Εγκεφάλικη Νάρκωση του Ανθρώπου

Καθοδηγούμενο πλάσμα είναι ο άνθρωπος στην φυλακή των συναισθημάτων και της ύπαρξης του. Κλειδωμένος στο ίδιο του το σώμα και στο μυαλό του. Μια κρυφή δολοφονία της ύπαρξης του, που αρχίζει απο τις ίδιες τις στρώσεις τις κοινωνίας. Ο άνθρωπος, σαν ευαίσθητο και ανοιχτό πλάσμα, μπορεί άνετα να μετατραπεί σε φερέφωνο ή και να γίνει παντελώς αδρανής στα γεγονότα και στην πραγματικότητα. Η συστηματική πολιορκία που δεχόμαστε απο τα ΜΜΕ και απο την κοινωνία, καθιστά τα θεμέλια της ψυχής μας σαθρά, σε σημείο που είναι έτοιμα να σπάσουν. Οι οποίοι ''αντιστασιακοί'', περιφέρονται δίχως σκοπό και αναλώνονται σε πράξεις βίας, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική τους αχρήστευση, καθώς όλοι γνωρίζουν οτι το σύστημα το πολεμάς απο μέσα και οχι απ'εξω.

''Ζαγάρια και τσακάλια και κοκόροι
σηκωτοί κάθε τόσο στο ποδάρι
μόρτηδες, λούστροι, αργοί, λιμοκοντόροι
Στον αφέντη χαρά που τους λανσάρει!
και ποια είναι τα σωστά ποια τα μεγάλα
που την ορμή τους δίνουν και την χάρη;
Προδότες οι Τρικούπηδες. Κρεμάλα!
Κι οι Ψυχάρηδες; Γιούχα! Πλερωμένοι.''

Κωστής Παλαμάς -Σατιρικά Γυμνάσματα-

Λόγιοι χρησιμοποιούν δύσκολες εκφράσεις για να εντυπωσιάσουν τον λαό και τον απαίδευτο.
Η τέχνη της απάτης και της χειραγώγησης σε όλο της το μεγαλείο.

Φευ! Τον ήλιο τον κρύψανε πίσω απο τον τσιμεντένιο τοίχο και μας πείσαν οτι δεν υπάρχει ήλιος.

Φευ....

Μια σιωπηλή αλλα ηχηρή πόλη

Αθήνα... μια πολή που περπατάς και βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν ή να περπατάνε ήρεμα και να σκέφτεσαι τι δουλειά έχει ο καθένας. Τι μπορεί να σκέφτεται ο κύριος που τρέχει αγχωμένος δίπλα σου? Ή η κυρία που κάθεται στο παγκάκι και είναι στεναχωρημένη? Τα μάτια σου θολώνουν στο άκουσμα της τσιμεντένιας καρδιάς της Αθήνας που λησμόνησε τα παλιά της χρόνια, τότε που ήταν απλά ενα χωριουδάκι με λίγα δέντρα. Ο Δήμος αδιαφορεί για την κατάσταση της και βλέπεις παντού κατεστραμένα πλακάκια και παντού αστέγους που τριγυρνάνε σαν τους γλάρους του Μπωντλαίρ πάνω απ'τα καράβια. Ποια είναι η τύχη τους και που θα καταλήξουν, είναι κάτι που δεν γνωρίζουν, αλλα συνεχίζουν να παλεύουν, έτσι για το γαμώτο που θα έλεγε και ο λαός. Ευτυχώς που η Αθήνα σε κάποια μικρά και κρυφά μέρη που τα γνωρίζουν μόνο αυτοί που μένουν σε αυτήν και οι μυημένοι ξένοι (εννοώντας αυτούς που μένουν αλλου), μπορεί να σου προσφέρει την ηρεμία, πνευματική τε και σωματική για να ηρεμήσεις, έτσι ωστε να μην σε διαλύει το τρομερό άγχος που περιτριγυρίζει την τσιμεντένια πόλη. Αλήθεια.. γιατι να είναι έτσι η Αθήνα? Τι θα έλεγε ο Περικλής που την είχε κάνει στολίδι? Θα έπεφτε απο την ακρόπολη γιατι έτσι όπως έχουμε καταντήσει, θα ήταν γελοίο να συνεχίζει να ζει.

Ευχαριστώ