές γιατι βλέπω αισχρούς εφιάλτες για δαίμονες και στοιχειά, για απαίσιες μορφές που μοιάζουνε στον Κθούλου να σκίζουν τα κορμιά των γονιών μου, να θάβουν τους αγαπημένους μου ζωντανούς και αλλα πολλά που δεν θα ήθελα να πω, όχι γιατι φοβάμαι μην κριθώ σχιζοφρενής – που άλλωστε μέχρι τώρα πιστεύω πως σίγουρα είμαι- αλλα γιατι δεν θέλω να αντιμετωπίσετε την φρίκη που υπάρχει στο μυαλό μου, οχι προς το παρόν τουλάχιστον.

Η ατμόσφαιρα στο διαμέρισμα μας γινόταν ολοένα και πιο αποπνικτική απο τη στιγμή που έφυγε, και οι ώρες φαινόντουσαν σαν να ήταν δευτερόλεπτα. Η χωροχρονική διάσταση είχε θρυμματιστεί εντελώς και άρχισε να με κυριεύει μια αίσθηση πνιγμού, άρχισα να νιώθω οτι κάποιος με πνίγει, ότι κάποιος με πατάει και με χώνει σε μια δίνη ανυπαρξίας. Έπρεπε να το σταματήσω, έπρεπε να βγω απο δω μέσα. Δεν συνήθιζα να βγαίνω απ’το σπιτι συχνά, δεν ένιωθα ήρεμος με το να γυρνάω στους δρόμους ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους, με αρρώσταινε η υγιεινή τους, τα όμορφα τους λόγια, τα παραμύθια της καθημερινής ζωής, οι δουλειές, τα χαμόγελα, οι αλλες γυναίκες και οι διαφημίσεις.

Κοίταξα έξω απ’το παράθυρο και σταμάτησε το βλέμμα μου εκεί που δεν έπρεπε να σταματήσει.

Για ώρες προσπαθούσα να μην παραδεχτώ οτι υπάρχει αυτό που καθημερινώς έβλεπα, αυτό που έβλεπα οταν ήμασταν μαζί αγκαλιά και ψευδόμουν οτι βλέπω την ομορφιά της φύσης, την φύση να ανθίζει, την φύση να αρπάζει φλόγες στο λιοπύρι, την φύση να κρυώνει και την φύση να πετάει τα κοσμήματα της. Που ψευδόμουν οτι έβλεπα τις όμορφες εικόνες της ζωής. Δεν κοίταξα ουτε μια στιγμή αυτά που έβλεπε εκείνη. Δεν κοίταξα ποτέ ότι κοίταξαν τα μάτια της. Όπου χόρεψαν οι κόρες των ματιών της εγω δεν ήμουν ζωντανός. Γιατι το βλέμμα μου το χε αρπάξει μια μυστηριώδης φιγούρα που με έκανε να τρέμω κάθε φορά που την άγγιζε ο αμφιβληστροειδής μου, πρωι, μεσημέρι και βράδυ. Τον έβλεπα κάθε μέρα στην άκρη του δικού μας δρόμου, του δρόμου του σπιτιού μας. Δεν ήταν κάποιος περαστικός μα φαινόταν σαν να μένει πάντα εκεί, σαν να μην τον επηρεάζουν τα στοιχεία της φύσης ή η ζωή που σαν φλόγα έκαιγε τα πάντα γύρω της. Το ανέκφραστο και γερασμένο πρόσωπο του φαινόταν σαν να είχε περάσει πολλά. Μπορούσα να πω οτι μου θύμιζε κάτι απροσδιόριστο, οτι μου έφερνε στο μυαλό μνήμες, ότι κάτι ένιωθα όταν τον κοιτούσα στα μάτια, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να μάθω τι, ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς με ένωνε με αυτόν τον μυστηριώδη γέρο. Τα ρούχα του πάντοτε παρέμεναν ίδια, με λίγες αλλαγές κάθε φορά και η ώρα που εμφανιζόταν κάθε πρωι μεσημέρι και βράδυ ήταν πάντα η ίδια. Παράξενο. Με κοίταγε συνέχεια και αυτό ήταν που με παραξένευε. Κοίταγε εμένα ή περιεργαζόταν το σπίτι που έμενα; Και ακόμα και αν αυτή ηταν η αλήθεια, γιατι;

Πρέπει να προσπαθήσω να τον αγνοήσω, να προσπαθήσω να μην ακούω τις φωνές στο κεφάλι μου που μου λένε να κοιτάξω προς αυτόν, να μην στρέψω την ματιά μου προς το πρόσωπο του, να μην το μεγενθύνω μέσα στο μυαλό μου κάθε φορά που τον παρατηρώ στην άκρη του δρόμου να έχει στραμένη την περίεργη του ματιά προς εμάς, συγνώμη, εμένα τώρα πια.

Κι αυτό θα κάνω. Άλλωστε της το χρωστάω, πρέπει να προσπαθήσω να γίνω λογικός και να μην παρασύρομαι απο αυτές τις σκέψεις. Είμαι σίγουρος πως οι γνωματεύσεις των καλύτερων ψυχολόγων, των κορυφαίων ψυχιάτρων και των ακριβών ιδρυμάτων ψυχικής υγείας δεν πιάνουν μια μπροστά στην θέληση του ανθρώπου που θέλει να ζήσει, μπροστά στην ψυχή που πασχίζει να επιβιώσει, που με όπλο την αγάπη και την θέληση λυγίζει σίδερα, λυγίζει ατσάλι, λυγίζει ακόμα κι ολόκληρο το σύμπαν για να μπορέσει να πατήσει για ακόμη μια φορά στα πόδια της. Γι’αυτο και γω δεν θέλω να ξαναδώ μπροστά μου αυτά τα κωλόχαρτα, που φοβίζουν ακόμα το μυαλό μου, που έκαναν τους γονείς μου να φοβούνται να μου μιλήσουν, που έδιωξαν τους φίλους μου και τους έκαναν κυνηγημένα σκυλιά απο γιατρούς για να μπορέσουν να καταλάβουν απο αυτους τι κρύβω στο σαπισμένο μου μυαλό. Έφερα ενα απ’τα χαρτιά κοντά στο πρόσωπο μου, ‘’Ο άνωθι εξεταζόμενος Κύριος Τζακ’’.... όχι, δεν αντέχω ούτε να το διαβάσω.. Πρέπει να πιστέψω πως μπορώ να το ξεπεράσω. Είναι αλήθεια ή τουλάχιστον θα ήθελα να ήταν αλήθεια για να μπορέσω να έχω ο δυστυχισμένος μια ακόμη ελπίδα, για να μπορέσω να της αντισταθώ αμα την ξαναδώ, για να μπορέσω να ορθώσω ενα επιχείρημα μπροστά της, να της δείξω οτι έστω και λιγάκι εχω αλλάξει, να δει μια αχτίδα φωτός μέσα σε αυτό το ατέρμονο σκοτάδι που διαχεονταν μέσα στην σπηλιά που φώλιαζε η ψυχή μου.

Πρέπει να την αναζητήσω.

Βγήκα λοιπόν στον δρόμο σαν αλαφιασμένος, και τότε είναι που τα πράγματα άρχισαν πραγματικά να μην πηγαίνουν καλά. Δεν πρόλαβα να πατήσω στον δρόμο και παρατήρησα πως ο γέρος με πλησίαζε με απειλητικές διαθέσεις, ένιωθα πως κάτι ήθελε, πως κάτι τον έτρωγε μέσα του σχετικά με μένα. Αλλά σταμάτησε σε ενα σημείο αρκετά πιο μακριά απο μένα. Σταμάτησε απότομα λες θυμήθηκε ξαφνικά κάτι. Η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπάει σαν τρελή και προσπάθησα να καλμάρω την φαντασία μου. Άρχισα να κοιτάω το σπίτι μας, συγνώμη, μου και να φαντασιώνομαι οτι είμαι αυτή, ότι βλέπω τον εαυτό μου απο το παράθυρο και πως παρατάω τον εαυτό μου, πως τρέχω να γλιτώσω απο το σκοτάδι που γεννάω εγω ο ίδιος. Ένιωθα τον εαυτό μου να ξορκίζει τις αρσενικές ορμόνες και να αγκαλιάζει κάθε θηλυκό στοιχείο που υπάρχει, ένιωθα να γίνομαι ένα με αυτή, ένιωθα το κορμί της να κολλάει πάνω μου, να νιώθω τα στήθη της πάνω μου με εναν τρόπο που δεν τα είχα ξανανιώσει, ένιωθα τα γεννητικά μου όργανα να αλλάζουν, να αλλάζουν σχήμα και απο άντρας να γίνομαι γυναίκα. Όλα έτρεμαν και δεν κατάφερα να κοιτάξω πιο πέρα απ’τον ορίζοντα. Ο δρόμος της γειτονιάς δεν είχε τελειωμό, δεν είχε ενα φυσικό τέλος. Υπήρχε μόνο ο γέρος, εγώ και η φαντασίωση μου οτι γινόμουν η κοπέλα μου, συγνώμη, η πρώην κοπέλα μου.

Μα τι συμβαίνει, τι συμβαίνει;

Γιατι, απάντα μου σε παρακαλώ θεε μου, γιατι;

Ο γέρος άρχισε να πλησιάζει ολοένα και πιο πολυ, ο βηματισμός του γινόταν ολοένα και πιο έντονος, χτυπούσε το πεζοδρόμιο ολοένα και πιο απειλητικά με το βαρύ του βηματισμό και παραμέριζε κάθε κόκκο σκόνης που υπήρχε πάνω σ’αυτο. Προσπάθησα να τρέξω, προσπάθησα να φύγω, τα πόδια μου βαραίναν και άρχισα να ακούω φωνές.

‘’Σταμάτα Τζακ! ’’ μου φωνάξε επιτακτικά ο γέρος.

‘’Ποιος είσαι διάολε, τι θές;’’ Απάντησα σχεδόν κλαίγοντας.

Ο γέρος άρχισε να με κοιτάει με ενα ουδέτερο βλεμα, δεν μπορούσα να καταλαβω γιατι δεν με χτύπαγε, γιατι δεν έκανε κάτι τουλάχιστον που να δικαιολογούσε την επιμονή του, γιατι δεν έκανε κάτι, οτιδήποτε, κάτι που να με έκανε να νιώθω οτι είμαι ζωντανός. Κάτι που να με έκανε να νιώθω οτι συμβαίνουν στ’αλήθεια όλα αυτά που βιώνω, να καταλαβω πως έχω ουσία, υφή, αξία, πως επηρεάζω κατα κάποιο τρόπο το σύμπαν. Δεν μπορεί να μην κάνω τίποτα, δεν μπορεί να έχει περισσότερη αξία απο μένα ενας μαγνήτης που έλκει μέταλλα.

Και τότε είναι που τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν πραγματικά στραβά.

Ένιωθα τα πάντα μέσα μου να διαλύονται, οτιδήποτε ήξερα, οτιδήποτε είχα νιώσει μέχρι τότε διαλυόταν και γινόταν σκόνη. Τα πάντα θόλωναν, τα πάντα έσβηναν. Κοίταξα έντρομος τα άκρα μου να σβήνονται σαν εικόνες απο ενα συμπαντικο ‘’κόμιξ’’. Έσβησε ολόκληρο το είναι μου, έσβησε ολόκληρη η γειτονιά. Η ψυχή μου, τα μάτια μου, η σκέψη μου, τα χέρια μου, τα πόδια μου, το ‘’ειναι’’ μου.

Και σίγησαν όλα.

Μερικές μέρες μετά βρήκαν τον γεράκο σε μια γωνία νεκρό. Το μόνο που χε πάνω του ήταν μερικά χαρτιά απο ενα ψυχιατρείο.

Τα χαρτιά έγραφαν πάνω: ‘’Ο άνωθι εξεταζόμενος Κύριος Τζακ πάσχει απο σύνδρομο πολλαπλών προσωπικοτήτων’’

Ο γεράκος ήταν πάντα μόνος.

