Ραντεβου πισω απο παλια μοτελ σκεψης στην λεωφορο των ονειρων
σε πρωινό φθινοπωρινό αγέρι
θυμίζουν τα ονειροπαλέματα
κραυγές αυγουστιάτικες, οι φίλοι, οι στιγμές
δεν ξέρω πως ταξιδεύουν
εγω να γράφω μανιωδώς
πολλες στιγμές, ήχοι και αρώματα
και όταν βρέχει, τα καλοκαίρια χαράζονται
απ'τις σταγόνες
είναι δεν είναι πιθανόν
δημιουργούνται χρώματα
οι πρώτες ζέστες
με τα πρώτα κρύα
μια μίξη με αναφιλητά
και κάθε τέλος
μια νεα αρχή
Δεν είναι η ψυχασθένεια κομμάτι ενος ανθρώπου
ειναι το συμπλήρωμα της ιδιοφυίας
το μόνο που αντέχει σε χρόνους βρώμικους
σ'αυτά που δεν χαρακτηρίζονται
είναι η έκρηξη της μνήμης σε ακαταλληλα σημεία
σε μέρη που δεν είναι πρέπον
δεν κακοχαρακτηρίζω
δεν είμαι ακροβάτης
είναι η μέση και οι άκρες
οι κοφτερές
στα σκοτάδια να ουρλιάζεις
ας πουμε ιστορίες
γιατι δεν πρέπει να ανοίγεις το στόμα σου
τα βράδια
να ξεστομίζεις πια αλήθειες
θα σε πιάσουν
θα σε τυλίξουν με λευκούς μανδύες
θα σε μπουκώσουν με βρώμικα φάρμακα
μπάσταρδοι αλκοολικοί γιατροι
δεν άντεξαν και γίνανε αστείοι
Τα χέρια σου γεμάτα με τρυπήματα
πρησμένα σαν τα μάτια σου
λουλούδια στη γωνία
αυτά σαν την παρηγορία
αυτή η μπάσταρδη παρηγοριά
καθημερινώς την παραγγέλνω
και όταν φτάνει
αρκείται στο φιλί
αρκείται στο να μου πει ''τι κάνεις''
εγω δεν ξέρω που αγγίζω και που βαίνω
εγω ρυθμίζω όνειρα σπασμένα
είμαι αυτο που αποκαλούν φάρμακο με ημερομηνία λήξης
είμαι η πρέζα στον χαλασμένο σου εγκέφαλο
είμαι ραγισμένο γυαλί
για να σου κόβω όλα τα σωθικά
να ψυχραίνομαι στο τέλος και να θολώνω
πανάθεμα σε
γιατι να είναι η ψυχασθένεια μια λέξη
στα όνειρα μου φαντάζει σαν λουλούδι
φαντάζσει σαν γουλιά αλκοολ
σε καίει στην αρχή
σε φωνάζουνε παράξενο
αστείο
είσαι γελωτοποιός
ο τζόκερ
χαίρε, ω χαίρε
Μην με κοιτάς, δεν το αντέχω
είσαι γωνία στο τραπέζι
μεμπτό το να σε ρίξω και να πέσεις
αστείο να γελάω
με φάρμακα και ας κλαίω μέσα μου
η οργή δεν περιγράφεται
ειναι ρυθμισμένη σε ρυθμούς πέρα απ'αυτο που μπορείς να αγγίξεις
δεν μπορώ να το συνδιάσω με τα διάφορα που μου λές
είναι κάτι πέρα απ΄την αντίληψη σου
είναι το σωστό που διαγράφει το λάθος σου
και γω να στέκομαι μονάχος
στ'αλήθεια το απολαμβάνεις?
Στ'αλήθεια με κοιτάς και γνέφεις?
Ω ναι, ω ναι
γελάω
γελάω σαν ηλίθιος
και ειναι συναρπαστικό
ειναι γεμάτο ντροπή
η αναπνοή μου ακούγεται και στο δωμάτιο ηχει
δεν θέλω να με ηχογραφείς
και τις ακούω τις στιγμές
πάρε φάρμακα να τα χεις, να γίνεσαι ουσιώδης
ρύθμιση ενα μηδεν εφτα εξι τρια
η παράνοια και η ανοια
εγω εγω εγω εγω εγω εγω εγω εγω εγω εγω
για πες ενα αλλο εγω ρε σάπιε
ψόφα
Δεν παρέχεται προστασία
Σε συναισθηματικά ανάπηρους
Σε φαντασιόπληκτους
Απαγορεύεται αυστηρώς
Το συναίσθημα
Απαγορεύεται η στιγμή
Απαγορεύονται οι αναμνήσεις
Τα γέλια και τα δάκρυα
Οι πόρνες ειναι αυτές
Δεν παρέχεται προστασία
Σε θυρωρούς παλιών συγκινήσεων
Σε αυτούς
Απαγορεύονται τα αποτυπώματα
Επάνω σε κορμιά
Απαγορεύεται ο ιδρώτας
Και δεν παρέχεται συμπάθεια
Μα δεν παρέχεται ουσία
Απαγορεύονται οι μνήμες
Απαγορεύεται να θυμάσαι
Απαγορεύεται να γεύεσαι
Δεν παρέχεται προστασία
Στην παροχή αγάπης
Προστασία στην αγάπη της παροχής
Κι αν εισαι προστατευτικός
Αν εισαι απ’αυτους που αγαπάνε
Λυπάμαι ατύχησες, δεν παρέχεται προστασία
Η σκιά μου σέρνεται σε όλες τις ψυχές
στις άρρωστες
στις βρώμικες
στις άθλιες τις αχρείες
θυμίζει στοιχειωμένο κουτάκι μουσικής
τις νύχτες που περνάμε δίχως συντροφιά
μιας καλής γυναίκας
τις κινούμενες σιλουέτες
τα βράδια με πανσέληνο
στην άκρη του σπιτιού
συνοδευόμενες απο το επαναλαμβανόμενο
θροϊσμα των δέντρων
ο επισκέπτης του δωματίου μου
αργά τη νύχτα
με ακτίνες λούζεται και φεύγει
Είναι αυτός ο ψίθυρος που κλαίει πνιχτά
σε όλες τις γωνίες
που κλαίει με λυγμούς κάθε φορά που δεν υπάρχει
ειναι παρόμοιος με εμπειρίες αρχαίες
είναι ο ψίθυρος
που όταν φύγεις
γι'αλλα μέρη, γι'αλλους τόπους
εκεί θα μείνει, στον τάφο σου ο φύλακας
να ψιθυρίζει
λίγο ακόμα
για πάντα όμως
αιώνια τα αστέρια
αιώνιο το εσυ.
Στα χνάρια μελωδιών που τινάζονται σαν στάχτες