My life, my prison

Μια ατελείωτη φυλακή....

Κοιτάξτε τον κόσμο καλά σύντροφοι, πως σας φαίνεται? Όμορφος πίσω απο μια τηλεόραση. Θέλει να πετάξει η σκέψη μα άγκυρες δεν την αφήνουν..

I think we risk becoming the best informed society that has ever died of ignorance.

Αφιερωμένο γενικά, σκέψεις τις στιγμής.

Ξέρεις, θέλω να μάθεις ενα πράγμα πριν αποχωρήσω/
έτσι όπως ήρθανε τα γεγονότα την φωνή σου να σβήσω/
σε γνώρισα κόσμε μια ζεστή μέρα του Ιούνη/
είδα αγριάνθρωπους στο βιβλίο ιστορίας να κάνουν άνθρωπους σαπούνι/
και γνώρισα πολέμους μέσω ιστοριών και δεν έμαθα να ζω/
μεσα στην φτώχεια με λίγο πλούτο -ασε με να σκεφτώ-/
κοίτα με καλά, φίλε μου άγνωστε, φίλε μου γνωστέ/
πεθαμένες ιδέες και σαπισμένες ιδεολογίες/
όλες κατάντησαν να είναι αναμασημένες αηδίες/
και οι κύριοι εκφραστές του κόσμου κοιμόντουσαν/
χίλιοι δυο πρεσβευτές της ειρήνης ερχόντουσαν/

(Ρ)Μάθε μου τι παει να πει αγάπη τι πάει να πει κόσμος/
έτσι όπως τα μαθα εγω, η αγάπη είναι αλλότρια και το μίσος είναι οικείο/
κρατάω τα εγκλήματα σου άνθρωπε εκεί μεσα στο μυαλό μου, στο αρχείο/(Ρ)

Ποιος μου εγγυάται οτι οταν βγω απ΄το σχολείο θα προκόψω/
πως θα βγάλω αρκετά για να μπορώ να ζήσω ή μήπως την επιθυμία να κόψω?/
πως θα παω πανεπιστήμιο με τους αδιάφορους εκπαιδευτικούς/
και με τους διαχειριστές, τους πολιτικούς στην λαμογιά τους ειδικούς/
παλεύω για να ζήσω ή μήπως θα πρεπε να ζήσω για να παλεύω/
μου μάθανε απο μικρό κάτι σύμβολα και εικόνες να λατρεύω/
αντίσταση στο σαπιο ιδεώδες σας και στις ιδέες σας υποκριτές/
γίνατε παράνομοι αστυνόμοι, δεν σας περιορίζουν νόμοι και κριτές/
σκατά στο σύστημα σας, κλειδωμένος στις φυλακές σας μα όντας υποκινητής/
εξεγέρσεων, μιας επανάστασης κινητής, μιας ιδεάς αγάπης μικτής/
δίχως φυλετικούς διαχωρισμούς, διχως ρατσισμούς μιας γης χωρίς ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ/
μα δυστυχώς τα λόγια πέφτουν στο κενό και νιώθω μόνος/
μήπως γνωστέ μου φίλε, είμαι παραξένος και προχωράω όπως ο χρόνος?/
επικίνδυνη η σκέψη μου για εσάς, βόμβες λογικής μέσα στο μυαλό σας/
απο την πολυ διαφθορά δεν αναγνωρίζετε πια τον χαμένο εαυτό σας/

(Ρ)Μάθε μου τι παει να πει αγάπη τι πάει να πει κόσμος/
έτσι όπως τα μαθα εγω, η αγάπη είναι αλλότρια και το μίσος είναι οικείο/
κρατάω τα εγκλήματα σου άνθρωπε εκεί μεσα στο μυαλό μου, στο αρχείο/(Ρ)

Πως να αλλάξει ο κόσμος οταν κυβερνούν οι στενόμυαλοι και οι ισχυροί/
και επανέρχονται οι δήθεν χαμένοι πολιτισμοί, τώρα πια γίναν ηχηροί/
ελλάς ελλήνων, διεφθαρμένων - των λαμογιών και των πουλημένων/
η εκκλησία κυβερνάει τα ήθη, σε έχουν κάνει εναν αμόρφωτο παπαγάλο/
επαναλαμβάνεις περι χριστών και αγάπης μα μόνο καλός άνθρωπος δεν είσαι/
κλείσε τα μάτια σου και κλείσε τα αυτιά σου, μα μόνο την τηλεόραση μην σβήσεις/
ειδάλλως πως θα σε κυβερνάνε, πως σκατά θα σου πουλάνε, -οι κυβερνήσεις-/
δεν πρεσβεύω αναρχία μα ουτε και ανεξέλεγκτη αντίδραση, μόνο δράση με σκοπό/
και με τις ιδεες μου να αλλάξω την πραγματικότητα σου αποσκοπώ/

Revolution images are a kind of pop art

Χαιρετώ σύντροφοι αγωνιστές..

Η επανάσταση, είναι κοντά μας και ο Ερνέστο μας κοιτάει απο μια γωνία ή απο το σκατό μέρος που τον εκτέλεσαν οι ύπουλοι. Μπορεί να μας κοιτάει και απο τους αναπτήρες καθώς ανάβω(ετε) τα lucky strike μου και αγκαλιάζουμε το καυτό κορμί του καπιταλισμού κάθε βράδυ. Ξεχνώ όμως να συστηθώ, πάντοτε κάνω αυτό το λάθος και μιλάω απρόσωπα. Με λένε Θανάση λοιπόν και είμαι γειω. Μου αρέσει να φοράω τον Τσε.. ή και τον Μαο ενίοτε. Δεν με χαλάει τίποτα ρε σεις. Though Che is better than Mao..