Σβήσιμο

2010-07-24T10:41:00.000+03:00

Συνήθισα να βρίσκομαι ανάμεσα στο χάος και την τάξη

στην ικανότητα του να ξεχωρίζω

την σκέψη απο την πράξη

στα δυο χιλιάδες κλάσματα φωτιάς που συντηρούν

την χαοτική μου φτιάξη

μηδενισμένος

να εκτροχιάζομαι απο τα χέρια γυναικών

για λόγους μάλλον οκνηρούς

που στερούνται φαντασίας

στα δυο χιλιάδες κλάσματα που συντηρούν

την αγάπη μου γι'αυτές

συνήθισα να ψάχνω δικαιολογίες για τους πόνους

για λόγους μάλλον σοβαρούς

για γιατρούς φασμάτων

φανταστικών ασμάτων

φαντασμάτων

μηδενισμένος να στερούμαι υπνηλίας

συνήθισα να βρίσκομαι ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο

απο το είναι ως το μηδέν

ψίθυροι παρεισφρύουν στα ραγισμένα βλέφαρα

και ακούγονται τριγμοί στα δάκρυα, στις σταγόνες

Και για να γράφεις

ευθαρσώς ζητάς θυσία

ζητάς το σύμπαν να σε σβήσει απο κατάστιχα ματωμένα

γιατι για μια ρωγμή γραμμής στα ποιητικά τετράδια ζωής

θυσιάζεις ενα χιλιοστό του δευτερόλεπτου

μιας χαρούμενης ζωής

με ύφος μάλλον βλοσυρό

ξανακοιτάζεις και ξανακοιτάζεις

στα μάτια το πανικόβλητο τέρας που προσαρμόζει στην ψυχή σου

σαν παζλ

τα νύχια του

και σβήνεις με μανία τα πάντα απο πάνω

μα δίχως γόμα

και γίνονται μουτζούρες

τα ξεχασμένα όνειρα για πάντα θα φοβάσαι

αυτά που ρωγμές πήγαν να γίνουν

και έμειναν απλά απόηχοι ήχων που δεν ακούστηκαν

γιατι γι'αυτά

ποτέ δεν έγραψες

ποτέ δεν μίλησες

και ποτέ δεν σώπασες

είναι σαν να προσπαθείς να δεις τον ήλιο

χωρίς να έχεις μάτια

Τέλος δεν ειν' μονάχα ο θάνατος

2010-07-01T02:04:00.007+03:00

Η μέρα δεν είχε ξεκινήσει καθόλου καλά...

Οι δρόμοι μάτωναν απο το επερχόμενο σκοτάδι και η άσφαλτος γινόταν ποτάμι δίχως πλεούμενα. Η όλη όψη της πόλης θύμιζε πόλη φάντασμα, και οι άνθρωποι σαν σκιάχτρα φαινόντουσαν σαν να ατενίζουν το παγωμένο φεγγάρι ή να βλέπουν εφιάλτες ή και όνειρα, ανάλογα με την διάθεση τους. Οτιδήποτε ξένο θέρμαινε σε υπερβολικό βαθμό την αβάσταχτη κρυάδα της νυχτερινής αστικής πεδιάδας, φάνταζε απόμακρο, πρόδιδε εικόνες αιώνων, τα αστέρια κρυφοψιθύριζαν για αυτά τα νυχτοπέρπατηματα, παρακολουθούσαν και εξέθεταν όποιον τολμούσε να κάνει απαγορευμένα βήματα αργά το βράδυ στα κρύα πεζοδρόμια, τις σταχτί αυλές του υποκόσμου. Η βροχή μύριζε έντονα, και τα πεζοδρόμια γλιστρούσαν..

Η μέρα δεν είχε ξεκινήσει καθόλου καλά...

Δεν ξέρω και γω γιατι ξεκίνησα μονάχος αυτό το σεργιάνι στην πόλη αυτή, στην πόλη αυτή που δεν λάμπει τίποτα παρα μονάχα ο ήλιος την ημέρα. Και ο χρυσός, και τα νομίσματα, χαμένα, στα χέρια αυτών που πατάνε πάνω στις πλάτες των φτωχών για να ζήσουν. Δεν ξέρω. Το τσιγάρο μου μίκραινε ολοένα και πιο πολύ, οι μυρωδιές του τσιγαρισμένου καπνού διέφευγαν στην ατμόσφαιρα και η μολυσμένη ατμόσφαιρα της πόλης βρώμαγε ολοένα και πιο πολύ, αλλα συνέχιζα να καπνίζω, συνέχιζα να μολύνω τα πνευμόνια μου με αυτούς τους δαίμονες, να βασανίζω τα στήθια μου με αναπνοές πίσσας, με πνεύματα καπνού. Μάλλον συνήθισα να αναπνέω καταχνιά, να μυρίζει η αναπνοή μου ταμπάκο, να βήχω ανεξέλεγκτα τα βράδια και την μέρα, ακόμα και μέσα στον ύπνο μου. Μάλλον συνήθισα να αναπνέω καπνούς γιατι τα εργοστάσια της πόλης ήταν χειρότερα και απο τους εμπόρους ηρωίνης, σε εθίζαν στην μυρωδιά των λαστίχων, στην μυρωδιά του χάους και της καταστροφής της φύσης για το χρήμα. Αν έκαιγε το χρήμα όλοι θα κλαίγαν, μα θα συνέχιζαν να αναπνέουν, μα τώρα που καίνε τα δέντρα, χαμογελάνε κι ας πεθάνουν.

Περπατάω με αρκετά γρήγορο βήμα, προσέχω να μην γλιστρήσω, και η βροχή πέφτει πάνω μου με ακατανίκητη ορμή, με πάθος που ακόμα και παλαιστής θα ζήλευε, με μουσκεύει και με μεταλάσσει σε ανεξήγητη και δύσμορφη φιγούρα που σαλεύει στο κουκλοθέατρο της πόλης, στα καταγώγια με τις βρώμικες πόρνες και τα ψευδοκαμπαρέ, τα στέκια των ναρκωτικών, τα μπουρδέλα με τις φασιοναμπλ επιγραφές και τα φτωχόσπιτα. Ο ήχος των αδέσποτων σκυλιών κάνει ακόμα πιο τρομακτική την ατμόσφαιρα μα περπατάω, συνεχίζω να περπατάω και δεν φοβάμαι. Η καμπαρντίνα μου έχει μουσκέψει τελείως και τα μαλλιά μου έχουν βραχεί παρα πολυ. Ο οποιοσδήποτε θα φοβόταν να μην κρυώσει, αλλά όχι εγώ. Εγώ υποδέχομαι τις αρρώστιες σαν αγγέλους, σαν κάτι που θα έσπαγε την ρουτίνα. Και τι δεν θα έδινα για να ψηθώ στον πυρετό, να σπάσει λίγο η καθημερινότητα. Κι ας πρέπει να καταπιώ αυτά τα φάρμακα τα πικρά, τα έτοιμα, τα βιομηχανοποιημένα. Αλλα δυστυχώς, το έλεγε και η μάνα μου, έχω γερή κράση, το σκάρι μου δεν θα τα παρατήσει έτσι εύκολα.

Δεν πειράζει. Συμβιβαζόμουν με τους φριχτούς πονοκεφάλους που σούβλίζαν το κρανίο μου σαν τρυπάνι μηχανικού, σαν λεπίδα βρεγμένη με οινόπνευμα σε ανοιχτή πληγή, που κρυβόταν πίσω απο τα μάτια μου και τα κοκκίνιζε λες και βουτούσανε στο αίμα με τις λεωφόρους που τα τροφοδοτούν με ζωή να γέρνουν αιμοστάλαχτες ανάμεσα στον άσπρο ωκεανό τους. Έτσι ξεκίνησε και η μέρα, δεν ξεκίνησε καθόλου καλά. Χιλιάδες χιλιοπαιγμένες εικόνες με εμένα να κατεβάζω χάπια αναλγητικά για να συμβιβαστώ, να κάνω λιγάκι ειρήνη με τον πόνο, την ναυτία και τα ουρλιαχτά κάθε φορά που έτρεμα απο τους πονοκεφάλους τα βράδια και που για μένα ο αη βασίλης έφερνε μονάχα ενα δώρο για να μάθω να είμαι καλό παιδί, για να μην αυτοκτονήσω απο τους φριχτούς πόνους, την αυπνία. Την αυπνία που μου έμαθε να γυρνάω τα βράδια και να μιλάω με αστέγους και ηρωινομανείς, στα στέκια αυτά που οι άνθρωποι της μέρας αποφεύγουν να πατήσουν και που χωρίς πολλά πολλά τρέχουν να μείνουν μακριά τους.

Η μέρα δεν ξεκίνησε καθόλου καλά λοιπόν.

Και να που βρίσκομαι εδώ, να παίζω σκάκι με τους ανθρώπους του υποκόσμου και ειρωνικώς να περιμένω για μια κίνηση ρουα μάτ του αντιπάλου, για να με ξεπαστρέψει μια και καλή απ'την ζωή. Δεν είμαι καλός παίχτης στην τελική. Μάλλον αυτοθυσιάζομαι, απλά για να μπορέσω να πεθάνω χωρίς να έχω το στίγμα του αδύναμου πάνω μου, χωρίς να σκίσει την σάρκα μου το νύχι της αυτοκτονίας, το οινόπνευμα που καίει τα σωθικά μου καθώς σκέπτομαι αυτούς π'αφήνω πίσω. Εκεί δεν υπάρχει γυρισμός. Πολλές φορές ανέπνεα μπαρούτι απο το όπλο που χα στο συρτάρι μα δεν με άφηνα, ανέπνεα μπαρούτι, δεν το φαντάζεσαι ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα αν θέλεις να πεθάνεις. Γιατι απλά είσαι δειλός.

Τα νυχτοπερπατήματα μου με είχαν κάνει διάσημο. Με είχαν κάνει παράδειγμα προς αποφυγή, με είχαν κάνει σκιάχτρο για να φοβούνται τα παιδιά να βγαίνουν έξω τέτοιες ώρες. Σκληρές καρδιές δεν θρέψαν οι γονείς μου, μα υπερβολικά μαλακές για να αποδεχτούν την σκληράδα. Μαλακές, μα δεν ταιρίαζει η λέξη, αν ήτανε να γράψουν μια λέξη πάνω στο μνήμα μας για τις καρδιές μας, δεν θα γράφαν μαλακές, θα γράφανε μαλάκες. Μιλώ πολύ για τον θάνατο, τα λόγια μου ακόμα θανατηφόρο επικήδειο θυμίζουν. Δεν το κάνω επίτηδες, δεν είμαι λυπημένος, δεν είμαι στα άκρα της απελπισίας, δεν ψάχνω επιτηδευμένα για το άκρον άωτον της ατυχίας για να το οικειοποιήσω, για να κλαφτώ μονάχος για το πόσο χάλια είμαι, για την ασχήμια μου, για τα σωθικά μου που καίνε, για, για, για. Ο κατάλογος ειναι μεγάλος. Γκρινιάζω για την χαρτούρα που θα χρειαστεί για τον θάνατο μου, όχι για τον θάνατο μου. Τραγικότατο, όπως θα λέγε και κάποιος που θα καλούνταν να χαρακτήρισει το έργο μου στη ζωή.Γιατι για κάτι τέτοιο είμαι γω, για θεατρικά έργα.

Γιατι μονάχα εκεί ο ήρωας δεν σβήνει άδοξα, μένει και ύστερα στα χείλια των θεατών.

Μα δεν πειράζει, τουλάχιστον μπόρεσα να ολοκληρώσω την βόλτα μου. Νύσταξα.

Τουλάχιστον θα κοιμηθώ χωρίς πονοκεφάλους σήμερα.

Η μέρα τελείωσε ευτυχώς καλά.

Supernova Optimism

2010-06-28T20:06:00.000+03:00

It is the forbidden entity that lurks

The void that warps around your misty hands

It wanders aimlesly throughout your head

Working out towards the greater existence of space

Thinking about tommorow in terms of equalities

Mathematical illusions concerning our sentimental graphs

We try our best to cover up our optimistic toys

In spite of pessimists dressed as black holes, in conglomeration

With our deviant white holes

An end for an end without the means

Γαλήνη

2010-06-21T01:47:00.001+03:00

Στα άκρα μιας παγόδας,

χορεύουνε διστακτικά οι δροσοσταλίδες

της απερχόμενης βροχής,

ανάμεσα στα μάτια του κόσμου,

εκρήξεις μιας κόκκινης πανδαισίας

βυθισμένης στους κόσμους της πιο δυστυχισμένης

ατλαντίδας

του πιάνου της σκόνης που μιλάει,

θαμπώνει μάτια,

καταιγίδες σταματάει,

πέφτει στα χώματα το ματωμένο γόνατο παιδιού,

ποτάμια κόκκινης θολούρας,

φωνάξαν δαίμονες και πλάσματα,

φωνάξαν

οι

φωνές

Σερπαντίνα

2010-06-12T04:16:00.001+03:00

Έσβησα τυφώνες, στα χέρια μου οι στάχτες

σχημάτιζαν κοράλια αναμνήσεων

μικρές φαντάζαν οι πενταροδεκάρες

στον κερματοδέκτη της φαντασίας

παράγει μια φαντασία ανα δραχμή

φαντασιώνομαι δραχμές ανα παραγωγή

παχύρευστης ουσίας

με τ'όνομα ζωή

κοκκινωπή, οπή

μικροί, μικροί

ραπίζαν την ροπή

προς τη νιότη

δούρειοι ίπποι φλέγονται, λέγονται

οι ασάλευτες σκιές

τα σπινθηροβόλα καικια

στην θάλασσα βενζίνης

''προσοχή, ευφλεκτο''

σε περίεργη διάλεκτο

συγκαταλέγονται προορισμοί συννεφιασμένης ουσίας

ψιθυριστοί τοίχοι

διογκώνονται μέσα στα χέρια σου

σαν ακορντεόν πλαστελίνης

φλέγεται ο ιδρώτας

και η βαρύτητα ελίσεται σαν σερπαντίνα

τα χρώματα περιστρέφονται

σαν ερινύες

στα μάτια μου, βέλη χρωματιστού βεληνεκούς

σπάνε μέσα σε ιστούς

διογκώνονται

αγχώνονται

γεγονός

στα πόδια ενός δρομέα

κάθε πετραδάκι

μοιάζει με πλανήτη

για εμάς τους αδρανείς

Την λέγαν Άνοιξη

2010-05-26T21:51:00.007+03:00

press play before reading.

