Ολα γύρω ξεχασμένα

Αργά το βράδυ... σκοτάδι στο δωμάτιο μου...

Οι ξαφνικές κινήσεις του κορμίου μου σπάνε την μονοτονία του σκοταδιού και ταράζουν την αέναη σιωπή της νύχτας..
Σηκώνομαι άξαφνα βγάζοντας μια φιμωμένη κραυγή.. κρύος ιδρώτας τρέχει απ'το πρόσωπο μου.. καταραμένοι εφιάλτες...

Μα.. τι..

Κάποιος ειναι στην πόρτα του δωματίου μου, κάποιος με κοιτάει λες και είμαι ξένος σε αυτόν τον κόσμο..

''Ποιός είσαι?'' ρωτάω φοβισμένος.

Καμία απάντηση.. ΠΟΝΟΣ στο κεφάλι μου, νιώθω πως θα σπάσει το κεφάλι μου, πως θα πεθάνω.. αίμα τρέχει..
Αναλαμπές, φοβίες.. αυτοκτονία.. θάνατος, σκοτάδι, χαος, μπερδεμένα λόγια.. μπερδεμένα λόγια... ζαλίζομαι

Κάτι φωνάζει μέσα στο μυαλό μου!

Πέφτω κάτω στο πάτωμα ουρλιάζοντας απ΄τον πόνο.. ''Γιατι?!'' φωνάζω συνέχεια.. ''Δεν μπορώ αλλο!''

''Τελείωσε το, το ξέρεις οτι μπορείς.. το ξέρεις, το ξέρεις οτι ειναι στα χέρια σου'' ψιθυρίζει με μια μανιακή φωνή ο
άγνωστος.. Τα λόγια του βουίζουν μέσα στο κεφάλι μου και νιώθω οτι μου τρυπάει το μυαλό και τα αυτιά..

Προσπαθώ να πιάσω κάτι να στηριχθώ, να πιάσω κατι για να νιώσω οτι είμαι ανάμεσα σε φίλους και μέσα ενα περιβάλλον αγάπης..
μα.. παντού σκοτάδι, όλα φαντάζουν εχθρικά και κακόβουλα.. ακούω γέλια.. ακούω φωνές.. που, που... είμαι..

''Σπάσε το φράγμα του φόβου μικρέ, δεν είναι τίποτα.. δεν είναι κάτι να φοβάσαι'' μου λέει ο άγνωστος με μια επιτακτική φωνή.

Κοιτάω πάνω και βλέπω χιλιάδες μάτια να με κοιτάνε.. κόκκινα μάτια, λες και περιμένουν κάτι απο μένα όλα αυτα, περιμένουν
να σηκωθώ και να ζήσω, να σηκωθώ και να μιλήσω..

ΠΟΝΑΩ....

Ο άγνωστος πλησιάζει.. γελάει.. γελάει κάπως μηχανικά.. το γέλιο του θυμίζει.. πόνο.. με χαιδεύει καθώς είμαι στο πάτωμα..

ΣΒΗΝΩ....

Ξυπνάω γυμνός μέσα στην μπανιέρα μου.. κόκκινο το νερο.. τι συμβαίνει?.. πως?.. τα χέρια μου..

Σηκώνομαι.. πάω στο δωμάτιο μου, και κοιταω μέσα.. το άψυχο σώμα μου βρίσκεται πάνω στο κρεβάτι μου και απο πάνω είναι διάφο

ροι φίλοι μου και κλαίνε... ήσουν και εσυ.. ναι.. σε είδα. Συγνώμη που στο έκανα αυτο, συγνώμη.. δεν ήθελα.. εγω δεν φταίω..
Πέφτω κάτω και..

ΚΛΑΙΩ...

Τελικά όλα έπεσαν σε ενα μαύρο σκοτάδι.. εσυ θα ζήσεις χωρίς εμένα, εσυ θα συνεχίσεις να προχωράς, εσυ θα συνεχίσεις να ζεις..

Εγω θα συνεχίσω να πεθαίνω...

Εγω θα συνεχίσω να μαυρίζω την ψυχή

Εγω θα φτάσω στον ουρανό της κόλασης..

Και ξέρεις... κάποτε ήμουν και εγω εκει, στο χάος, και είδα το σκοτάδι.. λες και ηταν ταινία.

Σαν να πέφτει η λύπη πανω μου σαν πανωφόρι.. το φοράω και φεύγω απ'το σπίτι.. σε βλέπω να κλαις στα σκαλιά..
Μπορείς για μια στιγμή να με δεις, μπορείς για μια στιγμή να με ακούσεις.. μπορείς να νιώσεις την αγάπη μου..

