1918

Τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα και γω στεκόμουν ακίνητος λίγο πιο πέρα. Ο αέρας της χαίδευε τα μαλλιά, της ξήλωνε κάθε λύπη μέσα απο τις ρίζες των μαλλιών της, τα τράβαγε σαν σύγχρονη μήδεια, γινόταν ο αστέρας της, τα παιδιά της κείτονταν μέσα στο χώμα κι αυτή ακίνητη, χαιρετούσε. Νομίζω πως παριστάνω κάποιον γελοίο, πως δεν υφίσταμαι σαν μορφή. Την κοιτάω επίμονα και καταλαβαίνω πως αντιλαμβάνεται την παρουσία μου, τα γέρικα μου μάτια να την διερευνούν, να αναλογίζονται το καθε ‘’τι’’ και ‘’πως’’ της.  Δικαιολογίες πολλές θα μου έδινε για το γοερό της κλάμα, σκέφτηκα, αν της έδινα την ευκαιρία. Μα μόνο η απολογητική μου ματιά στόλιζε το προσωπό μου, γινόμουνα καλόγερος να σκιάσει η σκιά της, στολίδι για την λύπη της, εγω, να ήμουν μόνος σε αυτή την καταιγίδα δεν το περίμενα. 

Το βλέμμα μου απομακρύνθηκε, το παραδέχομαι. Σκοτείνιασε απο τις τύψεις. Ποιος ήμουν εγω, και ποιος ο χάρος, εφάνταζα σκιάχτρο στα ροδαλά της μάτια, παρείσακτος στις πιο κρυφές της σκέψεις. Συγκίνηση υπάρχει, δεν το κρύβει πια κανένας μας, τα μάτια μας συναντήθηκαν ξανα. Φοβάμαι, βραχνάς στο λαιμό μου, δεν ξέρω πως αντέχω να αναπνέω, μυρίζουνε λουλούδια μα βλέπεις μόνο χώμα, χώμα, μόνο χώμα. Κορμιά, στους βυθούς της θάλασσας, της χωματένιας θάλασσας, στην πίκρα, φαντάζουνε οι μάνες καράβια μικρά, γεμίζουνε την θάλασσα αυτή, προσπαθούνε να την πνίξουν με τ΄αλμυρά τους δάκρυα. Ξεράθηκαν μολίς αγγίξαν το χωματένιο κύμα. Δεν ωφελεί πια.

Προσπαθώ να αγνοήσω την σιωπηλή της κραυγή. Δεν περνάει πια κόσμος, κι αυτή μοιάζει με άγαλμα αρχαίο και γκρεμισμένο. Φωνάζει, μέσα στο μυαλό της, ουρλιάζει –μάλλον ειναι καλύτερο ρήμα- καλεί τους δαίμονες να απολογηθούν.

‘’ Πόσες απάνω σας ελπίδες είχα  έναν καιρό βαλμένες, η πανάθλια, να με γεροθροφήσετε, κι οπόταν ξεψυχήσω, να με νεκροστολίστε πρεπούμενα, πού το ζουλεύουν όλοι. Μ' άχ, η γλυκιά μου απαντοχή αφανίστη. Χωρίς εσάς, έχω μπροστά μου ζήση να σύρω θλιβερή και πονεμένη.‘’

(Eυριπίδη Μήδεια -6^Ο επεισόδιο- 1002-1500)

Τα μάτια της μαύρισανε, ψυχή δεν είχε πια.

Εγύρισε, μου μίλησε.

Εσιώπησα και γύρισα απ’την αλλη,

δεν ήθελα να ακούσω. 

Εχάθη

Αυτή τη μέρα δεν ξύπνησε

ο άνεμος στα στόρια

δεν γρύλιξε σαν παγωμένο σκάρι

σε ξυραφένια θάλασσα

μονάχα

έσβηνε, στις περίλυπες ακρογιαλιές

έσβηνε στα βότσαλα αναμνήσεων

περίλυποι οι βοριάδες

δεν σφύζει ο φράχτης απο ζωντάνια

τώρα πια

ψυχή δεν έχει πια να δώσει

Ενα αγόρι με δέρμα αστραφτερό

ψέλλιζε στης δύσης το ακρογιάλι

βυθίζεται η ματιά μου

και χάνεται κι αυτό

τα χέρια του μέσα στην αρμύρα

δεν ξέρω, δεν ρωτώ

μην είναι ορφανό

δεν ξέρω, δεν ρωτώ

περίλυπη η ματιά του

εχάθη η παιδικότητα, σ'αυτα τα αγριέμενα

υγρά δάση φυσαλίδων

Κι αν φεύγει, η θάλασσα θρηνεί

εως τ'αλλο πρωί

μες στην πρωινή και σιωπηλή

νωπή κραυγή

εμφανίζεται ξανά

σκιάζει, σκιάζει

την ψυχή μου

μυρίζει μοναξιά

τα βότσαλα θρηνούν

δεν περνάει ουτε αμάξι πια

εσίγησε η ουτοπία

οι φράχτες δεν μαρτυράνε γέλια

και

καντάδες

Δεν μίλησα, δεν τόλμησα

το κοίταξα στα μάτια

μου εξέφρασε παράπονο

πως μέρη θλιβερά

εγίναν τα φιλιά του

''δεν έχεις συγγενείς;''

ετόλμησα να ρωτήσω

δεν άντεξα, πως λύγισα

με κοίταξε με πόνο

''όχι, εχάθηκαν στον χρόνο''

ζ-z-0 aka (x+y-z)

Consider substituting the value of x

with an early breath

imagining the infinity of y

is an everlasting experience

x plus y

is your life hammered with nails

but what about z

x plus y minus z

doesn't sound like a great excuse

we begin by multiplying

the wholeness of x

x times twenty-one

plus

y times twenty-one

minus

z times twenty-one

and we hit a dead end

life's a system after all

you'll get a second chance

we're artists after all

x times twenty-one

plus

y times twenty-one

minus

z times twenty-one

combined with

x times minus twenty-one

plus

y times minus twenty-one

minus

z times minus twenty-one

concurs with

the absolute

zero

and what about

z

oh, well

its zero

or...

ζωή?

Μηδένισα το μηδέν

Μηδένισα το μηδέν

εκ του μηδενός εκμηδένισα το μηδέν

μη δεν, δεν τα μπορώ τα μη

το μη και το δεν

μηδένισαν τα μηδέν

δεν έζησαν

αυτοί

για να πεθάνω γω

εκ του μηδενός

με λογαριθμικές

λεηλασίες

μηδένισα τον εκμηδενισμό

τετραγώνισα τον κύκλο

κύκλωσα το τετράγωνο

εκ του κύκλου, εκμηδένισα το τετράγωνο

γωνίες ίσες με μηδέν

μηδένισα το μηδέν

εκμηδένισα τις εικασίες

μηδένισα το μηδέν εκ του μηδενός

Ronin

It is the raindrops

the gods that climb clouds

instead of the winds

that clash upon the

japanese spoken sea knives

what to reminisce

a blob of ink in

qualities that make up districts

it is forever spoken, the

mouth that never speaks

remembers Ronins, the outcasts

an awful blend of specialty in

spite of terrors that wind up

the nights; it is never

a matter of conscience

to betray our masters

souls; to be free to

be without our eyes

we chose, we can't come back

it goes without saying

the clash of words that

forms our name

Ronin!