Τα δάχτυλα της μύριζαν άνοιξη, χιλιάδες μικρόβια ολάνθιστων χρυσάνθεμων που χτυπούσαν πάνω στο κορμί της, κάθε κόκος γύρης εκτοξευόταν κάτω απ'το τακούνι της την ώρα που αυτά συνέθλιβαν την άσφαλτο της ανοιξιάτικης Αθήνας.

Ήταν μια οπτασία δίχως προηγούμενο, το μαύρο φόρεμα της κυριαρχούσε πάνω στο γκρίζο της πόλης, αλλα με μια δαγκωνιά της η φύση έσβηνε την μαυρίλα αυτή με τα λουλούδια που πετούσαν γύρω της. Σίγουρα δεν ήταν τυχαίο, δεν ήταν απλά μια πανδαισία, ήταν όλοκληρος ο παράδεισος. Τα μαύρα της μαλλιά παίζαν ενα περίεργο παιχνίδι με τον άνεμο, μια ονειρεμένη καταδίωξη νεραιδας απ'τα στοιχεία της φύσης, σβησμένες φλόγες.

Συνέχιζε να δημιουργεί αναταραχές στα λιμνάζοντα νερά της φλογισμένης πια Αθήνας, τα καλοσχηματισμένα της πόδια έσκιζαν τον χειμωνιάτικο αέρα, τον φθινοπωρινό αέρα, την μούχλα της μοναξιάς, τα δεμένα μάτια των ανθρώπων, κατέβαινε τους δρόμους της Αθήνας, κοιτούσε τα δέντρα, κοιτούσε με πάθος κάθε τι που άνθιζε, ήταν για αυτή κάτι το πρωτόγνωρο, δεν είχε βιώσει κάτι το τόσο όμορφο. Δεν είχε ξαναδει, δεν είχε πιάσει με τα δάχτυλα της τα λουλούδια που βυθίζονταν στις χαρακιές του προσώπου της Αθήνας. Σε κάθε γκρι λημέρι, σε κάθε βρωμισμένη σπηλιά με τα αγριεμένα τετράποδα θηρία φυτρώνανε ανθισμένοι πια σπινθήρες, ικανοί να βάλουνε φωτιά σε αυτά την συνηθισμένη πια μιζέρια.

Κατέληξε να βρίσκεται χαράματα σε ενα ολάνθιστο πάρκο της Αθήνας, σε αυτά που ακόμα δεν τα έχουν αγγίξει, σε αυτά που για πάντα βασιλεύει η άνοιξη, εκεί που τα χελιδόνια αρπάζουν την άνοιξη και την σπέρνουν στα μάτια των ανθρώπων, την γένετειρα της πιο άνθισμένης γλάστρας, τους οργασμούς, τους ήχους που ο καθένας ακούει, την χρωματιστή υγρασία που νιώθει κανείς όταν περπατεί σε ενα βασιλείο λουλουδιών, τα πρόσωπα των αστεριών που τυφλώνουν τα βράδια τις λίμνες. Και βρέθηκε εκει ολομόναχη, αυτή και η αγαπημένη της μουσική. Χιλιάδες περαστικοί, χιλιάδες μάτια, πόδια, χέρια, αναπνοές, εκφράσεις, πρόσωπα περνούσαν απέξω απ'το πάρκο μα αυτή απτόητη. Άρχισε να χορεύει με ενα κομμάτι των Gotan Project, ''Milonga De Amor'', σταμάτησε ολόκληρη η φύση να δουλεύει, βυθίστηκε στην πιο γλυκιά και ευωδιαστή στιγμή, ταξίδευε στην πόλη αυτή με την φαντασία της, ταξίδευε με χιλιάδες χιλιόμετρα ανα δευτερόλεπτο, ξεκινούσε απο τα λημέρια του Λυκαβηττού, τα ανθισμένα βράχια του, τα μικρά λουλουδάκια που δεσπόζουν και ατενίζουν σαν πρασινοκίτρινοι βασιλιάδες τα άμορφα γκρι κουτάκια, πέρναγε απο τις νερατζιές του Κολωνακίου, τις ένιωθε να ακτινοβολούν πορτοκαλί εικόνες στα μυαλά ρομαντικών ανθρώπων, στα δικά της χέρια να σβήνουν οι χαρακιές των δαχτύλων της, να γίνεται ένα με αυτά τα νεράτζια. Πέρναγε απο τον ολάνθιστο Εθνικό κήπο, το ονειρεμένο -άνθρωπινο αλλοτε- μα πια λουλουδιασμένο βασίλειο, κοιτούσε το πως γέρνανε τα λουλούδια πάνω απο τις λίμνες με τα ψάρια, τα ρυάκια, τα αγριόχορτα, το πως μοιραζόντουσαν οι μυρωδιές μέσα στο κορμί της και πως αυτή ενθουσιαζόταν με το κάθε τι. Πέρναγε τρέχοντας, με το μαύρο φόρεμα της να καλπάζει σαν μανιασμένο άτι απο τις εκτάσεις του Ζαππείου, με τον φρέσκο ήλιο να πετάει τα φλογερά του ακόντια με πέρισση δύναμη ζωής πάνω της, λίμναζαν τα ηλιακά ρυάκια πάνω στο πρόσωπο της, μα με μια γύρα, μια φιγούρα του τανγκο, στροβιλίστηκε και με δύναμη εκτοξεύτηκε στο πάρκο Ριζάρη, και λυγίζοντας το κορμί της μύρισε χιλιάδες σπέρματα αφθονίας των ονείρων, κοίταξε επάνω, ξέχασε οτι απο δίπλα περνούσαν αυτοκίνητα και με όλη της την δύναμη άρχισε να σπάει τα φράγματα της πραγματικότητας, να σβήνει κάθε τι άσχημο, πήρε πινέλο και το λίκνιζε επάνω στην εικόνα της Αθήνας, κατέρευσαν οι τοίχοι και γέμισαν λουλούδια, και ζούσαν οι άνθρωποι επάνω σε φύλα, σε ροδοπέταλα, κινόντουσαν με γύρη, πετούσαν.

Άνοιξε τα μάτια της, είχε βρεθεί ανάσκελα στο πιο γλυκό γρασίδι. Στο άγνωστο αυτό πάρκο. Στην πιο κρυφή γωνιά της Αθήνας. Χιλιόμετρα, έτη φωτός πίσω στον χρόνο. Με πατημένο το γκάζι προς το άπειρο. Σηκώθηκε και τίναξε το φόρεμα της. Χιλιάδες λουλούδια. Πέσαν. Ο πιο εκτυφλωτικός καταρράκτης, το μαχαίρι της άνοιξης. Άρχισε και πάλι να χόρευει. Με κάθε της στροβιλισμό τα λουλούδια φεύγαν γύρω της καθώς το φόρεμα της έκανε κύκλους γύρω απ'αυτήν.

Μα δεν πέφτανε απλά κάτω, δεν σβήναν όπως το φθινόπωρο σκοτώνει τα πέταλα αυτά.

Παίρνανε μορφή ανθρώπινη, γινόντουσαν δάχτυλα, πόδια, γάμπες, στήθος, χέρια, λαιμός, πρόσωπο, μαλλιά....

Ο χορεύτης της φύσης γεννήθηκε στιγμιαία, την αγκάλιασε, την πήρε στο κορμί του πάνω, βυθίστηκε μέσα στις νότες, εικόνες, μέρες, νύχτες, χορεύαν εως το άλλο πρωι, το πιο αισθησιακό τανγκό του κόσμου. Το τανγκό της άνοιξης.

Και μόλις ξημέρωσε.. τα λουλούδια πέταξαν και σκορπίστηκαν και πάλι στον αέρα, μα αυτή τη φορά πλέαν επάνω στον αέρα, σαν μικρά καραβάκια στην θάλασσα του Αιγαίου.

Κι αυτή, χαμογέλασε, δεν ένιωσε ουτε λίγο πίκρα, έπιασε με τα ροδαλά της χέρια ενα απ'τα λουλούδια και το βάλε στο αυτί της.

Και με αυτή της την κίνηση, άρχισε πάλι να χορεύει. Να χορεύει ως το αλλο πρωι. Κι ως το επόμενο. Και το μεθεπόμενο. Μέχρι να μην είναι πια η σειρά της. Και ξανα του χρόνου πάλι.

Την λέγαν Άνοιξη.

(Το άνωθι κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 6 των Μητροπολιτικών Ιστοριών)
http://issuu.com/metropolisnews/docs/mitropolitikes_istories_6

1918

2010-05-26T01:53:00.003+03:00

Τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα και γω στεκόμουν ακίνητος λίγο πιο πέρα. Ο αέρας της χαίδευε τα μαλλιά, της ξήλωνε κάθε λύπη μέσα απο τις ρίζες των μαλλιών της, τα τράβαγε σαν σύγχρονη μήδεια, γινόταν ο αστέρας της, τα παιδιά της κείτονταν μέσα στο χώμα κι αυτή ακίνητη, χαιρετούσε. Νομίζω πως παριστάνω κάποιον γελοίο, πως δεν υφίσταμαι σαν μορφή. Την κοιτάω επίμονα και καταλαβαίνω πως αντιλαμβάνεται την παρουσία μου, τα γέρικα μου μάτια να την διερευνούν, να αναλογίζονται το καθε ‘’τι’’ και ‘’πως’’ της. Δικαιολογίες πολλές θα μου έδινε για το γοερό της κλάμα, σκέφτηκα, αν της έδινα την ευκαιρία. Μα μόνο η απολογητική μου ματιά στόλιζε το προσωπό μου, γινόμουνα καλόγερος να σκιάσει η σκιά της, στολίδι για την λύπη της, εγω, να ήμουν μόνος σε αυτή την καταιγίδα δεν το περίμενα.

Το βλέμμα μου απομακρύνθηκε, το παραδέχομαι. Σκοτείνιασε απο τις τύψεις. Ποιος ήμουν εγω, και ποιος ο χάρος, εφάνταζα σκιάχτρο στα ροδαλά της μάτια, παρείσακτος στις πιο κρυφές της σκέψεις. Συγκίνηση υπάρχει, δεν το κρύβει πια κανένας μας, τα μάτια μας συναντήθηκαν ξανα. Φοβάμαι, βραχνάς στο λαιμό μου, δεν ξέρω πως αντέχω να αναπνέω, μυρίζουνε λουλούδια μα βλέπεις μόνο χώμα, χώμα, μόνο χώμα. Κορμιά, στους βυθούς της θάλασσας, της χωματένιας θάλασσας, στην πίκρα, φαντάζουνε οι μάνες καράβια μικρά, γεμίζουνε την θάλασσα αυτή, προσπαθούνε να την πνίξουν με τ΄αλμυρά τους δάκρυα. Ξεράθηκαν μολίς αγγίξαν το χωματένιο κύμα. Δεν ωφελεί πια.

Προσπαθώ να αγνοήσω την σιωπηλή της κραυγή. Δεν περνάει πια κόσμος, κι αυτή μοιάζει με άγαλμα αρχαίο και γκρεμισμένο. Φωνάζει, μέσα στο μυαλό της, ουρλιάζει –μάλλον ειναι καλύτερο ρήμα- καλεί τους δαίμονες να απολογηθούν.

‘’ Πόσες απάνω σας ελπίδες είχα έναν καιρό βαλμένες, η πανάθλια, να με γεροθροφήσετε, κι οπόταν ξεψυχήσω, να με νεκροστολίστε πρεπούμενα, πού το ζουλεύουν όλοι. Μ' άχ, η γλυκιά μου απαντοχή αφανίστη. Χωρίς εσάς, έχω μπροστά μου ζήση να σύρω θλιβερή και πονεμένη.‘’

(Eυριπίδη Μήδεια -6^Ο επεισόδιο- 1002-1500)

Τα μάτια της μαύρισανε, ψυχή δεν είχε πια.

Εγύρισε, μου μίλησε.

Εσιώπησα και γύρισα απ’την αλλη,

δεν ήθελα να ακούσω.

