Σκοτείνιασε

Ανοίγω τα μάτια μου..

Σηκώνομαι αργά αργά και κοιτάω γύρω μου. Μια απορία βουίζει μέσα στο μυαλό μου.. ''Που βρίσκομαι'' ψιθυρίζω..

Δεν βλέπω καλά, λίγες αχτίδες φωτός έχουν απομείνει πια σε αυτό το μέρος, κι όμως και αυτές σιγά σιγά χάνουν την δύναμη τους και φεύγουν θλιμένες. Καθώς σκοτεινιάζει οι ήχοι και η επιβλητικότητα των δέντρων γύρω μου, με φοβίζουν και νιώθω σαν ενα μικροσκοπικό πλάσμα που βρέθηκε άξαφνα στον χειρότερο του εφιάλτη. Δεν γνωρίζω γιατι ήρθα εδω ή πως ήρθα, αλλα αυτό που ξέρω είναι οτι ήρθα εδω ψάχνοντας για σένα, ήρθα εδω γιατι κάτι έγινε.. Κάπως στράβωσε το πράγμα και δεν μπόρεσα να σε ακολουθήσω στα μονοπάτια του ηλίου.

Χειμώνας

Κάτι δεν πάει καλά.. κρυώνω.. ριπές φόβου διαπερνούν το τρεμάμενο σώμα μου. Κοιτάω πάνω.. σκοτείνιασε εντελώς ο ουρανός.. Κάνει κρύο.. που είσαι.. αρχίζει να βρέχει και μικρές σταγόνες νερού πέφτουν πάνω στους ώμους μου και κοιτάω με φόβο τον ουρανό. Πρέπει να βρω καταφύγιο, πρέπει να επιβιώσω... Τρέχω μέσα στα σκοτεινά μονοπάτια και ακούω περίεργες φωνές. Φωνάζουν, θέλουν να με κάνουν να ξεφύγω, να τρελαθώ, να τα χάσω και να παω προς το μέρος τους. Νιώθω οτι τρελαίνομαι.. σταματάω απότομα και γονατίζω μέσα στην λάσπη.. Εικόνες προβάλονται μέσα στο μυαλό μου, εικόνες χάους, δάκρυα, πόνος, θλίψη, εσυ.. Παγώνω.. δεν.. αντέχω αλλο.. Πονάω πολύ.. τα χέρια μου πονάνε.. Κοιτάζω αμέσως τα χέρια μου.. αίμα.. κόκκινο αίμα τρέχει πάνω τους. Το ήξερα οτι μου είχες αφήσει πληγές.. ανοιχτές είναι ακόμα.. Κοιτάω απεγνωσμένα γύρω μου, δεν έχω αλλες δυνάμεις για να τρέξω, ουτε καν να σηκωθώ.. Κοιτάω κάτω.. τα δάκρυα μου πέφτουν στην βρώμικη λάσπη και γράφουν το τελευταίο κεφάλαιο μου σε μια γλώσσα παράξενη, σε μια γλώσσα που μόνο εγω και η Γη την καταλαβαίνουμε. Οι κεραυνοί αντηχούν στα αυτιά μου αν και δεν φοβάμαι πια... κρυώνω λίγο.. εχω πέσει κάτω... Με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μου.. Βρίσκομαι ανάσκελα σε ενα μείγμα απο δάκρυα, λάσπη και αίμα.. Εξαθλίωση.. ταπείνωση.. σκότος. Κοιτάζω τον ουρανό καθώς νιώθω τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν..

Τελικά δεν είμαι μόνος.. ειναι και ο ουρανός μαζί μου. Μια βροντή ακούγεται εκείνη την στιγμή λες και με άκουσε ο μοναδικός μου φίλος. ''Το ξέρω.. το ξέρω οτι είσαι δω'' φώναζω δυνατά..

Σκοτεινιάζει κι αλλο.. έφυγε ο πόνος.. δεν υπάρχει. Κλείνουν τα μάτια μου σιγά σιγά..

Κλείνουν..

Μια σκέψη..

Χαρά..

Ενα δάκρυ..

Αγγαλίαση..

''Μην φοβάσαι.... ποτέ''

Έσβησα..

Τέλος

Σ'αγαπώ

Νυχτώνει στην πόλη και κρατάω την κιθάρα μου...