Γυρνάς και τρέχει ενα τελευταίο δάκρυ καθώς με βλέπεις..

Χαμογελάω και σου φωνάζω... ''ΖΗΣΕ''

Save your tears because I'll come back...

Κι αν σου λείπω, πιάσε την καρδιά σου και κοίτα τον ουρανό ταπεινά.. δεν είμαι εκει..

Είμαι δίπλα σου και σε φυλάω σαν να σουν το πολυτιμότερο πράμα στον κόσμο...

Με μια λέξη μόνο...

Ζήσε..

Πεταλούδα

------------------
Κάποτε μου είπες..

Είσαι πολύτιμος...
-----------------

Βαδίζοντας σε αυτό που αποκαλείς ζωή, συναντάς δυο χιλιάδες πράματα
μυστήρια της ζωής, σιωπηλοί ήχοι που όλοι μαζί αποτελούν τα θαύματα
κλείνοντας σε ενα τραγούδι τις εμπειρίες, ακούγονται χιλιάδες ιστορίες
κάποιες χαμένες, κάποιες φοβισμένες μα κάποιες όμορφες και λατρευτές
ένα δάσος απο λουλούδια, κάμπους και ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ, ρομαντικούς χορευτές
στιγματίζοντας την ύπαρξη σου με δυο χιλιάδες μπερδεμένα συναισθήματα
αναρωτιέσαι βαδίζοντας στην λησμονημένη γη... της χαράς τα κτήματα
ποιος να ναι ο εαυτός σου, που σε αφήσανε το βράδυ να δακρύσεις
ίσως εκει πιο πέρα, ίσως εκει που δεν σε ακούνε, μα μη λύγισεις
το δάκρυ σου πολύτιμο για σένα, ενα παραμύθι κρυφής ζωής
πέντε δέκα τραγούδια, αλησμόνητα για μένα και πιο πολύ για σένα
μέσα απ'το χέρι μου αγγίζει η πονεμένη μου ψυχή την κρύα πένα
ιστορίες γραμένες απο χέρι ποιητή, απο χέρι άψυχου αφηγητή
ενας θλιμένος σκοπός με μια μονότονη μελωδία, κρύβει τον πόνο
ενας συνεχόμενος κυκεώνας αισθημάτων σε μια κρυφή σελίδα ενός βιβλίου
σκοτείνες ακτίνες ενός μαυρισμένου και μολυσμένου ηλίου
το παιχνίδι στα χέρια ενος παιδιού, ενα μεθυσμένο ξωτικό
η θλίψη στα παιχνίδια του μυαλού, ενα χάσμα στη γενιά του χάους
η μητέρα της Περσεφόνης, ενα στοιχείο για να καταλάβεις το σημάδι
άδειες αγκαλιές δίχως κανένα νόημα, ασυναρτησίες μέσα στο βράδυ

Για σένα

Πάντα δικός σου, ο μοναχικός

ΧΧΧ

------------------------------------------

Σκοτείνιασε

Ανοίγω τα μάτια μου..

Σηκώνομαι αργά αργά και κοιτάω γύρω μου. Μια απορία βουίζει μέσα στο μυαλό μου.. ''Που βρίσκομαι'' ψιθυρίζω..

Δεν βλέπω καλά, λίγες αχτίδες φωτός έχουν απομείνει πια σε αυτό το μέρος, κι όμως και αυτές σιγά σιγά χάνουν την δύναμη τους και φεύγουν θλιμένες. Καθώς σκοτεινιάζει οι ήχοι και η επιβλητικότητα των δέντρων γύρω μου, με φοβίζουν και νιώθω σαν ενα μικροσκοπικό πλάσμα που βρέθηκε άξαφνα στον χειρότερο του εφιάλτη. Δεν γνωρίζω γιατι ήρθα εδω ή πως ήρθα, αλλα αυτό που ξέρω είναι οτι ήρθα εδω ψάχνοντας για σένα, ήρθα εδω γιατι κάτι έγινε.. Κάπως στράβωσε το πράγμα και δεν μπόρεσα να σε ακολουθήσω στα μονοπάτια του ηλίου.