Εχάθη

2010-05-19T22:02:00.001+03:00

Αυτή τη μέρα δεν ξύπνησε

ο άνεμος στα στόρια

δεν γρύλιξε σαν παγωμένο σκάρι

σε ξυραφένια θάλασσα

μονάχα

έσβηνε, στις περίλυπες ακρογιαλιές

έσβηνε στα βότσαλα αναμνήσεων

περίλυποι οι βοριάδες

δεν σφύζει ο φράχτης απο ζωντάνια

τώρα πια

ψυχή δεν έχει πια να δώσει

Ενα αγόρι με δέρμα αστραφτερό

ψέλλιζε στης δύσης το ακρογιάλι

βυθίζεται η ματιά μου

και χάνεται κι αυτό

τα χέρια του μέσα στην αρμύρα

δεν ξέρω, δεν ρωτώ

μην είναι ορφανό

δεν ξέρω, δεν ρωτώ

περίλυπη η ματιά του

εχάθη η παιδικότητα, σ'αυτα τα αγριέμενα

υγρά δάση φυσαλίδων

Κι αν φεύγει, η θάλασσα θρηνεί

εως τ'αλλο πρωί

μες στην πρωινή και σιωπηλή

νωπή κραυγή

εμφανίζεται ξανά

σκιάζει, σκιάζει

την ψυχή μου

μυρίζει μοναξιά

τα βότσαλα θρηνούν

δεν περνάει ουτε αμάξι πια

εσίγησε η ουτοπία

οι φράχτες δεν μαρτυράνε γέλια

και

καντάδες

Δεν μίλησα, δεν τόλμησα

το κοίταξα στα μάτια

μου εξέφρασε παράπονο

πως μέρη θλιβερά

εγίναν τα φιλιά του

''δεν έχεις συγγενείς;''

ετόλμησα να ρωτήσω

δεν άντεξα, πως λύγισα

με κοίταξε με πόνο

''όχι, εχάθηκαν στον χρόνο''

ζ-z-0 aka (x+y-z)

2010-05-18T02:55:00.003+03:00

Consider substituting the value of x

with an early breath

imagining the infinity of y

is an everlasting experience

x plus y

is your life hammered with nails

but what about z

x plus y minus z

doesn't sound like a great excuse

we begin by multiplying

the wholeness of x

x times twenty-one

plus

y times twenty-one

minus

z times twenty-one

and we hit a dead end

life's a system after all

you'll get a second chance

we're artists after all

x times twenty-one

plus

y times twenty-one

minus

z times twenty-one

combined with

x times minus twenty-one

plus

y times minus twenty-one

minus

z times minus twenty-one

concurs with

the absolute

zero

and what about

oh, well

its zero

or...

ζωή?

Μηδένισα το μηδέν

2010-05-10T23:41:00.000+03:00

Μηδένισα το μηδέν

εκ του μηδενός εκμηδένισα το μηδέν

μη δεν, δεν τα μπορώ τα μη

το μη και το δεν

μηδένισαν τα μηδέν

δεν έζησαν

αυτοί

για να πεθάνω γω

εκ του μηδενός

με λογαριθμικές

λεηλασίες

μηδένισα τον εκμηδενισμό

τετραγώνισα τον κύκλο

κύκλωσα το τετράγωνο

εκ του κύκλου, εκμηδένισα το τετράγωνο

γωνίες ίσες με μηδέν

μηδένισα το μηδέν

εκμηδένισα τις εικασίες

μηδένισα το μηδέν εκ του μηδενός

Ronin

2010-05-10T23:31:00.001+03:00

It is the raindrops

the gods that climb clouds

instead of the winds

that clash upon the

japanese spoken sea knives

what to reminisce

a blob of ink in

qualities that make up districts

it is forever spoken, the

mouth that never speaks

remembers Ronins, the outcasts

an awful blend of specialty in

spite of terrors that wind up

the nights; it is never

a matter of conscience

to betray our masters

souls; to be free to

be without our eyes

we chose, we can't come back

it goes without saying

the clash of words that

forms our name

Ronin!

Μητροπολιτικές Ιστορίες #6 - Κυκλοφορούν!

2010-04-30T21:19:00.005+03:00

Στο συγκεκριμένο τεύχος των Μητροπολιτικων Ιστοριων, στη σελίδα 30 υπάρχει ενα διήγημα μου.

Όπως και να χει, ψάξτε να το βρείτε (υπάρχει σε διάφορα free press stands στην Αθήνα) γιατι είναι πολυ όμορφο..

[Αν δεν το βρείτε, μπορείτε να το διαβάσετε σε ηλεκτρονική μορφή στην σελίδα http://issuu.com/metropolisnews/docs/mitropolitikes_istories_6

Ενα μεγάλο ευχαριστώ και πάλι στον Άθω Δημουλά για την ευκαιρία που μου έδωσε.

Στην θύρα της παράδεισος

2010-04-10T07:12:00.005+03:00

Αντίκρισα την πιο ψυχρή όψη του Δεκέμβρη σε μια πρώτη χαρακιά μιας μέρας του Απρίλη. Η Αθήνα να στέκει κρυσταλωμένη, παγωμένη, και η ζέστη να μην την αγγίζει καν. Τα χιλιάδες βλέματα των περαστικών εξοστρακιζόντουσαν ανεπαίσθητα επάνω στους υδρατμούς της ψυχής μας. Βρέθηκα, ανοίχτηκα, εαρινός κόραξ να σαλεύω, να σκίζω ασφάλτους κυμάτων, να βουτάω σε ύψη και σε βάθη, να μαζεύω κοχύλια ροπής προς την ανυπαρξία. Συζήτησα με ωρολογοποιούς, συλλέκτες στιγμών, η θάλασσα των δεικτών ροκανίζει τις στιγμές μας, η ανυπαρξία σμιλεύει αυτό που αποκαλείς ζωή. Συνέχισα να κατηφορίζω απρόσεχτα. Χιλιάδες δάκρυα να κοχλάζουν στο αίμα της ψυχικής φλέβας και να διασκορπίζονται ανεξέλεγκτα. Συνέχισα να ανηφορίζω απρόσεχτα. Οι αναπνοές να γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες. Να μπλέκουνε τα μαλλιά στα χείλη, τριχωτοί κυματοθραυστες, πληγές ασθματικές, μιλάνε με στοιχεία απλησίαστα, και συνεχίζω να συζητάω με νεραιδες.

Η υστερία μιας ξύλινης λέξης, χιλιάδες αναμνήσεις χωμένες μέσα σε μηχανισμούς, σε νοητικά γρανάζια αναμοχλεύουν ψεύτικες και αληθινές φλόγες, μικρούς σπινθήρες τυραννίας, αρπάζει μονομιας το καντήλι της άγνοιας. Ψιλοχάνεται στα βάθη του δωματίου η λάμψη. Γεμίζει τοίχους και σφυρίζει αθόρυβα. Μικρές, ανεπαίσθητες κυριαρχίες δαιμόνων. Χάνεται στα βάθη των ματιών σου. Λουλούδι η ψυχή σου, ρουφάει την φωτιά, ρουφάει το φως, καταπίνεται χαοτικά, μοιάζει με χαρακιά στο πρόσωπο.

Μουσικό κουτί, το δωμάτιο στέκει αγέρωχα, απέναντι απο τον Λυκαβηττό. Βρέθηκα να μοιράζω φυλλάδια αναπτέρωσης ηθικού, λικνίσματα απτόητα απο συμβάντα μοιρολατρικά, μεμψιμοιρίες, διμοιρίες θλίψεων, στρατεύματα στρατηγών στρατηγικών δακρύων. Η διερώτηση, του πως γίνεται να πέμπεις άμοιρος, να εκπέμπεις άτυχος σε ραδιοκύματα καρδιάς, σβήνεται δια παντός , χαρακτηρίζεται ‘’πειρατής’’ καρδιοκυμάτων.

‘’ Τότε ο αγέρας φάνηκε σα να 'ταν μυρωμένος από 'να θυμιατήριο αόρατο που αγγέλοι και Σεραφείμ το κούναγαν και τ' αλαφρά τους πόδια ακούγονταν στο μαλακό χαλί της κάμαράς μου. "Ναυαγισμένε" φώναξα, "αναβολή σου στέλνει με τους αγγέλους, ο Θεός και μαύρη λησμοσύνη για τη χαμένη αγάπη σου την όμορφη Λεονόρα. Πιες απ' το μαύρο το πιοτό της Λήθης και λησμόνα εκείνην όπου χάθηκε". Και το Κοράκι είπε: "Ποτέ από δω και πια!".’’

‘’Edgar Alan Poe – Το κοράκι’’

Apathy in Empathy

2010-03-29T13:01:00.001+03:00

It is the shadow veil

that holds my head

in queues of patience

of deep colorful

sorrow

the unbearable lightness

a perception of pace

the deception

it is the distancing, the

mind, it is

the migration

from peace

to chaos that is

arousing

Λάσπες

2010-03-21T16:31:00.004+02:00

Δεν μου ήρθε ποτε η ανάγκη να σε αγκαλιάσω είναι η αλήθεια, δεν ήθελα ποτε να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω ολόκληρη την αλήθεια για εμας τους δυο. Ακόμα κι όταν ένιωθα οτι με κοιτούσες ύποπτα, γεμάτη ερωτήσεις, γεμάτη λεκτικές μαχαιρίες και υποψίες για την ενοχή μου, για τα λεκιασμένα χέρια μου, σώπαινα. Σώπαινα και κλεινόμουν στο δωμάτιο μου, ξάπλωνα στο κρεβάτι μου και δεν μιλούσα, έκλεινα τα μάτια μου σχεδόν καλλιτεχνικά, όσο πιο αργά μπορούσα, για να φανταστώ λιγάκι ακόμα αυτόν τον ονειρικό κόσμο. Τον κόσμο που θα μπορούσα να έχω ό,τι αγαπάω και ό,τι ποθώ. Σε αγνοούσα, δεν με ένοιαζε καν που έμπαινες μέσα φωνάζοντας, ουρλιάζοντας, ξετινάζοντας μου τα αυτιά με τα δριμύ κατηγορώ σου, με όλα αυτά που πραγματικά δεν έχουν σημασία. Σηκωνόμουν και έφευγα ανέκφραστος απ’το σπίτι, κατηφόριζα τον δρόμο της γειτονιάς χωρίς συναίσθημα, και τα χλιαρά ‘’καλημέρα’’ των γειτόνων ίσα που ακουγόντουσαν, ίσα που σφύριζαν και έσβηναν σαν τις ξεχασμένες φωτιές γύρω απ’τα αυτιά μου. Κλείνανε κι αυτοί τα μάτια, δεν ήταν απ’αυτους που έψαχναν να δουν τι κάνεις, να ρωτήσουν, να αναρωτηθούν για την φασαρία στο σπίτι μας, να αναζητήσουν τον υπαίτιο, να κάνουν πηγαδάκια στο καφενείο, στα σπίτια τους για να μάθουν το γιατι φωνάζεις, το ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι, το αν σε χτυπάω κι αλλα τέτοια θλιβερά. Συνέχιζα λοιπόν, και έστριβα πάντοτε στην ίδια γωνία, συνέχιζα πάντα ευθεία, στην ίδια λεωφόρο, ανατρέχοντας στα ίδια βήματα με άλλες φορές, πατούσα στα ίδια μονοπάτια, στα ίδια βρώμικα πλακάκια με τις αλλες φορές, όπως και να ήταν αυτά, γεμάτα με βρωμιά, με το νέφος που είχε καταλαγιάσει πάνω τους, τα μαύρα στίγματα τους να διακοσμούν τα άλλοτε ωραία αυτά τετράγωνα στηρίγματα ποδιών. Και περίπου στο τέλος του δρόμου, έφτανα πάντοτε σε εκείνη την ωραία αλάνα. Εκεί που παλιότερα έπαιζα μπάλα με τους φίλους μου, αυτούς που λόγω της δικιάς σου παρουσίας αναγκάστηκα να αφήσω, που δυστυχώς δεν μπόρεσα.. Που δυστυχώς δεν μπόρεσα να σταματήσω την αυτοκαταστροφή μου και είναι κρίμα, είναι πολυ κρίμα. Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει. Καθόμουν λοιπόν εκεί και περιεργαζόμουν τα λουλούδια, το χορτάρι, τις πέτρες. Κανένας δεν τα φρόντιζε πια, ήταν απ’τα μέρη που δεν χρησίμευαν πια σε κανέναν. Που δεν άκουγε κανένας την ηχώ τους που κάποτε αντιλαλούσε σε όλα τα κορμιά τους. Που κάθε φορά που πάταγε πόδι παιδιού εκει μέσα αυτή έτρεχε μέσα στις φλέβες τους και τα έκανε να τρέχουν απο δω και απο κει. Δεν έμενε και πολυς χρόνος, το ήξερα. Άλλωστε η αλάνα ηταν γεμάτη απο σήματα που δείχναν οτι ειναι ‘’ιδιοκτησία’’ κάποιας εταιρείας, κάποιου μεγαλοκτηματία, κάποιου ανώνυμου. Και ενω το ήξερα, ενω το συνειδητοποιούσα οτι σε λίγο καιρό εδω θα έσφυζε ο χώρος απο ατσάλι και τσιμέντο, κυλιόμουν νοητικά, έμπηγα την φαντασία μου σε αμέτρητα νοητικά κουτάκια στο χώμα της αλάνας. Η κάθε πέτρα είχε μια σημασία για μένα, ασχέτως αν αυτή την σπάγαν για να κάνουν υλικά, είτε την πετούσαν, είτε απλά την παραμέριζαν, τα όνειρα θα μέναν ανεξίτηλα γραμμένα πάνω της, ζωγραφισμένα στις φλέβες της, στις χαρακιές της, στο χώμα που την κοσμούσε. Γιατι κι αυτο, όσο κι αν πλυθεί, λάσπη θα γίνει, θα ταξιδέψει. Κι όπου κι αν πάει θα πάνε και τα όνειρα μου, θα βυθιστούν σε αλλη γη, σε αλλα μέρη, ελπίζω κάπου που θα παίζουν κι αλλα παιδιά. Κι αν όχι, και πάνε σε μέρη μίζερα, σε μέρη σκοτεινά, θα τα φωτίσουν, θα γίνουνε φωτιές, να χτίσουν δέντρα. Μα όπου και να πανε, ξέρω, το ξέρω, το νιώθω μέσα μου οτι σε εκατομύρια χρόνια, όταν το όνομα μου, τα κόκκαλα μου θα χουν θρυματιστεί, αυτά θα είναι εδω. Θα είναι δω για πάντα. Δεν αμφιβάλω.

