Echoes

Σαν στάλα ήχου στο στόμα σου να γείρω

Να γίνω ψέμα στο κορμί μου

Μια μέρα μακρινή σε ένα δωμάτιο σκοτεινό

Ιδρωμένες λέξεις

Στον μαραθώνιο των ψυχών και της αγάπης

Καταρρέουν άξαφνα

Και λιώνουν σαν μελάνι στο χαρτί

Σαν φυτίλι στην βόμβα της ησυχίας

Μια μαχαιριά ευσπλαχνίας

Πάντα πετούσα μοναχός

Οι νύχτες σαν ρολόγια χωρίς δείκτες

Αστέρια δίχως λάμψη

Ανακόλουθες κατατονικές υπάρξεις

Ξεψυχούν

Αργά-αργά

Γλιστρώντας ανέμελα και ουρλιάζοντας

Πάνω στις ριπές του παρόντος

Στη σφαίρα του ‘’τότε’’

Σαν μηδενική στιγμή σε μια γυάλα μηδενικής ροής

Σαν αναπνοή στο νερό

Πανικόβλητοι

Αστεϊσμοί

Μικρά παιδιά στη στέρνα των ζώων

Μια φτώχια ψυχική

Μικρά πρόσωπα σε ένα κελί φτιαγμένο

Από μένα για μένα

Μικρά πρόσωπα στην χαραυγή του νου

Ξυστά περνούν τα δάχτυλα

Από σένα

Σαν βήχας ετοιμοθάνατου

Στο κρεβάτι του πόνου

Ικέτης ξεψυχώ

Ικέτης δε μπορώ

Ζωντάνεψα και επιτηρώ

Με γεννήσαν στάλα-στάλα

Το βράδυ κέρμα στο δοχείο

Το πρωί ενοίκιο

Στο ψυχικό πανδοχείο

Σαν κούφια προσευχή

Θεοί

Μικροί

Θεοί αστείοι

Θεοί

Ανθρώπινοι

Να πέσω να κοιμηθώ

Υποκριτική Ινσόμνια

Σε μονοπάτια σχιζοφρένειας

Ανταλλάζουν ματιές οι κρυφές φωτιές της ψυχής μου
Σαν γυαλί κουρασμένο που όλο σπάει
Σε ένα κρεβάτι άυπνο
Φωλιάζει η νύχτα μου
Άρρωστη και νωχελική
Φρικτή και κουρασμένη
Και άλλοτε πάλι σε μια γωνιά κουλουριασμένος
Κλέβω τις δίνες χαράς
Που μ’αγγίζουν σαν αγχόνες
Σε ψεύτικα δωμάτια συναισθημάτων
Ένα ρολόι αλλαγής που ολοένα και λιώνει

Πληγές επώδυνες που μοιάζουν με καράβια
Που αρμενίζουν
Στην θάλασσα του σώματος μου

Μπαρούτι στη φλέβα

Τρελαμένες αναλαμπές ευθυμίας

Μπαρούτι σε φλέβα

Πεσμένος στο πάτωμα του εργοστασίου συνειδήσεων

Ένα κυκλοθυμικό κομφούζιο

Στην πόλη των ασθματικών τροχαλιών

Μια σκέψη σαν ζουρλομανδύας σαλεύει πάνω στο διψασμένο σώμα μας

Ελεύθερο τραίνο, αγγίζω το άπειρο

Ασπάζομαι το τώρα

Και αγκαλιάζω το παρελθόν

Μπαρούτι σε φλέβα

Δηλητήριο στο μυαλό το κοινωνικό νέφος

Σπιράλ όνειρα αγωνίας

Πλημμυρίζουν το μεθυσμένο μου ποτό

Κλείνω τα μάτια

Μια σιωπή σαν ναρκωτικό

Ένα σκότος νοερό

Εισπνέω ζωή

Και

Εκπνέω μπαρούτι

Μπαρούτι στη φλέβα

Έκρηξη

Κοινωνικός Ιδρώτας

Αντίστροφα παραπατώ στην πεθαμένη δόξα

Δεμένος χειροπόδαρα αυτοκτονώ

Και αγγίζω παραμιλώντας το νοητό σεντούκι

Σκέψεων

Αμαρτωλών χαμένων και πτωχών

Σε μια ανάπηρη σιωπή

Στον καιάδα της νιότης

Σε ένα ποίημα αγκαθωτό

Και ατενίζω εμένα σε έναν

Ορίζοντα θανάτου

Στην έκλειψη του ελπιδοφόρου ηλίου

Κτυπώντας την πόρτα του μέλλοντος

Ερωτοτροπώ με το παρελθόν

Δεν ειναι νοσταλγία

Ναυαγός στα πιο μικρά ‘’γιατί’’ του κόσμου

Στα ψεύτικα λογύδρια των ηρώων

Στα ρομαντικά αποφθέγματα των σαλεμένων

Μια νοσταλγία πονεμένη

Αναπολώντας το τι μας μένει

Μια γλυκιά ριπή μοναξιάς

Από το όπλο της σιωπής

Στην κρυφή σου φαντασία

Χορεύω στροβιλίζοντας γύρω από τα νοητά χαμόγελα

Ανόητα δάκρυα και ανόητες αγάπες

Σβήνουν σαν τσιγάρα

Και η κατάληξη, ‘’καρκίνος’’

Στο άψυχο σου σώμα

Την νιώθω την ησυχία

Συνοδοιπόρος στις θάλασσες της ζωής

Κλεισμένοι σε ένα σεντούκι θησαυρών

Πειρατές των θεών

Από τη μια

Αστέρι

Και απ’την άλλη

Θυμωμένο

Αγέρι