Για αλλη μια φορά....

Μικρά κουτάκια της πανδώρας

Ερωτοτροπούν

Στο τρεμάμενο κορμί μου

Ξημερώνει

Και τα χρυσά στολίδια της αυγής

Καλπάζουν

Στις βλεφαρίδες μου

Μοιάζει η αυγή με κρύο

Με κρύο σιωπηλό

Αχαρακτήριστο, βουβό

Για πάντα

Μέχρι να αρχίσει

Το ξανά

Και πάλι να σταματήσει

Αν είναι να με ακούσει κανείς

Μ’ακούει κανείς?

Σταλαγματιές ήχων

Στα δωμάτια αγκομαχούν

Σου μοιάζω για ήρωας?

Όχι δεν είμαι

Μικρές νότες ανθρώπων

Για μια στιγμή

Δυο

Ίσως και τρείς

Δεν ξέρω

Έπαψα να τις μετράω

Ξανά!

Για μια φορά

Το ομολογώ

Καλύτερα λέω θα ναι

Όχι ξανά

Σε μαξιλάρια ξένα

Βουβά, ανόητα

Για άλλη μια φορά

Το ξέρω

Περπατάω στο ξυλόφωνο

Του χρόνου

Δεν θα ναι ησυχία

Δεν θα ναι ηρεμία

Και απαλά γλιστράς

Πνιγμένος

Στις ευκαιρίες των καιρών

Στις κατακόμβες των ψυχών

Σε αχνές στιγμές

Αναπνοές κομμένες

Για άλλη μια φορά

Άλλες δυο φορές

Και πάλι

Ξανά!

Όχι δεν είναι αλήθεια

Μικρά φαντάζουν τα όνειρα

Μικρά και απόμακρα

Ίσκιοι στιγμών

Κύκλοι και τετράγωνα

Ξανά!

Όχι δεν είναι πόνος

Είναι φορές

Φορές που ακούνε

Και για άλλη μια φορά

Στο μηδέν αγκομαχώ

Κλειδωμένα συρτάρια

Όχι δεν είναι αλήθεια

Στιγμές

Στιγμές

Ανόητες στιγμές

Στιγμές στιγμών

Στιγμιαίες στιγμές

Για μια φορά

Αναπνοές

Αλυσίδες στο μυαλό

Στο κορμί

Στα μάτια

Στο στόμα

Για άλλη μια φορά

Υπάρχω

Όταν ξεψυχώ.

Για πες μου

Είναι μικρές οι στιγμές?

Υπάρξεις ονειρικές

Που θυμίζουν εφιάλτες

Ξανά

Ξανά

Ξανά

Τάφος

Στιγμών

Αναπνοών

Αγαπών

Τι να ναι το χάος?

Στιγμή

Σε πνεύμα βουτηγμένη

Ανύπαρκτη φθορά

Δυστύχημα

Τρακάρω με το αμάξι

Αιμορραγώ

Πεθαίνω

Δεν είναι αστεία αυτά

Βραδιάζει

Δεν πειράζει

Μ’αγαπάει

Το

Ξανά

Θα κλείσω

Τα μάτια μου

Επιθυμώντας

Να ξύσω

Τις πληγές

Ξανά!

Για άλλη μια φορά….

Ενα βράδυ σε ένα παγκάκι

Είναι νύχτες που δεν κοιμάμαι

Το δωμάτιο μου είναι αγέρας

και το σώμα μου φύλλο

νοητικές παλινδρομήσεις

σε σφαίρες φαντασίας

ηλεκτρίζουν τα μάτια μου

θαρρώ πως είναι κόκκινα

οι φλέβες σαν δοχεία οραμάτων

ατενίζουν

τα τασάκια συναισθημάτων

Και οι πληγές

σαν αναμμένα τσιγάρα

γεμίζουν πίσσα το μυαλό

με έναν αναπτήρα

καίω το κάθε λεπτό

της ώρας

περνά η ώρα

περνά η ώρα

Δαρμένα δάχτυλα

ένοχες ματιές

στα δευτερόλεπτα

στα λεπτά

στις ώρες

στις μέρες

στους μήνες

και τα χρόνια

Είναι νύχτες που δεν κοιμάμαι

Τα πόδια μου είναι δρόμος

Και το μυαλό μου αμάξι

Για το ατέλειωτο ταξίδι

Χρειάζονται νοητικές πατερίτσες

Για το ταξίδι

στα δευτερόλεπτα

στα λεπτά

στις ώρες

στις μέρες

στους μήνες

και τα χρόνια

χρειάζεται πιστόλι

Το ντουλάπι με τα μαγικά

Πες του να κοιμηθεί.

Δεν είναι ώρα αυτή

Συνήθως κοιμάται νωρίς.

Μετρά τις τζούρες σαν χαρμάνης και αντισταθμίζει την ποιότητα της ζωής.

Αστράφτουν οι φωνές τους στο κεφάλι του.

Δεν είναι ώρα να θυμάσαι.

Είναι ώρα για να κοιμάσαι.

Σε καλέσανε μονάχο στα σημεία ζωής

Να παραλάβεις τον θάνατο

Δεν είναι ζωή αυτή

Δεν θα αγγίξεις ποτέ την ψευτιά μας

Κι όμως είναι αλήθεια.

Ειρωνικό ε?

Περίμενε με

Δεν ζητάω πολλά

Όψη

Ήρθα για να χαθώ

να αδιαφορώ
να παίζω και να γελώ
σε μυστήρια κουτιά με κλόουν
σαν φρένο σπασμένο
με μια νότα απτό ακορντεόν της ζωης
σαλεύω αδιάφορα πάνω στο φιλί σου

Sorry, wrong number

Watching the sleeping door

Oh maybe I can smoke some loneliness

Singing

‘’I’m not alone, not even on my own’’

Kids screaming all over my face

‘’So strange, oh strange’’

We can all be weird

Weird as fuck

In an imaginary place

Easy, oh

‘’I’m not alone, not even on my own’’

He’s trying to be a clown

Oh, oh

I forgot that I remember that I had amnesia

Epileptic seizures

Bumps on my head and voices blocking my way

My own little kid

Weird as fuck

he is on his own

in love with his soul

Stay in tune

I try to be sarcastic

Don’t feel better

A pill

A kill

Dead souls

All I ever do is feel

Get out, get out, get out

Oh, oh

Not ready to be steady

That’s ok with me

Still I want to be strange

I see stars

Locked in a cell with bars