Και την τελευταία εκείνη μέρα που πήγα, πλησιάσαν οι μπουλντόζες. Ένας κύριος μου φώναξε εντόνως με επιθετικό ύφος. Τον κοίταξα και του χαμογέλασα καθώς έφευγα. Μπορώ να πω οτι του φάνηκε περίεργο. Μα δεν πειράζει. Για το λασπώδες χώμα και τα όνειρα μου, οι μπότες του είναι μέλισσες. Και έτσι, γύρισα σπίτι μου. Για εκείνη την φορά. Για αλλη μια φορά. Και φώναζες. Και ούρλιαζες. Με κοιτούσες ύποπτα, γεμάτη ερωτήσεις, γεμάτη λεκτικές μαχαιριές και υποψίες για την ενοχή μου, για τα λεκιασμένα χέρια μου.

Σώπασα.

Κλείστηκα στο δωμάτιο μου, ξάπλωσα στο κρεβάτι μου και δεν μίλησα.

Μπήκες και άρχισες να ουρλιάζεις.

‘’Γέμισες λάσπες το κρεβάτι, ηλίθιε, ανίκανε’’

Αλλα που να καταλάβεις..............

Τι μου θυμίζει

2010-03-21T13:07:00.000+02:00

Μικρός κάθησα στα αστέρια

σε παραλία, μιας αμμουδιάς η περιουσία

χιλιάδες κόκκοι στο σεντούκι

σεντούκι μου η Γη

κι η θάλασσα, κλέφτης που σαλεύει

μικρός εκάθησα εκεί

μου θυμίζανε οι κινήσεις

της μάνας μου τα σπλάχνα

μου θυμίζαν

Παιδί κάθησα στα αστέρια

σε σπίτι με παρέα

με φίλους, μια μπάλα

όπως κι αν έχει

μιας στιγμής ο ιδρώτας και το γέλιο

χιλιάδες στάλες και ήχοι στο σεντούκι

σεντούκι μου το Σπίτι

κι η τότε εφευρετικότητα, ιδέα μιας ψυχής

παιδί κάθησα εκεί

μου θυμίζαν οι ιδέες

της μάνας μου τα λόγια

μου θυμίζαν

Έφηβος κάθησα στα αστέρια

σε μπαρ με γυναίκεια συντροφιά

με μια γυναίκα, μια στάλα γοητείας

χιλιάδες φιλιά στο σεντούκι

σεντούκι μου η ψυχή

κι η αγάπη, η επιπολαιότητα, σημεία των καιρών

έφηβος κάθησα εκει

μου θύμιζε η αγάπη

της μάνας μου την αγκαλιά

μου θύμιζε

Ενήλικος δεν κάθησα στα αστέρια

δεν άναψαν απόψε

για όλους εσας

τα πήρα όλα, τα βαλα στην καρδιά

σεντούκι η καρδιά

να λάμπουν

μου θύμιζει η ζεστασιά

της μάνας μου τα χέρια

μου θυμίζει

μου θυμίζει.

Μεγάλος δεν κάθησα στα αστέρια

Έγινα αστέρι.

Τι μου θυμίζει.

Ρέκβιεμ για εναν ποιητή

2010-03-01T04:20:00.003+02:00

Το τρίξιμο της γραφομηχανής γινόταν ολοένα και πιο αραχνιασμένο όσο περνούσε η νύχτα. Η ήσυχη επιφάνεια του υγρού ουισκι τρεμόπαιζε κάθε φορά που πατούσα κάποιο πλήκτρο. Και κάθε φορά που κατάπινα μια γουλιά απ'αυτό το πικρό σκωτσέζικο δημιούργημα, ένιωθα λες και κάθε συναίσθημα μου είχε αποτυπωθεί επάνω στο μεθυσμένο απο αλκοόλ νερό. Μου έκαιγε τα πνευμόνια, μου έσκιζε τα σωθικά, και η αναπνοή μου μύριζε ολοένα και πιο έντονα σαν του μεθύστακα στην γωνία. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς όμως.

Είχε σκοτεινιάσει ήδη....

Δεν ακουγόταν τίποτα απ'τον δρόμο. Και γω εκεί αμετακίνητος να προσπαθώ να αρμέξω λίγο ακόμα ψυχή και αίμα απ'τους νευρώνες του εγκεφάλου μου, λίγο ακόμα πνεύμα, ουσία, χάος, αμετακίνητη προσπάθεια χειραγώγησης του παρόντος, αλλα αδίκως. Αδίκως προσπαθώ να δαμάσω τα κύματα που σηκώνονται μέσα στην καρδιά μου και στο μυαλό μου. Και το τσιγάρο το άφησα να καίει μόνο του. Να καίει μόνο του και να σβήνει. Μου θυμίζει την σκηνή της δημιουργίας. Συνέχεια, τρέχεις και τρέχεις και τρέχεις και φτάνεις στο σημείο που βρίσκεται το φίλτρο και εκεί που είναι η κλιμάκωση, καταρέεις. Μα είναι σαν την καλή την τζούρα, ξέρεις, αυτή που σε κάνει να μαστουρώνεις ολοένα και πιο πολύ, αυτή που σε κάνει να μετανιώνεις που λες οτι θα κόψεις το τσιγάρο και τρέχεις μανιωδώς να αγοράσεις αλλο ενα πακέτο απ'το κοντινότερο μαγαζί. Ναι, αυτή που σε κάνει να παραληρείς βράδια ατελείωτα και να μιλάς σε τοίχους λες και είναι γνώστοι σου, λες και είναι χαρακτήρες απο παραμύθια, απο ιστορίες πλαστές που έφτιαξες σε νύχτες αξημέρωτες ή και σε μέρες που δεν τόλμησες να ανοίξεις τα παντζούρια του σπιτιού σου γιατι φοβόσουν τις σκιές που σχηματίζονταν στο δωμάτιο σου. Σου θύμιζαν τον πατέρα σου, την μητέρα σου, τον γιο σου, τα παιδιά σου γενικά. Και έμενες εκεί.

Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να ξανακοιτάξω το γραπτό μου. Πασαλειμένα μελάνια, δαχτυλιές. Δεν είχα παρατηρήσει ποτέ το πως μοιάζουν τα δαχτυλικά μου αποτυπώματα με πρόσωπα. Και τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να διαχωρίσουμε τους ανθρώπους απ'τα δαχτυλικά αποτυπώματα? Θα υπήρχε ρατσισμός, θα υπήρχε ''εσυ'' και ''εγω''? Θα υπήρχε ο πόνος της απόρριψης? Θα υπήρχε το αγόρι που κλαίει στο δωμάτιο του γιατι δεν το αγαπάει κανένας, θα υπήρχε ο ανάπηρος, τα γηρατειά, το κλάμα, ο πόνος της αγάπης? Χιλιάδες δρόμοι. Χιλιάδες δρόμοι που σχηματίστηκαν στη μήτρα της μητέρας μου, χιλιάδες δρόμοι που σχηματίστηκαν γιατι εγω βυθίστηκα στο αμνιακό υγρό της, μούλιασαν τα χέρια μου μέσα της, κατασταλαξαν ενα εκατομύριο επιλογές μου στα χέρια μου. Όπως οταν βγαίνεις απ'το μπάνιο και κοιτάς τα χέρια σου. Αλλες τόσες επιλογές, νερό, η πηγή της ζωής. Μουλιάζεις.

Ανοησίες. Παρασύρομαι. Δεν θέλω, δηλαδή δεν μπορώ να θέλω, και τι να θέλω άλλωστε, τι μπορεί να θέλω παραπάνω απ'το να είμαι κλεισμένος σε αυτό το δωμάτιο? Τι θα ήθελε ενας άντρας της ηλικίας μου, τι θα μπορούσε να ήθελε? Γυναίκες, φήμη, λεφτά, αμάξια, χλιδή, σεξ, οργασμούς? Νομίζω πως σύμφωνα με τις στατιστικές μελέτες μπορώ να υποστηρίζω πως είμαι το 1% των αποτυχημένων. Εγω και η γραφομηχανή μου. Εγω και η ψυχή μου. Δεν βγάζει νόημα. Γι'αυτους είμαι αντικοινωνικός, κλείνομαι, μιλάω με φαντάσματα, μιλάω με πράγματα που δεν υπάρχουν και κυρίως...παραμιλώ. Κυρίως παραμιλώ. Δεν ξέρω τι με ωθεί στο να γράφω χιλιάδες γράμματα προς αγνωστους παραλήπτες και να μην τα στέλνω ποτέ, μάλλον έτσι ικανοποιώ την ανάγκη μου για να μιλήσω. Και τι να πω όμως. Κάθε φορά που μιλάω, ιδρώνω, τρελαίνομαι και καίγονται τα στήθια μου, μιλάω σε εσένα, όποιος και αν είσαι, όποια και αν είσαι, και ξέρω πως μ'ακούς, πως ακούς κάθε συλλαβή των λέξεων μου, πως αναλύεις τι γίνεται στους νευρώνες του εγκεφάλου μου, πως ξέρεις όλα τα αποτελέσματα των χημικών αποστάξεων της ψυχής μου που καταλήγουν στις τελευταίες λέξεις που βγαίνουν απ'το ξερό στόμα μου. Γι'άυτο και γράφω. Νομίζω πως αγγίζω την τελειότητα κάθε φορά που χρυσώνω γράματα βγαλμένα απ'το πανέμορφο αλφάβητο που μου είχαν μάθει όταν ήμουν μικρός, που τα χρυσώνω και δημιουργώ αγάλματα, αγάλματα για να κοιτάς εσυ, εσυ που διαβάζεις και να δοξάζεις κάθε μου λέξη, να την στοιχειώνεις με αναλύσεις επι αναλύσεων, να την γράφεις στον αγαπημένο σου για να μπορείς να εκφράσεις αυτό που δεν μπόρεσα να εκφράσω εγω. Είναι πράγματι οξύμωρο. Είναι πράγματι τραγικό. Επίπονο. Χαοτικό. Καταραμένο. Και τι λέξη δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να το περιγράψω, ποια λέξη θα έφτανε για να περιγράψει αυτό που νιώθω αυτή την στιγμή? Ποια λέξη, ποια συλλαβή θα έφτανε για να περιγράψει την αγωνία του μωρού όταν βγαίνει απο την κοιλιά της μάνας του και βλέπει το φως? Ποια λέξη.. Είναι πράγματι, τραγικό. Σχεδόν γελάω. Γελάω τώρα, στο ορκίζομαι. Γελάω που με τα ποιήματα μου, με τα διηγήματα μου, αγγίζεις την καρδιά του αγαπημένου σου, αγγίζεις την ψυχή του γιατι χωρίσατε και κλαίς και πνίγεις τον καημό σου στο τσιγάρο και στο ποτό, αλλα γράφεις, γράφεις και γράφεις και γράφεις και δεν τελειώνει ποτέ και σκίζεις τα χαρτιά, τα κάνεις κομματάκια και προσπαθείς να ξαναγράψεις και χτυπάς τον τοίχο με εκατομμύρια χιλιόμετρα, και σκάνε τα σωθικά σου, ανατινάζονται. Ώσπου ανακαλύπτεις εμένα. Εμένα, τον ποιητή. Εμένα τον λογοτέχνη, τον λογοπλάστη. Σε ενα ωραία περιποιημένο βιβλίο με αρχή, μέση και τέλος. Με όμορφο εξώφυλλο, φανταστικές εικόνες και σελίδες που δημιουργούν οργασμούς στην αφή σου. Και αρχίζεις και ξεφυλίζεις με μανία, και ψάχνεις κάθε τι μέσα μου, σα να μου ανοίγεις το στομάχι και να σηκώνεις κάθε κοινωνική μου επαφή, εμπειρία, ανάσα, ζωή, μπουκιά, αγάπη, ιδρώτα και να τα τρώς όλα. Εσυ και μόνο εσυ. Και βρίσκεις κάτι, κάτι που να σου θυμίζει μια εμπειρία που είχες, ενα κλάμα, την αγάπη σου, την ψυχή σου, την ώρα που κάνατε σεξ διάολε. Και αρχίζεις και το κοιτάς, κοιτάς, κοιτάς, ο αμφιβληστροειδής σου διογκώνεται, πρήζεται με όλη αυτή την πληροφορία, τις ανάγκες του ποιήματος, τα μελάνια που χύνονται μέσα στο μάτι σου και δημιουργούν καταρράκτες απο την παρυφή του ματιού σου μέχρι και τα δάχτυλα των ποδιών σου.

