για το γαμώτο που δεν έζησα.

στις στάσεις αυτές, κολλάνε φύλλα στα χέρια ανθρώπων

πια βρεγμένα, πια χαρακωμένα απ'τις λάσπεις

μονάχα, οι ρυτίδες τους, μικρές φωτιές στα γκρίζα

φλέγματα του περιχαρακωμένου γκέτου

του ανθρώπου

στις ρόδες, στις χαρακιές των κουτιών μάζας

συνωστίζονται τα χρώματα και αφήνουν

σύνορα και χώρες και ιστορίες

και σφηνώνονται, στις ρόδες και γυρίζουν

γυρίζουν, και γυρίζουν

Δεν έχει ο προορισμός μου πια σημασία, 

δεν κλείνομαι γω μέσα,

δεν κλείνω πια τα μάτια, μετά απο κάθε στάση

''Ευαγγελισμός, Κάραβελ'', κι επαναλαμβάνεται η δουλειά

''Κολωνάκι'', μια ιστορία.

να σφίγεται ο λαιμός μου, τα σώψυχα μου,

και αυτά να γυρίζουν, γυρίζουν

κι ας γίνονται με μιας, δουλειά μιας μέρας

για αυτά τα μηχανήματα που διώχνουν τα σημάδια

στο λεωφορείο μέσα, να αφήνεις τις δυνάμεις σου

κι ας φλέγεσαι, κι ας γίνεσαι καπνός, ας γίνεται ο ουρανός

μικρός τιτάνας, στα κόρμια σου πάνω, αν οι στάχτες

αφήσαν μικρές γαίες να γρυλίζουν, να βρίζουν

την μοίρα και την ώρα, την κατακεραυνωμένη ματιά των γυναικών

που σ'αφησαν να φύγεις, που κλείσαν μια πόρτα,

που κλείσαν, τους δείκτες των ρολογιών.

CO2+H2O-C6H12o6+O2

Σε αυτά τα μέρη, ροδακινίζουν οι σταγόνες της βροχής

απο απόσταγμα σε απόσταγμα
κι απο σταλαγματιά σε σταλαγματιά,
μια σταλαγματιά σταλαγμίτης, στις υπάρξεις των νυχτών
στους δρόμους, δε, κυλούν χλιαρά νερά
για να μουσκέψουν τις σκιες και σκέψεις
επάνω σε τοίχους και σε σκισμένα παλιόχαρτα,
γιατι για κάθε σκέψη που μαραίνει, μια σταγόνα βρίσκει πάνω της
τσουλήθρα στις χαραγματιές του 21^ου αιώνα.

τα πιο όμορφα, γινήκαν άσχημα.

Είν' το φεγγάρι, μια νυχτιά για μένα

στους ακροατές αυτού του κονσέρτου αηδίας

στις ασφυχτικές μου μέρες, να

μην έρπομαι, για μια αγκαλιά, για ενα χάδι

μονάχα αυτό μου μένει

κι ας είμαι γω μονάχος, 

μην γυροβολάνε, δύστυχες ψυχές

γιατι για όσους, το δάκρυ

γίνηκε χαμός

μια αγκαλιά και ένα χάδι

μονάχα αυτό τους μένει.

σε ποιές γραμμές μια μοναξιά να χωρέσω

στις γραμμές, το σκίρτημα,

το τσούξιμο μιας πληγής, του ''μείνε μόνος''

να το καταγράψω,

κι ας μπορεί, όποιος αντέχει, να

μου γράψει, μου πει, όλες τις μελωδιές 

σ'αυτο το 

''για μένα δεν υπάρχεις''

και θα του πω ευχαριστώ.

Six

There’s no number six in my pocket, there was nothing but the feeling of dead cold steel, numbing my fingers, filling my veins with led and sorrow, hitting my arteries with a splash of other people’s blood.

There’s no number six in my pocket, there was nothing but the count of tears, mothers screaming ‘till I trip and fall in hell, counting the days I pass standing on the verge of my own sanatorium, hitting my knuckles on the wall, drenched in blood.

There’s no number six in my pocket, there’s the knife of a homeless person, there’s food that no one ate, there’s you and me, there’s sorrow and pity, there’s your ring, your last words.

And I’m there, staring at the wall, on my knees, holding my fists against the wall.

The snow was drenched in blood, my shirt was full with your blood and I couldn’t do a thing. I was breathing heavily, my asthma was all blown up, and there was nothing I could do.

There’s no number six in my pocket, there’s nothing there.

All six bullets were in you.

Couldn’t even bring up six reasons that I did it.

There’s no number six in my heart, there’s nothing there.

Μοιάζει για βροχή, μοιάζει με καλοκαίρι

Μια μπόρα είν’ και πέρασε,

για δάκρυ, πια η ζωή σε πέρασε
μια στάλα, τόσο δα, σε προσπέρασε
κι ας λυσομαχάς, κι ας φλέγεσαι
στη γη επάνω, κι αν φωνάζεις
μα πάντα καίγεσαι
δεν ήσουνα φεγγάρι, στις χλοερές πλευρές
στα δάχτυλα νεραιδων να έρπεσαι
κι αν φωνάζεις, κι αν κλαίς
ο,τι κι αν φέρνει η αρμύρα,
στα ξεραμένα ερημοχώρια, το θες

Πως σβήνει η σκιά σου, πως σπινθηρίζει
όπως η πληγή με το άλας πια αφρίζει
για ποια στίγματα μιλάς
και τι χορούς, στα πόδια σου φυλάς
δυνάμωσα και έζησα
και τα χεράκια τους τα έχτισα
να ναι, θηριά μπετόν σ’οτι θέλησα
να μη μ’αφήνουν στις ορμές, να πω
ο,τι δεν ψέλισα..