Έχω βάλει δυνατά την μουσική, και χάνομαι στο άπειρο, στην άβυσσο της ψυχής μου. Ξέρω, δεν πρέπει να το κάνω αυτό, το απέδειξα κάποτε έμπρακτα οτι έτσι χάνομαι άσχημα. Χάνω την μάχη με τον εαυτό μου. Κάποιες στιγμές νιώθεις οτι νικάς, νιώθεις οτι είναι η καλύτερη σου στιγμή, οτι θα κυριαρχήσεις.. μα έρχεται η ανώτατη δύναμη και σε πετάει στο πάτωμα. Και πριν προλάβεις να σκεφτείς τι είναι αυτό που σε κρατάει στον τοίχο και σε χτυπάει, σκέψου λίγο.. στο δρόμο της ζωής, σταμάτα να πιείς λίγο νερό και να ξαποστάσεις. Δίπλα σου, συντροφιά ο φόβος, η ανασφάλεια, αυτό που σε κάνει να μην θές να δοκιμάσεις το άγνωστο. Απλώνεται μπροστά σου σαν σκοτάδι η αγάπη μου, και συ φοβάσαι να περπατήσεις στον σκοτεινό δρόμο.. φοβάσαι μην αντιμετωπίσεις κάποιον γκρεμό, μην αποτύχεις και χαθείς στα σκοτάδια που σου προκαλούν φόβο. Δώσε μου το χέρι σου, δώστο μου... μην φοβάσαι, θα σε κρατήσω, θα σε πάω σε άγνωστα μέρη, θα σε πάω στο μέρος που το αγαπήσαν οι μύθοι και τα παραμύθια. Το λένε... αγάπη.

Και σαν σε πιάσω, μην φοβηθείς και τραβηχτείς... άσε με να σου δώσω την συνταγή για να πετάξεις, η αγάπη δεν είναι πράγμα στέρεο, είναι κάτι πνευματικό.. είναι η υπέρτατη πνευματική ολοκλήρωση. Θα μάθεις να πετάς.. και αν κάποια στιγμή πας να πέσεις.. κράτησε με. Μην φοβηθείς... είμαι για πάντα εδω. Είμαι εσυ και εσυ είσαι εγω, είμαστε 1. Αυτό είναι το νόημα της αγάπης.. αυτό είναι το μυστικό..

Εμπιστοσύνη,Ασφάλεια,Έρωτας,Πάθος,Συμπόνια.. και αλλα πολλά, είναι τα μαθήματα της αγάπης.. είναι η ουσία του κόσμου της..

Αν με ακούς αυτη την στιγμή στο μυαλό σου, μην πεις τίποτα.. μην χαλάσεις την στιγμή, μην διώξεις το αστέρι που κατοικεί μέσα στην καρδιά σου... Μοναχά φέρε στο μυαλό σου την εικόνα και όσα έχουμε περάσει μαζί και σμίξε το κουβάρι των συναισθημάτων και αν σου ρθει να πεις σ'αγαπώ, πες το.. μην πιέζεσαι. Ακόμα και αν δεν μου το πεις.. απόδειξε το μου, δείξε μου οτι θέλεις να μου χαρίσεις λίγη χρυσόσκονη απ'την καρδιά σου. Μην έχεις την καρδιά σου δεμένη με αλυσίδες, δεν της αξίζει... δώστης φτερά να πετάξει.. δώστης αυτό που θέλει.... ΕΣΕΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ! Το ξέρω, τα πράγματα είναι δύσκολα... μα δες την ζωή καθαρά.. φως... το καθάριο φώς.. αυτό θέλεις μόνο και θα μάθεις τα πάντα.

Μην φοβάσαι... εγω είμαι πάντα εδω. Ακόμα και αν δεν μου δώσεις το χέρι σου να σε κρατήσω, θα σε φυλάω... πάντοτε, για όσο μπορώ... ει δυνατόν μέχρι να αφήσω την τελευταία μου πνοή. Θα φυλάω το χρυσό σου αστέρι για πάντοτε στον ουρανό, και ακόμα και αν χαθώ και με πάρουνε τα χρόνια, κάπου κάποτε... θα μαι πάλι εκει, στης λησμονιάς το δάκρυ, στης μοναξιάς την πίκρα, στις χαρές, στις λύπες... στο υπέρτατο χάος. Αγκαλιά με την πνευματική σου μορφή απέναντι σου... να σε φυλάμε για πάντα μικρή μου.. Μέχρι να εξαφανιστεί η αγάπη απ'την Γη.

Και καθώς πλησιάζει η ώρα του τέλους...

Σε αγκαλιάζω όλο και πιο σφιχτά, δεν θέλω να φύγω... δεν θέλω να σε χάσω.

Κλείσε τα μάτια και κοίτα το φεγγάρι και τα αστέρια καλή μου. Θυμίσου... κάθε ενα που μετράς, είναι ενα κομμάτι του εαυτού μου που σε προσέχει.

Να είσαι πάντα καλά..

Να μου χαρίζεις την συντροφιά σου για πάντα

Να μου δίνεις και να σου δίνω χαρά..

Και μην ξεχνάς.....

ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ (ή Σ'ΑΓΑΠΑΩ ;) )



Με αγάπη... ο Φύλακας Άγγελος σου

Το κερί μου

Είναι ενα κερί που λάμπει ανάμεσα στην πνευματική άβυσσο.. ποιος θα μου θυμίσει τα σκοτεινά μέρη που έχει παραπατήσει ο μικρός πρίγκηπας? Ποιος θα τον βοηθήσει? Άναψα ενα κερί τα βράδια, για να μου θυμίζει τον εαυτό μου. Άναψες και συ ενα κερί... όχι όμως για σου θυμίζει εμένα, αλλα για να μοιραστείς την θλίψη για τον χαμό μου. Εναν χαμό που με βοηθάει να φύγω μέσα στα σκοτάδια, σαν βασιλιάς που επειδή χάθηκε το βασίλειο του, κρύβεται στις κατακόμβες της ψυχής του. Σκοτεινές γωνίες και απάτητα συναισθήματα που βρέθηκαν λαβωμένα απο διάφορες φαρμακερές γλώσσες και απ'τον κατεργάρη χρόνο.

Ποιος θα κρατήσει το αέναο πυρ?

Κρατάμε και οι δυο μας τα κεριά και τα φέρνουμε κοντά κοντά.....

Μα ξαφνικά... εξαφανίζεσαι.

Δεν υπάρχεις εσυ.. παρα μόνο μια σκοτεινή φιγούρα που καλύπτει το πρόσωπο της. Ριπές φόβου διαπερνούν το τρεμάμενο κορμί μου καθώς προσπαθώ να διακρίνω το τι συμβαίνει. Μια φωνή ακούγεται και με καθηλώνει σε μια γωνία του δωματίου μου. ''Σβήσε το φως μικρέ, δεν έχεις και πολυ καιρό.. θα σε διαλύσω κάποια στιγμή'' ψιθύρισε η σκοτεινή φιγούρα...
Έκπληκτος προσπάθησα να την ρωτήσω... να μάθω την αληθινή της ταυτότητα..

Μα αυτή γύρισε και μου δείξε σε ενα κομμάτι χαρτί κάποιες εικόνες...

Ήσουν εσυ και γω... χαμένοι σε ενα σκοτεινό μέρος..

''Δεν ήσουν εδω για κανέναν μικρέ, και δεν θα είναι κανένας για σένα... να το θυμάσαι πάντα, και να ξέρεις... το δάκρυ σου, είναι ο καλύτερος σου φίλος'' φώναξε δυνατά η σκοτεινή φιγούρα.... Την κοίταξα σιωπηλά και γεμάτος φόβο, μα τόλμησα με όσο θάρρος μου είχε απομείνει να την ρωτήσω... ''Ποιος είσαι?''

Ακούστηκε ενα γέλιο γεμάτο κακία....

''Ποιος είμαι?'' ρώτησε ειρωνικά η φιγούρα και σήκωσε το χέρι της που κάλυπτε το πρόσωπο της... Γεμάτος τρόμο, αντίκρισα τον ίδιο μου τον εαυτό να με κοιτάει με ενα απέραντο μίσος. Η φιγούρα ήταν.... ΕΓΩ.

Προσπάθησα να μιλήσω, προσπάθησα να κλάψω... μα δεν μπόρεσα, η σκοτεινή ματιά του εαυτού μου, με έπνιγε... δεν μπορούσα να αναπνεύσω...

''Πνίγομαι..'' σκέφτηκα πανικοβλημένος...

Και σιγά σιγά, αισθανόμουν όλο και πιο αδύναμος ώσπου δεν μπόρεσα αλλο και κατέρευσα..
Εκείνη την στιγμή πλησίασε το άψυχο μου σώμα ο εαυτός μου και το ρώτησε...

''Έτσι θα καταλήξεις... έτσι... κατάδικος στο σκότος για πάντα αν δεν με διώξεις'' και έφυγε αφού πρώτα έγραψε μια ημερομηνία θανάτου πάνω απ'το πτώμα μου με το ίδιο μου το αίμα..

Θανάσης... 9/7/06

Και... έσβησα..

Μια συμβουλή μόνο... γίνετε φίλοι με τον εαυτό σας.. καλό θα σας κάνει..

Εκει.. στης μαύρης ψυχής τα λουλούδια

Και το κομμάτι τελειώνει... και το χαρτι τελειώνει... η πένα μένει? Μα άραγε γιατι τον πόνο να υπομένει?