Κι αποφασίζεις να το στείλεις σε ενα γράμμα στον αγαπημένο σου, στην αγαπημένη σου, δεν έχει σημασία το φύλο, δεν έχει σημασία αν έχει πέος η αιδοίο, αν έχει στήθος ή αν δεν έχει. Η μόνη σημασία, το μόνο ενδιαφέρον είναι να το διαβάσει, να πέσει κάτω με λυγμούς, να φωνάξει, να ψιθυρίσει το όνομα σου με μετάνοια, όπως θα έκανες και στον Θεό, όπως θα έπεφτες στα γόνατα αν ήσουν θρήσκος, αν δεν ήσουν βλάσφημος και έψαχνες σε μας για να αγγίξεις την τελειότητα, σε μας για να αγγίξεις την βρωμιά, για να αγγίξεις αυτό που δεν μπορείς να έχεις. Άλλωστε, δεν μας λένε πόρνους δίχως λόγο. Δεν μας λένε πουτάνες, πόρνες, αναίσχυντους, αχρείους, βρώμικους, του δρόμου, της καμαρας απλά επειδή τους βάρεσε. Δεν ήμασταν στόχοι του εκάστοτε άρχοντα δίχως λόγο, δεν έκλαιγε η μάνα του παιδιού, του παλικαριού επειδή τους άρεσε να σκίζουν τα κορμιά τους, να τα μαχαιρώνουν, να τα καίνε, να τα φορτώνουν στο ξύλο, να σπάνε τα κόκκαλα τους και να γελάνε. Δεν το έκαναν δίχως λόγο! Αρνούμαι να το πιστέψω, πέφτω κάτω στα γόνατα μου, αν είναι αλήθεια, παρακαλώ, Θεε, απάλλαξε με απο αυτό το ταλέντο, μην με αφήνεις άλλο να γράφω, μην με αφήνεις να ουρλιάζω λέξεις πάνω σε χαρτιά, μην με αφήνεις να κρατάω απ'τα μαλλιά τα συναισθήματα μου ενω με δαγκώνουν μανιωδώς στην κοιλιά, στα γόνατα, στα χέρια, παντού. Σε παρακαλώ. Μονάχα εμείς. Μονάχα. Εμείς. Αυτό έμενε απο εμάς. Μονάχα, εμείς. Στην άκρη του δρόμου, πεταμένοι, γλοιώδεις υποκείμενα, σαθροί μπάσταρδοι, απο βρώμικη γενιά, κοιτάμε εσάς. Και κάνουμε έρωτα με σας, δεχόμαστε την πιέση των ψυχικών κορμιών σας, ανέκφραστοι, ανέτοιμοι, εμείς. Εμείς που χρόνια κάναμε να πούμε δυο ψίθυρους σε μια κοπέλα, που τρέμαν τα κορμιά μας στα σχολεία, που μας χτυπούσαν με τους χάρακες, που κλαίγαμε γιατι δεν είχαμε να γράψουμε για μια αγάπη, που αυτοί μας αντιμετώπιζαν με κάθε μίσος, με αγάπη για το μίσος, που μας έκαναν μηχανήματα. Και σεις, και σεις, και σεις να σκίζετε τα σωθικά μας, βρώμικοι άντρες, όλοι σας, όλοι εσεις, με αγάπη για τον βιασμό, να μας ανοίγετε την ψυχή μας και να κυοφορείτε μέσα στα γραπτά μας και τα δικά σας συναισθήματα, τις δικές σας αγάπες, τις ανάγκες. Όλα αυτά. Που εγώ δεν έμαθα να τα σιχαίνομαι, που άρχισα έτσι, που άρχισα για να γράφω. Για Μαρίες, για Ελένες, για Αρετές, για Μελίνες, για Σοφίες, για ό,τι θες. Γι'άυτες να γράφεις δεν μπορείς. Δεν μπορείς μοναχα. Δεν μπορείς. Και σεις να μας χτυπάτε. Ενίσταμαι, χτυπιέμαι, μένω μόνος. Θα δημιουργήσω επίθετα, θα γίνω γλωσσοπλάστης, θα γίνω λεξικό, στο ορκίζομαι, σας το ορκίζομαι, θα με βρείτε, θα μας βρείτε μπροστά σας, θα κλαίω, θα οδύρομαι, θα γίνω γέφυρα που θα ανατιναχτεί, θα γίνω το ίδιο το μίσος. Θα γίνω, οτι δεν θα θέλατε να γίνω.

Και, ναι, το ανοίγει, εντάξει, θα σταματήσω να γράφω για όλα αυτά που μ'ενοχλούν. Ας πούμε οτι το ανοίγει. Και το πετάει. Εντάξει, το πετάει. Και σου γράφει μια απάντηση. ''Συγκινητικό, αλλά εντάξει, δεν πειράζει, δεν μπορούμε να είμαστε μαζί''. Δεν μπορείς να είσαι τόσο δραματικός, δεν μπορεί να κάθεσαι πάνω απ'το τηλέφωνο σου και να περιμένεις μια απάντηση, δεν μπορεί να στοιχειώνεις κάθε πόρτα του σπιτιού σου, δεν μπορείς να τσαλακώνεις τα σεντόνια σου, να ιδρώνεις, να μουλιάζεις τα μαξιλάρια και να σκέφτεσαι κάθε στιγμή της απάντησης του, τους μορφασμούς του, τις σκέψεις του, το γέλιο του όταν καταλαβαίνεις πως σε κρατάει απ'τα μαλλιά. Το χέρι μάλλον το έκοψε και τώρα πάει για τα μαλλιά. Μάλλον συναισθηματικός κουρέας είναι, τι αχρείος, τι βλάκας, τι αηδιαστικός, τι....καλύτερα να μην συνεχίσω. Ωραία.

Για μια στιγμή το βλέμμα μου κόλλησε στον τοίχο. Συγνώμη.

Ωραία λοιπόν, το στέλνεις, το είπαμε αυτό. Το στέλνεις, σταμάτησε να το σκέφτεσαι. Το στέλνεις, το ανοίγει, το πετάει, γελάει. Και γράφει, και απαντάει, και έρχεται σε σένα. Ανοίγεις την απάντηση, ανοίγεις μια πόρτα, ανοίγεις κάτι το σημαντικό, ανοίγεις αυτό που θα μπορούσε να ήταν κάτι τόσο ωραίο, αλλα στο τέλος αποδεικνύεται μια πόρτα για τον απόλυτο εξευτελισμό. Για να κλαίς πάνω σ'αυτό κάθε βράδυ. Ας σου έστελνε χαρτομάντηλα, το ίδιο θα ήταν. Δεν θα λέρωνες το μαξιλάρι σου, δεν θα λερωνες το ίδιο το γράμμα. Δεν θα έσφιγες το μαξιλάρι σου? Χλωμό. Δεν θα φώναζες το όνομα του/της αργά το βράδυ? Δεν θα έβλεπες εφιάλτες συνέχεια? Χλωμά και τα δύο. Χλωμά όπως το πρόσωπο σου, χλωμά όλα. Και το δωμάτιο να θολώνει, να δημιουργούνται θηλιές παντού, και να προσπαθείς να κρύψεις το δάκρυ σου απο τα πρόσωπα που σε αγαπάνε και που τα αγαπάς, να μη κλαίς, να μην δείχνεις οτι φοβάσαι το μέλλον, να προσπαθείς να καταλάβεις πως τα σεντόνια είναι πια ξεφούσκωτα, πως δεν περιέχουν αλλη σάρκα πια, πως δεν είναι εκεί για να σε καθησυχάσουν αν φοβάσαι, για να σου πούνε ''Ει, σε παρακαλώ, ηρέμησε, δεν θέλω να κλαίς''. Πως δεν είναι απλά εκεί. Πως είναι για άλλους κόσμους προορισμένα. Πως έχουν πινακίδες με άλλο όνομα παραλήπτη. Μου φαίνονται όλα αυτά βαρετά, βαρεμένα και σάπια. Μου φαίνεται η έκφραση σου χιλιοειπωμένη, μου φαίνονται τα χέρια σου που τρέμουν, ανόητα. Και δεν θα δώσω τέλος ρομάντζου, δεν θέλω να το κάνω, δεν θελω να πω πως πληγώθηκες, δεν θέλω να πω πως τον/την βρίζεις κάθε βράδυ, δεν θελω σου λεω. Δεν θέλω ουτε να το σκεφτομαι. Δεν θέλω να λεω το όνομα του/της. Για σένα. Και δεν πειράζει. Έλα μωρε, δεν πειράζει.

Αρχίζει η όραση μου να θολώνει, συγχωρέσε με. Μάλλον δεν θα έπρεπε να γράφω, δεν θα έπρεπε να χτυπάω πλήκτρα με μανία. Δεν θα έπρεπε να κοιτάω τι γίνεται στον κόσμο, δεν θα έπρεπε να λεω τόσες ασυναρτησίες, δεν θα έπρεπε να σπαταλάω χρόνο, δεν θα έπρεπε να γράφω ποιήματα, πεζά, ιστορίες, συναισθήματα? Σταμάτα πια, πετάω την γραφομηχανή στο πάτωμα, ουρλιάζω, πετάω την καρέκλα κάτω, χύνεται το ουισκι -σκατά- όλα είναι μούσκεμα. Όλα είναι μούσκεμα. Μακάρι να σε έφερνα εδω. Μακάρι να σε έβαζα να κοιτάξεις το πάτωμα, να δεις με τα ίδια σου τα μάτια τι έχει γίνει. Να σου τρίψω τη μούρη στο πάτωμα μέχρι να ματώσεις, να κλάψεις, να με παρακαλάς. Πέτα το βιβλίο μου, αηδία, μια απέραντη αηδία. Φάτο, καταπιε το, να σε πνίξουν οι μελανένιοι καταρράκτες, να μπούνε στα σωθικά σου μέσα, να σε δολοφονήσουν δαίμονες απο μελάνι, να σε σφίξουν, να μην μπορείς να αναπνεύσεις.

''Μελοδραματική παύση μουσικής'' - ''Πρελούδιο για την αποκατάσταση του κανονικού''

Θολώνω πολυ. Αλήθεια.

Ας πούμε καληνύχτα για τώρα. Μόνο για τώρα.

Καληνύχτα φιλαράκο.

Ode to a good man

2010-02-27T04:05:00.002+02:00

Καθόταν στο περβάζι της πολυκατοικίας και κάπνιζε μανιωδώς το τσιγάρο του που είχε υγρανθεί απο τον άνεμο που
πασπάλιζε πάνω του τα μυριάδες σταγονίδια της βροχής. Δεν φαινόταν να τον νοιάζει. Δεν φαινόταν να τον αγγίζει και πολυ
που ο καπνός είχε μουλιάσει, που κόλλαγε επάνω στα ρυτιδιασμένα του χείλη και με διάφορες κινήσεις της γλώσσας του
τον έπαιρνε απο κει. Το τσιγάρο του συνέχιζε να αχνίζει, να αχνίζει ζωή δίνοντας του θάνατο. Δεν φαινόταν να τον νοιάζει.
Ήταν απλά η συνέπεια της στιγμής. Και τι καλύτερο απο αυτή την στιγμή? Κοιτούσε τους περαστικούς. Τον κοιτούσαν
κι αυτοί. Λύπη, παράνοια, έλεος, συμπόνοια, αηδία, φρίκη. Χιλιάδες πρόσωπα τροχίζαν τους δρόμους. Τον κοιτούσαν
κι αυτοί. Χαρά. Μόνο. Χαρά. Σταμάτησε για μια στιγμή να αναπνέει. Σταμάτησε να κατεβάζει τον καπνό. Ένιωσε γύρω
του το μούλιασμα της βροχής. Κατέβασε βίαια τον καπνό. Τον κατέβασε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Ο εγκέφαλος του
ζορίστηκε, οι νευρώνες του ανατινάχτηκαν, τα πνευμόνια του ταρακουνήθηκαν, σχίστηκαν. Έγειρε στο πλαί. Έγειρε ολοένα
και πιο μέσα στα λιμνάζοντα νερά της φαντασίας του, ξεκίνησαν οι μουσώνες στην καρδιά του. Έγειρε για τα καλά.

