Εφτάμιση και κάτι

Είναι στιγμές που αρκούν για μένα.

Στιγμές σαν ορμή σε ταλάντωση ψυχής.

Ακριβή συχνότητα κατάρρευσης νοητικού ταμπεραμέντου

Εξισώσεις στιγμών

Μαθητικά προβλεπόμενες ψυχικές αντιστροφές

σαν χημικές αντιδράσεις

μηδέν εις το πηλίκο

μηδέν εις την μηδενική

μας κάνει ένα.

Χιλιοστά αγανακτισμένης φωνής

Περιστρέφονται

Γύρω από συνωμοτικούς πυρήνες

Κυττάρων.

Δεν είμαι γω, δεν είμαι συ.

Είσαι εγώ, σε σφαίρα με μηδενική ορμή.

Rien

Τσαλακωμένα χαμόγελα

βυθισμένα

στο απέραντο μηδέν

τροχίζουν

τα πιο μικρά κομμάτια

λογικής.

Δυο στιγμές

μπροστά στο απέραντο μηδέν

να μοιάζουν με πιστόλια

με θάνατο

με σπέρμα

με αίμα

δίχως ορμή

καβαλάρηδες του πιο γλυκού σκοπού

σε ένα αμετανόητο κονσέρτο

παραφωνίας.

Σαν πτώμα, σαν βοή

Oublie moi

Ηλεκτρισμένα δοχεία συναισθημάτων

και μια αναμονή σε φρενοκομείο

σε κάθε ευκαιρία να περπατώ

επάνω σε εικόνες.

Καταρρέουν οι αριθμοί

ενικός, πληθυντικός

μια τζούρα στο καφενείο

καφές και αϋπνία

δεν συνδυάζονται

και σαν να ναι τροχαλία

απερίσκεπτα γυρίζει η ζωή.

Δεν το μπορώ.

Τζούρες του τίποτα

Ξέρεις τι σημαίνει

να είσαι μικρός

αστείος

χαμογελαστός.

Μια τζούρα της στιγμής

στα χαμηλά κρεβάτια

του μικρού ξενοδοχείου

της ζωής.

Δεν είναι η σιωπή μου

ένεση

στις φλέβες

ανθρώπων.

Δεν είναι η ματιά μου

ξυράφι

σε χάρτινα

κουτιά πραγματικότητας.

Αντέχω

περπατώντας

στο κενό.

Επαναλαμβανόμενες

στιγμές-

που λες αντέχω

μα μοιάζεις με τασάκι.

Και το πρωί

οργασμοί.

Γαλλία, Αγγλία, Αμερική.

Κύκλοι

Να ακούς

τους παλμούς

των στιγμών

τις ζωές των άλλων

σε ένα δρόμο

ακροβάτης

η ώρα είναι ταξιθέτης

ευκαιριών

οι δείχτες κωπηλατούν

σε μια θάλασσα κύκλων

κύκλοι

κυκλώνες

σε ένα γκρι σκάκι

χοροπηδούν

άπειρα ανέκφραστα

ανθρώπινα

ψυχογραφήματα

και τα κοιτώ

τα αγγίζω

και δημιουργούνται

κύκλοι

αναταραχές

στη λίμνη

εγώ δεν είμαι πιόνι

δεν είμαι η ουσία

θυμίζω γκαστρωμένη πόρνη

στην βρώμα των καιρών

κοιτάζοντας

τα ανόητα μπουντρούμια

και γελώ

καθώς

κάνω έρωτα με τα στοιχεία της παρακμής