Χειμώνας

Κάτι δεν πάει καλά.. κρυώνω.. ριπές φόβου διαπερνούν το τρεμάμενο σώμα μου. Κοιτάω πάνω.. σκοτείνιασε εντελώς ο ουρανός.. Κάνει κρύο.. που είσαι.. αρχίζει να βρέχει και μικρές σταγόνες νερού πέφτουν πάνω στους ώμους μου και κοιτάω με φόβο τον ουρανό. Πρέπει να βρω καταφύγιο, πρέπει να επιβιώσω... Τρέχω μέσα στα σκοτεινά μονοπάτια και ακούω περίεργες φωνές. Φωνάζουν, θέλουν να με κάνουν να ξεφύγω, να τρελαθώ, να τα χάσω και να παω προς το μέρος τους. Νιώθω οτι τρελαίνομαι.. σταματάω απότομα και γονατίζω μέσα στην λάσπη.. Εικόνες προβάλονται μέσα στο μυαλό μου, εικόνες χάους, δάκρυα, πόνος, θλίψη, εσυ.. Παγώνω.. δεν.. αντέχω αλλο.. Πονάω πολύ.. τα χέρια μου πονάνε.. Κοιτάζω αμέσως τα χέρια μου.. αίμα.. κόκκινο αίμα τρέχει πάνω τους. Το ήξερα οτι μου είχες αφήσει πληγές.. ανοιχτές είναι ακόμα.. Κοιτάω απεγνωσμένα γύρω μου, δεν έχω αλλες δυνάμεις για να τρέξω, ουτε καν να σηκωθώ.. Κοιτάω κάτω.. τα δάκρυα μου πέφτουν στην βρώμικη λάσπη και γράφουν το τελευταίο κεφάλαιο μου σε μια γλώσσα παράξενη, σε μια γλώσσα που μόνο εγω και η Γη την καταλαβαίνουμε. Οι κεραυνοί αντηχούν στα αυτιά μου αν και δεν φοβάμαι πια... κρυώνω λίγο.. εχω πέσει κάτω... Με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μου.. Βρίσκομαι ανάσκελα σε ενα μείγμα απο δάκρυα, λάσπη και αίμα.. Εξαθλίωση.. ταπείνωση.. σκότος. Κοιτάζω τον ουρανό καθώς νιώθω τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν..

Τελικά δεν είμαι μόνος.. ειναι και ο ουρανός μαζί μου. Μια βροντή ακούγεται εκείνη την στιγμή λες και με άκουσε ο μοναδικός μου φίλος. ''Το ξέρω.. το ξέρω οτι είσαι δω'' φώναζω δυνατά..

Σκοτεινιάζει κι αλλο.. έφυγε ο πόνος.. δεν υπάρχει. Κλείνουν τα μάτια μου σιγά σιγά..

Κλείνουν..

Μια σκέψη..

Χαρά..

Ενα δάκρυ..

Αγγαλίαση..

''Μην φοβάσαι.... ποτέ''

Έσβησα..

Τέλος

Σ'αγαπώ

Νυχτώνει στην πόλη και κρατάω την κιθάρα μου...

Έχω βάλει δυνατά την μουσική, και χάνομαι στο άπειρο, στην άβυσσο της ψυχής μου. Ξέρω, δεν πρέπει να το κάνω αυτό, το απέδειξα κάποτε έμπρακτα οτι έτσι χάνομαι άσχημα. Χάνω την μάχη με τον εαυτό μου. Κάποιες στιγμές νιώθεις οτι νικάς, νιώθεις οτι είναι η καλύτερη σου στιγμή, οτι θα κυριαρχήσεις.. μα έρχεται η ανώτατη δύναμη και σε πετάει στο πάτωμα. Και πριν προλάβεις να σκεφτείς τι είναι αυτό που σε κρατάει στον τοίχο και σε χτυπάει, σκέψου λίγο.. στο δρόμο της ζωής, σταμάτα να πιείς λίγο νερό και να ξαποστάσεις. Δίπλα σου, συντροφιά ο φόβος, η ανασφάλεια, αυτό που σε κάνει να μην θές να δοκιμάσεις το άγνωστο. Απλώνεται μπροστά σου σαν σκοτάδι η αγάπη μου, και συ φοβάσαι να περπατήσεις στον σκοτεινό δρόμο.. φοβάσαι μην αντιμετωπίσεις κάποιον γκρεμό, μην αποτύχεις και χαθείς στα σκοτάδια που σου προκαλούν φόβο. Δώσε μου το χέρι σου, δώστο μου... μην φοβάσαι, θα σε κρατήσω, θα σε πάω σε άγνωστα μέρη, θα σε πάω στο μέρος που το αγαπήσαν οι μύθοι και τα παραμύθια. Το λένε... αγάπη.

Και σαν σε πιάσω, μην φοβηθείς και τραβηχτείς... άσε με να σου δώσω την συνταγή για να πετάξεις, η αγάπη δεν είναι πράγμα στέρεο, είναι κάτι πνευματικό.. είναι η υπέρτατη πνευματική ολοκλήρωση. Θα μάθεις να πετάς.. και αν κάποια στιγμή πας να πέσεις.. κράτησε με. Μην φοβηθείς... είμαι για πάντα εδω. Είμαι εσυ και εσυ είσαι εγω, είμαστε 1. Αυτό είναι το νόημα της αγάπης.. αυτό είναι το μυστικό..