Κατέβασε το χέρι του ως το πάτωμα.

Τα χέρια του άσπρισαν, χάσαν όση δύναμη είχαν.

Και το τσιγάρο κύλησε απ'τα σκαλιά...

Μαυρο

2010-02-22T02:35:00.000+02:00

Καθόταν μόνος του στο καθιστικό του.

Η σκόνη είχε συνθλίψει κάθε βιβλίο στην μεγάλη βιβλιοθήκη πίσω του. Μα δεν φαινόταν να τον νοιάζει. Εκεί που άλλοτε συγύριζε τα βιβλία του για να μην τα αγγίξει ούτε λίγο η σκόνη, για να μην τα δει η φθορά των αιώνων και τα αγκαλιάσει προκαλώντας τους ανεπανόρθωτη φθορά, για να μην ξανασκοτώσει τον Μπρέχτ, τον Καρυωτάκη κι αλλους δυο χιλιάδες συγγραφείς και ποιητές. Μια φορά του έφτανε. Του έφτανε να μυρίζει τα χρονισμένα εξώφυλα των βιβλίων του, σκληρά και μη. Η υφή τους του θύμιζε εμπειρίες. Νύχτες, μέρες, χρόνια, λεπτά, δευτερόλεπτα. Ευχόταν να μην ήταν ουδέτερα τα βιβλία. Ευχόταν να μπορούσε να αλλάξει φύλο στα βιβλία. Οι βιβλία. Η βιβλίο. Οι γυναίκες των ζωων των άλλων ήταν για αυτόν τα βιβλία.

Όχι πια.

Τώρα, καθόταν μόνος στο καθιστικό του.

Τα κλειστά του μάτια άνοιξαν και κοίταξαν τριγύρω. Έβηξε. Είχε άσθμα.

Ήταν πραγματικά μόνος. Κοίταξε τριγύρω του. Δεν είχε σημασία. Έβηξε.

Ξανάκλεισε τα μάτια του. Τα σκονισμένα του ρούχα τινάχτηκαν απο την αρπαγή των πνευμονιών του απο τα δαιμόνια του βήχα, ταράχτηκαν, εκτινάχτηκε η ψυχή του, χιλιάδες σταγονίδια ψυχής, αρρώστια με το πνεύμα, σκορπίστηκαν στο δωμάτιο.

Με τα μάτια του κλειστά, κοιτούσε το σκοτάδι. Στην πιο αληθινή μορφή του, εκεί που δεν χωράει να πεις ψέματα. Αν σου ζητούν να περιγράψεις το σκοτάδι, δεν τολμάς να μην πεις την αλήθεια. Δεν τολμάς να πεις ‘’ήταν άσπρο’’. Μονάχα να ξεστομίσεις...’’Ηταν ό,τι πιο μαύρο, πιο εφιαλτικό, πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου’’. Ακόμα και ο πιο πτωχός θα πει, ΄΄Ήταν μαύρο’’.

Τι παει να πει, ‘’μαύρο’’. Πως να περιγράψεις το μαύρο? Κιλίδες? Χαρακιές? Ζεστές? Κρύες? Τίποτα?

Βασανιζόταν. Βασανιζόταν γι’αυτο που οι περισσότεροι θεωρούν αυτονόητο. Βασανιζόταν.

Διαλέξεις επι διαλέξεων. Λέξεις επι λέξεων. Θεωρίες επι θεωριων. Χιλιάδες. Χιλιάδες άτομα. Αμφισβητούσαν πολλά πράγματα. Αμφισβητούσαν θεωρίες, υπάρξεις, τον άνθρωπο, τις σχέσεις, την αγάπη. Μα όχι αυτός, αυτός αμφισβητούσε το μαύρο.

Έβηξε. Έγειρε στο πλαι. Έσβησε η καρδούλα του.

Χαμογέλασε.

Ήταν ευτυχισμένος.

Αμφισβήτησε το αυτονόητο.

Ήταν κατι παραπάνω απο άνθρωπος.

Δεν δεχόταν το αυτονόητο. Το έψαχνε.

Χριστουγενιάτικο ημερολόγιο ενος σχιζοφρενή

2009-12-28T02:04:00.001+02:00

28/12/09

Η σιωπή της θύμιζε χαμόγελο απ’τα λίγα. Αυτά που μόλις τα βλέπεις θαρρείς πως σε κάτι φταίς, πως κάτι θα χεις κάνει και δεν σου χαμογελάνε με όλη τους την καρδιά. Δεν πίστεψα ποτέ σε κάτι παραπάνω απο αυτά που πίστεψα πως θα μπορούσα να έχω. Σε όλα αυτά που πίστεψα, πάντα σταματούσα εκεί που έπρεπε. Και ανταμείφθηκα με αυτό ενα ακανόνιστο και κρύο χαμόγελο. Μια σιωπή. Δεν είναι και κάτι τόσο αχάριστο. Θα ήθελα να πω χιλιάδες πράγματα, να την κοιτάξω στα μάτια, να πιστέψω όσα έχει να μου πεί, να της πω χιλιάδες σ’αγαπώ, να το παίξουμε ευτυχισμένο ζευγάρι, να ονειρευτούμε για όλα όσα θα έρθουν, αλλά χωρίς αυτά εγω δεν έχω με κάτι να παίξω. Κι ας είναι κατακριτέο. Προσπάθησα να βρω χιλιάδες δικαιολογιές για όλα όσα μου έκανε, να βρώ αυτή τη μικρή λεπτομέρεια για τα γεγονότα των τελευταίων μηνών, να πω στον εαυτό μου, όχι λάθος, να τον πείσω οτι δεν φταίει αυτός για ό,τι εγινε. Δεν μπορούσα να μην την βλέπω νεκρή στο πάτωμα όμως. Αυτό δεν άλλαζε με τίποτα. Όσες συγνώμες και αν ξεστόμιζα, το άψυχο της κορμί θα συνέχιζε να παγώνει στα χέρια μου. Ψυχρό και ανέκφραστο. Πως κατάφερα να μεταφράσω την ψυχρότητα της σε χαμόγελο ενας θεός ξέρει. Ίσως γιατι όταν πραγματικά χαμογελούσε, ήξερα πως βαθιά μέσα της δεν το ήθελε στ’αλήθεια. Ίσως και να ήταν όλα μια ψευδαίσθηση. Τώρα δεν μιλάει. Δεν ξέρω. Δεν θα έπρεπε να κλαίω? Να τραβάω τα μαλλιά μου, να μείνω μόνος, να ψάξω για δικαιολογίες, να πω συγνώμη, να κλάψω, να δακρύσω. Έστω ενα απ’αυτα. Να γίνω πρότυπο μετάνοιας, να σκεφτώ όλα τα χαρούμενα. Κι όμως. Το πως με κοιτάει. Το πως με άγγιζε. Αυτά δεν αλλάζουν.

29/12/09

Και τώρα τι?

Να το παίξω χαρούμενος? Να κλείσω τα μάτια μου και να φανταστώ πως την παίρνω αγκαλιά? Ειλικρινά δεν ξέρω. Τους περασμένους μήνες οι αγκαλιές φάνταζαν με παγοκολώνες. Με αυτές τις κρυόκωλες στιγμές με την γκόμενα σου που πραγματικά δεν ξέρετε γιατι ήσαστε μαζί αλλα απλά το κάνετε απο συνήθεια. Δεν μου χε πει κανένας πως με μια σφαίρα θα την αγαπούσα. Οχι εντάξει. Δεν την αγαπαω. Την λατρεύω. Οχι, ουτε αυτό. Μάλλον είμαι θολωμένος. Ναι, ναι. Αν το επικαλεστώ στο δικαστήριο θα πιάσει? Αν πω πως, ναι, ήταν απλά μια ατυχέστατη στιγμή. Ναι. Ήταν έγκλημα πάθους. Οξύμωρο. Ουτε τις τελευταίες στιγμές δεν της έδειξα και λίγο πάθος. Λιγάκι. Λιγάκι θα ήταν καλό. Να μην πουν οτι ήμουν και ψυχρός. Νομίζω πως θα πρεπε να καταδικαστώ για έλλειψη πάθους και αγαπής. Τι γραφικό. Ρομαντικό δεν είναι? Αρκετα.

30/12/09

Συνήθως μετά απο τέτοιες στιγμές μιλάμε για θλίψη. Τι κρίμα. Δεν έχω συναισθήματα. Με κοιτάει απο την άκρη του δωματίου. Δεν ξέρω. Μαζί στην ζωή και στο θάνατο. Το ξέρω. Το είπα. Κι όμως. Πριν απο λίγη ώρα χαιδευα το δέρμα της. Παγωμένο. Τα χείλη της σφιχτά και ανέκφραστα. Περίεργο. Περίεργο. Περίεργο. Δεν ήξερα οτι το βλέμα της θα μπορούσε να γίνει πολυ πιο παγωμένο. Συνήθισα να της μιλάω. Ζωγραφίζω σχέδια πάνω στο νεκρό της σώμα με κραγιόν. Όσα δεν μπορούσα να της πω, τα λεω τώρα. Οχι νερόβραστα ‘’σ’αγαπώ’’. Όχι τέτοια. Ουτε ‘’συγνώμη σε λατρεύω’’. Απλά σπείρες. Δεν γίνεται όμορφη. Όμορφη ποτέ δεν ήταν. Τι όμορφη που είσαι οταν χαμογελάς, λένε. Τι όμορφη που είσαι οταν μου γελάς, λένε. Δεν ξέρω. Λες και μου τα κανε ποτε αυτά.

31/12/09

Συνήθως όταν κλείνει ο μήνας κάνεις εναν απολογισμό των εξόδων.

Ενα αποτυχημένο δείπνο.

Λουλούδια.

Κραγιόν.

Ενα εξάσφαιρο.

Μια σφαίρα.

Το δώρο μου για μας, μια παρτίδα ρώσικης ρουλέτας.

Το αίμα σκορπισμένο στα χαρτιά.

Δίχως

2009-12-28T01:37:00.000+02:00

Tα αστέρια θολώνουν τις νύχτες με τα ουράνια τόξα

Μικρά κουτάκια με αλκοολικές φλέβες

Συσπειρώνονται γύρω απο το κορμί σου

Φτύνεις αίμα, η ζωή σου θυμίζει ακανόνιστα χαμόγελα

Ξυράφια τα αισθήματα

Μηδενικά με κύκλους

Και οι ανάσες δημιουργούν περίεργες ομίχλες

Ο ιδρώτας μόνος του κυκλοφορεί

Σπάει το κράσπεδο του σωματός σου

Σταγόνες

Στα γόνατα μονάχος

Εγω.

Το άγχος.

Μια σκιά που αναπνέει

2009-12-06T03:38:00.000+02:00

Αντίκρισα χιλιάδες παγωμένες παιδικές ψυχές σε αυτή την μοναχική γωνία του σύμπαντος.

Μια αναπνοή ερχόταν απο το βάθος του σπιτιού, και γω μαζεμένος απλά αφουγκραζόμουν το μοναχικό μου σύμπαν, τις λεπτομέρειες στα λουλουδιά της αυλής, στο πως καθρεφτίζεται η σελήνη στα μάτια μου, δεν έψαχνα απλά για επιβεβαίωση, την χρειαζόμουν, την χρειαζόμουν γιατι με έγδερνε η αναπνοή μου, τα χέρια μου που έτριβαν το στοιχειωμένο μου κορμί για να ζεσταθώ, ο ξεραμένος μου λαιμός απ’τα πολλα τσιγάρα.

Αντίκρισα χιλιάδες μάτια που σκίζανε το έρεβος, που γινόντουσαν φλέβες ανοιγμένες.

Σηκώθηκα να δω καλύτερα την σκιά που φλεγόταν σε όλο το δωμάτιο, δεν είναι δυνατόν.

Και η αναπνοή, αγέρωχη, δεν έσβηνε, δεν έπαυε ουτε λεπτό να σκίζει τα σωθικά μου, να αγγίζει κάθε σπιθαμή της καρδιάς μου και γω να ίπταμαι μονάχος, να προσπαθώ να καταλάβω πως γίνεται να μένεις μονάχος ανάμεσα σε ανθρώπους, να κλείνεσαι σε μυστικά σεντούκια και να αντικρίζεις ψεύτικες μορφές, μορφές που στριγλίζουν στο μυαλό σου μέσα, που μοιάζουνε με οπτασίες που μόλις τις αγγίξεις μεταμορφώνονται σε κοφτερά μαχαίρια έτοιμα να σε γονατίσουν.