Ποπ αρτ παπαριά.. το είδατε και στο αλλο θέμα..

A style of art which seeks its inspiration from commercial art and items of mass culture (such as comic strips, popular foods and brand name packaging). Pop art was first developed in New York City in the 1950's and soon became the dominant avant-garde art form in the United States.

Πρέπει να το σκεφτείς.. είναι εμπόριο η επανάσταση. Είναι το ίδιο το σύστημα που χρησιμοποιεί τα σύμβολα για να βγάλει λεφτά κι απο αυτά. Όπου να ναι θα κάνουν εμπόριο και το άγνωστο αντάρτικο στο Νεπαλ.. αχ μνήμες απο το φόρουμ.. Σεξ και επανάσταση. Γαμιέται ο Τσε.. ΕΜΠΟΡΙΟ ΡΕ.

Αρλούμπες

Πνιγείτε στον νεροχύτη σας.. φακ οφ

Εγκεφάλικη Νάρκωση του Ανθρώπου

Καθοδηγούμενο πλάσμα είναι ο άνθρωπος στην φυλακή των συναισθημάτων και της ύπαρξης του. Κλειδωμένος στο ίδιο του το σώμα και στο μυαλό του. Μια κρυφή δολοφονία της ύπαρξης του, που αρχίζει απο τις ίδιες τις στρώσεις τις κοινωνίας. Ο άνθρωπος, σαν ευαίσθητο και ανοιχτό πλάσμα, μπορεί άνετα να μετατραπεί σε φερέφωνο ή και να γίνει παντελώς αδρανής στα γεγονότα και στην πραγματικότητα. Η συστηματική πολιορκία που δεχόμαστε απο τα ΜΜΕ και απο την κοινωνία, καθιστά τα θεμέλια της ψυχής μας σαθρά, σε σημείο που είναι έτοιμα να σπάσουν. Οι οποίοι ''αντιστασιακοί'', περιφέρονται δίχως σκοπό και αναλώνονται σε πράξεις βίας, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική τους αχρήστευση, καθώς όλοι γνωρίζουν οτι το σύστημα το πολεμάς απο μέσα και οχι απ'εξω.

''Ζαγάρια και τσακάλια και κοκόροι
σηκωτοί κάθε τόσο στο ποδάρι
μόρτηδες, λούστροι, αργοί, λιμοκοντόροι
Στον αφέντη χαρά που τους λανσάρει!
και ποια είναι τα σωστά ποια τα μεγάλα
που την ορμή τους δίνουν και την χάρη;
Προδότες οι Τρικούπηδες. Κρεμάλα!
Κι οι Ψυχάρηδες; Γιούχα! Πλερωμένοι.''

Κωστής Παλαμάς -Σατιρικά Γυμνάσματα-

Λόγιοι χρησιμοποιούν δύσκολες εκφράσεις για να εντυπωσιάσουν τον λαό και τον απαίδευτο.
Η τέχνη της απάτης και της χειραγώγησης σε όλο της το μεγαλείο.

Φευ! Τον ήλιο τον κρύψανε πίσω απο τον τσιμεντένιο τοίχο και μας πείσαν οτι δεν υπάρχει ήλιος.

Φευ....

Μια σιωπηλή αλλα ηχηρή πόλη

Αθήνα... μια πολή που περπατάς και βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν ή να περπατάνε ήρεμα και να σκέφτεσαι τι δουλειά έχει ο καθένας. Τι μπορεί να σκέφτεται ο κύριος που τρέχει αγχωμένος δίπλα σου? Ή η κυρία που κάθεται στο παγκάκι και είναι στεναχωρημένη? Τα μάτια σου θολώνουν στο άκουσμα της τσιμεντένιας καρδιάς της Αθήνας που λησμόνησε τα παλιά της χρόνια, τότε που ήταν απλά ενα χωριουδάκι με λίγα δέντρα. Ο Δήμος αδιαφορεί για την κατάσταση της και βλέπεις παντού κατεστραμένα πλακάκια και παντού αστέγους που τριγυρνάνε σαν τους γλάρους του Μπωντλαίρ πάνω απ'τα καράβια. Ποια είναι η τύχη τους και που θα καταλήξουν, είναι κάτι που δεν γνωρίζουν, αλλα συνεχίζουν να παλεύουν, έτσι για το γαμώτο που θα έλεγε και ο λαός. Ευτυχώς που η Αθήνα σε κάποια μικρά και κρυφά μέρη που τα γνωρίζουν μόνο αυτοί που μένουν σε αυτήν και οι μυημένοι ξένοι (εννοώντας αυτούς που μένουν αλλου), μπορεί να σου προσφέρει την ηρεμία, πνευματική τε και σωματική για να ηρεμήσεις, έτσι ωστε να μην σε διαλύει το τρομερό άγχος που περιτριγυρίζει την τσιμεντένια πόλη. Αλήθεια.. γιατι να είναι έτσι η Αθήνα? Τι θα έλεγε ο Περικλής που την είχε κάνει στολίδι? Θα έπεφτε απο την ακρόπολη γιατι έτσι όπως έχουμε καταντήσει, θα ήταν γελοίο να συνεχίζει να ζει.

Ευχαριστώ