Περπατάω μέσα στην ψύχικη μου άβυσσο, ανάμεσα στα χιλιάδες σπασμένα κομμάτια της βόρβορης πνευματικής μου κατάστασης. Το σώμα μου είναι διαλυμένο -σημάδια- του φαντάσματος της χαράς που ήλθε είδε και απήλθε. Σημάδι της σελήνης και του φωτός σε μια χώρα εκπροσώπησης του χάους και της ψυχικής αποτελμάτωσης, που δημιουργεί πόνο στην άβουλη μάζα. Που σαι μέγιστε Ερμή, αγγελιοφόρε των ανθρώπων? Καίγεται το βιβλίο της ζωής...

Πότε δεν ρώτησες... Μπορείς να αντέξεις?

Τα πάντα αλλαξαν μα δεν μπορώ να μείνω.. εχω ακόμα.. αναμνήσεις και αρώματα
Βιάζονται βλέπεις, να σβήσουν την φωτιά μου. Βιάζονται βλέπεις, να σταματήσουν την ορμή μου. Θέλουν να σταματήσουν το χάος του μυαλού, το χαος της επιθυμίας. Θέλουν να δουν πίσω απο το φράχτη. Φευ.. φευ.. μικρέ Οδυσσέα, που είναι ο ουρανός? Ξανασκοτείνιασε. Πίασε το χέρι μου!

Σκοτάδι, στο σκοτεινό μου σπίτι. Είχες αργήσει μαυροφορεμένε διδάσκαλε, είχες λησμονήσει το σημάδι. Ήτο αργά.. κοίταξα το ρολοί μου γεμάτος διστακτικότητα... η πόρτα χτυπάει! Εσυ μήπως ρόδο της νέας εποχής ή μήπως εσυ μαυροφορεμένε? Οχι.. εισαι εσυ, παλιο μου πανοφώρι, χτυπάς με τον ρυθμό τον ρολογιών της παλαιάς εποχής.. ενα κόμα πέντε. Σβήσε το κερί, δεν χρειάζεται να βλέπεις βόρβορα και μη ευμορφά πράματα. Το φώς είναι εκει.. ασε με να παω.. ασε με, μη! Αλυσίδες και όμως.. φευ.. φοίνικα που χάθηκες?

Στην θέληση μου ο Φοίνικας αργοσβήνει
αν ήθελε θα είχε σαφέστατα παραμείνει
Ω! Φοίνικα, το ξέρω... κάποια μέρα θα ρθεις
και απ'τα δεσμά θα απελευθερωθείς

Καλώ σε, μαύρη θεα της αλλοτριωμένης ύπαρξης του τίποτα και του ενα.. κανένα λουλούδι εύμορφο, κανένα λουλούδι φωτεινό απο εμένα. Κανένα, τίποτα, δεν θέλω, χάος... μείνε εκει.
Καλώ σε, μαυροφορεμένε να με πάρεις.. δεν αντέχω την νέα τάξη πραγμάτων. Μου σβήνει το κερί και βλέπουν λάθη πάνω απ'τα σωστά.
Καλώ σε, παλιο πανωφόρι μου..ενα κόμα πέντε.. να σε φορέσω... να νιώσω θαλπωρή στην θλίψη.

Τι κάνει το παλιό μου σπίτι? Κάηκε?

Οχι δυστυχώς, επέζησε.... και τώρα σε θέλει πίσω.. ΕΛΑ ΠΙΣΩ.. ΤΩΡΑ

Δεν έφυγα ποτε..

Είμαι και παλι εδω... για μένα τουλάχιστον.. Δεν έφυγα ποτέ.. δεν σε εγκατέλειψα..

για σένα μιλάω ψυχή μου... για όλα αυτά που μου χάρισες μέχρι τώρα. Θλίψη, χαρά, αγάπη, παρέα. Εκεί στο ακρωτήρι της σιωπής, ανάμεσα στα λουλούδια της σκοτεινής σου ύπαρξης, χαρίζω απλόχερα την δύναμη για να επιβιώσεις. Σιωπή........ να πετάς, να νιώθεις.. ενα δάκρυ, ενα γέλιο....

-Life was meant to be pain... but at least, you can buy morphine from me.. in the form of love and passion... live and love life... love and live life my child.. that's the lost legacy

-I cannot leave here, I cannot stay Forever haunted, more than afraid Asphyxiate on words I would say I'm drawn to a blackened sky as I turn blue

-You shouldn't be haunted nor afraid my child..

-I cannot stay here, I cannot leave Just like all I loved, I'm make believe Imagined heart, I disappear Seems... no one will appear here and make me real

-The one that will make you real, is waiting out there

-The cause is love, the motivation is life

-I'd tell you how it haunts me Cuts through my day and sinks into my dreams You don't care that it haunts me

-I do care. guard your dreams and live your day... don't let it take you away..

ΑΠΛΑ ΖΗΣΕ.... ΓΙΑ ΤΟ ΤΩΡΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ... ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