Μιλούσε μέσα μου αυτή η αναπνοή, μου μίλαγε για όλα αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να αντικρίσω με τα ίδια μου τα μάτια, μου μίλαγε για όλες τις γυναίκες που περάσαν απ’την ζωή μου και για όλα τους τα χαρακτηριστικά, πίεζε τις μορφές τους πάνω στο στήθος μου μέχρι να μου κοπεί η αναπνοή, μέχρι να προσπαθώ να αναπνεύσω, μέχρι να καταλάβει οτι πνίγομαι και να μ’αφήσει να αναπνεύσω λίγο πριν ξεψυχήσω. Μου έδειχνε αστέρια να φλέγονται, μου έδειχνε τα ίδια μου τα μάτια να μου λένε ψέματα, τα χέρια τους να με αγγίζουν και γω να παρακαλώ για λίγη ησυχία, για λίγη νηνεμία. Ζωγράφιζε στον τοίχο ιστορίες.

Γονάτισα.

Τυλίχτηκε γύρω μου η σκιά και με σκυμένο το κεφάλι ακολουθούσα.

Για λίγο σήκωσα το βλέμα μου, να δω περίεργες μορφές να απελευθερώνονται απο το σώμα μου. Απο το πνεύμα μου. Και είδα νεραίδες, στοιχειά, πνεύματα και δάκρυα να σκίζουν αυτό που μου χε απομείνει, να σκίζουν τις ανάσες περασμένων χρόνων, πνιγμένων στο αλκοόλ, σβησμένα τσιγάρα σε δρόμους και σε τασάκια.

‘’Δεν είναι αστεία αυτά, σε παρακαλώ’’ ψέλισα με όση δύναμη μου είχε απομείνει.

Μα η αναπνοή συνέχιζε να μου μιλάει...

Συνέχιζε...

Ungrateful to be Alive

2009-11-17T13:18:00.000+02:00

Είναι τα λόγια μας δυναμίτες

είναι εκρήξεις μαγνητικού πεδίου στα χέρια μας μέσα

είναι το κλάμα μωρού

που ψάχνει την μητέρα του

είναι η αγωνία σου

όταν κλαίς πάνω στο μαξιλάρι

που αγκιστρώνεσαι

βαριανασαίνεις

φωνάζεις

μπήγεις το στόμα σου

ολοένα και πιο βαθιά

μέσα στο ύφασμα

να πνίγεσαι

ταυτόχρονα να ζητάς κι αέρα

να μπαίνουν σκέψεις στο μυαλό

θολώνει η κρίση σου

μπλεβίζει το κορμί σου

αέρας

αναμνήσεις

κατανόηση πως δεν αλλάζουν τα πράγματα

ασφυξία

μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

το κλάμα

ξανά και ξανά και ξανά

μαρτυρικά τραβάς το σεντόνι πάνω απ'το κεφάλι σου

χτυπά η πόρτα

χτυπάνε τα τηλέφωνα

δεν θες να βγείς, δεν θες να αγγίξεις

γη

δεν θες να είσαι εδω

τραβάς το σεντόνι

σφίγεις τις γροθιές σου

σκίζεται το σεντόνι

μια ένταση, είναι δυναμίτες

είναι τα λόγια δυναμίτες

ειναι αυτό που αποκαλώ μπαρούτι στα σπλάχνα σου

ανατινάζεσαι ρε

το ξέρεις, οταν τα όνειρα σου ψάχνεις

σε ερημικά τοπία

οταν βυθίζεσαι σε ουτοπίες

και σε πιάνει η παράνοια

μεταλάσεται το κρεβάτι σε κάτι ανώτερο

το μαξιλάρι γίνεται ο θάνατος

Δεν κλαίω, οχι δεν κλαίω

και δεν φωνάζω

φτύνω αίμα απο τα ουρλιαχτά

γιατι εγω

δεν είμαι

δεν είμαι άνθρωπος απλά

είμαι άνθρωπος μεσα σε ενα κουτί.

Aνώνυμο

2009-11-05T21:57:00.001+02:00

Ειναι το σύμπαν, φλέβα στα μάτια μου

και περιστρέφονται

οι πλανήτες και τ'αστέρια

σαν αιμοπετάλια σχιζοφρένειας στις κηλίδες

εκρήγνυνται και γίνονται τρύπες

παράνοιας

μηδενίζονται τα αισθήματα

προσθέτονται τα συναισθήματα

και οι αισθήσεις

δημιουργούνται ψευδαισθήσεις

γυρίζουν τα ρολόγια ανάποδα

και ο ορισμός του χάους

μπαίνει σε κιβώτια τετράγωνα

γίνεται γωνία

εκρήγνυται και σκάει

στα μάτια μέσα

είναι το ίδιο το συνώνυμο του ελέους

ο νεκρός στρατιώτης

που ζοφερά σπαράζει στα χέρια ξένης μάνας

Εκρήξεις, σου λέω εκρήξεις

συνώνυμες με τις ανακατατάξεις στα αισθήματα

κατα την διάρκεια του έρωτα

ακτίνα φωτός

να σφίγγει δυο χιλιάδες λουριά

γύρω απο κορμιά ιδρωμένα

συρματόπλεγμα για κορδόνια

για δυο ζωές

δεν φτάνει, να σε δέσει

και όσο χάνει τον βηματισμό

απο το κάθε σκίσιμο

να ρεει χάος και ουσία

να γίνεται η φλέβα δημιουργία

τα λόγια δυναμίτης

τα δάκρυα νιτρογλυκερίνη

σε κάθε ταρακούνημα να σκίζεται το τύμπανο σου

αχ, πως ορίζεται η νοητή γραμμή

της νιότης

Ειναι καλλιτεχνικές οι μαχαιριές στο μυαλό

με πατέντα βρώμικη

μυρίζει διαφθορά

κοιτάς τις πόλεις, φωτεινές

είναι το Παρίσι απο τα σκοτάδια

η βρωμιά του, η αθέατη πληγή του

ειναι οι χιλιάδες πόλεις

κι οι αναπνοές, ασθματικές

βραχυκυκλώνουν

λεπτομέρειες

λυγίζουνε κορμιά, λυγίζουνε ψυχές

αθέατες εικόνες

σα να καταπίνεις μαύρες τρύπες

να γίνεται υγρό το χάος

να μπαίνεις σε σκοτάδια

η κόρη να συστέλεται, να νιώθεις μαχαιριές

να ρέει το χάος ανεξέλεγκτα

Και οταν εναν άνθρωπο

μπορέσεις να ελέγξεις

συνέχεια πρέζα γίνεται, συνήθεια

είναι αυτό που αποκαλούν, ηλίθια

τρέχει ο ανέμος στα χέρια

στις φλέβες να ξεψαχνίζει για ονόματα

και οι πόνοι στο στήθος

να αποκτούν ονόματα

ο τάδε

και

ο τάδε

εμφανίζονται συγκεκριμένες ώρες

λειτουργούν μόνο σε περίπτωση θλίψης

γίνονται βαρυτονοι μηχανισμοί μουγκαμάρας

''Όταν για πρώτη φορά, δεν φοβηθείς το τίποτα,

δεν ψάξεις έστω και λίγο το παντοτινό

και δεν αγγίξεις αυτό που αποκαλείς τέλειο

τότε ναι, τολμάς να κάνεις λάθος,

και εγω αυτό το λέω τέχνη''

Κόλαση

2009-10-26T00:47:00.002+02:00

Αυτά τα χέρια σου τα μπλαβιασμένα, αγγίζαν κάθε σπιθαμή του σώματος μου και σπάγαν κάθε δισταγμό που ένιωθα σαν σε έβλεπα στην γωνία να στρίβεις, κρατώντας το εργοστασιακό τσιγάρο σου, αυτά τα άσπρα, απ'τα καλά που τα καπνίζαν κι οι παλιοί.

Φοβόμουν την κάθε σου αναπνοή, πριν καν αυτή αρχίσει, φοβόμουν μην και δεν αρχίσει, μην και δεν τελειώσει, μην και την ακούσω, σουβλιά σε κάθε δευτερόλεπτο της, οι αναπνοές γινήκαν σύριγγες και η παράνοια ουσία. Την έπαιρνα κάθε μέρα για 8 ώρες, την είχα κάνει φιλό μου, την είχα σβήσει πάνω στο ταλαιπωρημένο μου κορμί.
Δεν ζήτησα ποτε λογαριασμό για όλα αυτά που μου προσέφερες, δεν ζήτησα να μου τα γράψεις σε τεφτέρι, να χρωστώ κάθε αναφιλητό, κάθε αγκαλιά, κάθε ''ηρέμησε''.
Και ποιος είμαι άλλωστε εγω, δεν κοίταγα στα μάτια κανέναν, δεν έψαξα εγω ποτε να βρώ κανέναν, δεν ήθελα να βρώ κανέναν, μα μοναχά γύρνουσα σε στενά και ζήταγα αλητείες.
Και ζήταγα ουσίες, ουσίες αόρατες, ουσίες ακατανόητες, ασυνάρτητες.

Γεμίζανε τα μάτια μου με δάκρυα κατανόησης για μια ασυναρτησία.

Κι όσο περνούσανε οι μέρες, στην γωνία περίμενα, εγω, και να στρίβεις ξαφνικά, να γίνεσαι σκιά μου, να σβήνεις πάνω μου σαν αποτεφρωμενή ζωή, σαν να αποφάσισε το χάος να γίνει υγρό.
Δεν είχε μια συνέχεια, είχε πολλές, είχε την ιδιοσυγκρασία νεαρού παιδιού που άκουγε φωνές, που έσβηνε μέσα σε λίμνες αλκοολ και νικοτίνης, μέσα σε άσπρους δισταγμούς, σε άσπρα κελιά, σε πεντακόσιους τοίχους, αυτά τα άσπρα τα δωμάτια και τους λαβύρινθους να παραμονεύουν σε κάθε γωνία, μαζί, σαν αστυνόμος, σαν γκρεμός και πίσω ρέμα.

Ενα ημερολόγιο γκραβούρας, ενα ημερολόγιο ουρλιαχτών σε κασέτες, ενα ημερολόγιο υποκαταστατου ζωής, κι οι δρόμοι πολλοι, αυτά τα χέρια σου.

Τα αυτόκινητα θυμίζανε τις φλέβες, να ρέει η ζωή και γω να μένω ακλόνητος...........

Να βλέπω πεντακόσιους τοίχους
να βλέπω τέσσερις τοίχους
να φεύγω, να πετάω
να σβήνω σαν τσιγάρο ενα απογευμα του χειμώνα.....

Αυτή η αναπνοή σου η χαρακωμένη, άγγιζε κάθε σπιθαμή της ψυχής μου και έσπαγε κάθε σφυγμό που ένιωθα σαν σε έβλεπα στη γωνία να εξαφανίζεσαι, δείχνοντας αυτό που πραγματικά είσαι, μια μορφή, αυτή η μαύρη, οι σκιές που λέγαν κι οι παλιοί.

Αυτά δεν τα μαθαίνουν στις ψυχές

2009-10-26T00:47:00.001+02:00

Φορτίζεται το κλίμα γύρω μου
κι η άβυσος είναι μυστήρια δίνη συναισθημάτων
πάνω στα χέρια, σαν μελανιές
απο έντονο
μεθύσι
κι αν σκαλίζεις τις κόγχες της ζωής
στα γόνατα πληγές
κι η έλλειψη οξυγόνου
μυστήριο
μια περιπέτεια
να σβήνουν αριστερόστροφα όλα τα δευτερόλεπτα

Ανάποδες κινήσεις
μετανιωμένες συζητήσεις
ανάποδα ''εγώ''
ψυχοτρόπες ουσίες στα μελάνια
αναθυμιάσεις, γιατι δεν σβήνουν τα αίματα
μια ζωή, συνέχεια
αριστερόστροφη είσοδος
σε δεξιόστροφη ζωή
μπουκάλια με χαοτικές παρατηρήσεις
και τα σημειωματάρια
γεμάτα με ζωγραφιές απο τα χιλιογδαρμένα χέρια

Να καταπίνεις αβύσους, να ξέρεις το συναίσθημα
να ραγίζεις τα αστέρια
να κρύβεσαι μ έσα στα ίδια σου τα μάτια
να ψάχνεις για λέξεις κλειδιά
σε συζητήσεις κλειδαριές
μα οι στιγμές, λουκέτο
δεν θέλω πια
δεν έχω πια
δεν ζω πια
εγω πια
να σβήνω αποτσίγαρα σε κορμιά
να βυθίζω δόντια σε κορμιά
εγω πια
δεν ζω πια
δεν εχω πια
δεν θέλω πια
ιλλίγους να μοιράζομαι
να γίνεται ο κόσμος κρύσταλο

''άκουγα τα ουρλιαχτά αθώων παιδιών''
(Νεαρή πληγείσα απ'τον πόλεμο)