Εμπιστοσύνη,Ασφάλεια,Έρωτας,Πάθος,Συμπόνια.. και αλλα πολλά, είναι τα μαθήματα της αγάπης.. είναι η ουσία του κόσμου της..

Αν με ακούς αυτη την στιγμή στο μυαλό σου, μην πεις τίποτα.. μην χαλάσεις την στιγμή, μην διώξεις το αστέρι που κατοικεί μέσα στην καρδιά σου... Μοναχά φέρε στο μυαλό σου την εικόνα και όσα έχουμε περάσει μαζί και σμίξε το κουβάρι των συναισθημάτων και αν σου ρθει να πεις σ'αγαπώ, πες το.. μην πιέζεσαι. Ακόμα και αν δεν μου το πεις.. απόδειξε το μου, δείξε μου οτι θέλεις να μου χαρίσεις λίγη χρυσόσκονη απ'την καρδιά σου. Μην έχεις την καρδιά σου δεμένη με αλυσίδες, δεν της αξίζει... δώστης φτερά να πετάξει.. δώστης αυτό που θέλει.... ΕΣΕΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ! Το ξέρω, τα πράγματα είναι δύσκολα... μα δες την ζωή καθαρά.. φως... το καθάριο φώς.. αυτό θέλεις μόνο και θα μάθεις τα πάντα.

Μην φοβάσαι... εγω είμαι πάντα εδω. Ακόμα και αν δεν μου δώσεις το χέρι σου να σε κρατήσω, θα σε φυλάω... πάντοτε, για όσο μπορώ... ει δυνατόν μέχρι να αφήσω την τελευταία μου πνοή. Θα φυλάω το χρυσό σου αστέρι για πάντοτε στον ουρανό, και ακόμα και αν χαθώ και με πάρουνε τα χρόνια, κάπου κάποτε... θα μαι πάλι εκει, στης λησμονιάς το δάκρυ, στης μοναξιάς την πίκρα, στις χαρές, στις λύπες... στο υπέρτατο χάος. Αγκαλιά με την πνευματική σου μορφή απέναντι σου... να σε φυλάμε για πάντα μικρή μου.. Μέχρι να εξαφανιστεί η αγάπη απ'την Γη.

Και καθώς πλησιάζει η ώρα του τέλους...

Σε αγκαλιάζω όλο και πιο σφιχτά, δεν θέλω να φύγω... δεν θέλω να σε χάσω.

Κλείσε τα μάτια και κοίτα το φεγγάρι και τα αστέρια καλή μου. Θυμίσου... κάθε ενα που μετράς, είναι ενα κομμάτι του εαυτού μου που σε προσέχει.

Να είσαι πάντα καλά..

Να μου χαρίζεις την συντροφιά σου για πάντα

Να μου δίνεις και να σου δίνω χαρά..

Και μην ξεχνάς.....

ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ (ή Σ'ΑΓΑΠΑΩ ;) )



Με αγάπη... ο Φύλακας Άγγελος σου

Το κερί μου

Είναι ενα κερί που λάμπει ανάμεσα στην πνευματική άβυσσο.. ποιος θα μου θυμίσει τα σκοτεινά μέρη που έχει παραπατήσει ο μικρός πρίγκηπας? Ποιος θα τον βοηθήσει? Άναψα ενα κερί τα βράδια, για να μου θυμίζει τον εαυτό μου. Άναψες και συ ενα κερί... όχι όμως για σου θυμίζει εμένα, αλλα για να μοιραστείς την θλίψη για τον χαμό μου. Εναν χαμό που με βοηθάει να φύγω μέσα στα σκοτάδια, σαν βασιλιάς που επειδή χάθηκε το βασίλειο του, κρύβεται στις κατακόμβες της ψυχής του. Σκοτεινές γωνίες και απάτητα συναισθήματα που βρέθηκαν λαβωμένα απο διάφορες φαρμακερές γλώσσες και απ'τον κατεργάρη χρόνο.

Ποιος θα κρατήσει το αέναο πυρ?

Κρατάμε και οι δυο μας τα κεριά και τα φέρνουμε κοντά κοντά.....

Μα ξαφνικά... εξαφανίζεσαι.

Δεν υπάρχεις εσυ.. παρα μόνο μια σκοτεινή φιγούρα που καλύπτει το πρόσωπο της. Ριπές φόβου διαπερνούν το τρεμάμενο κορμί μου καθώς προσπαθώ να διακρίνω το τι συμβαίνει. Μια φωνή ακούγεται και με καθηλώνει σε μια γωνία του δωματίου μου. ''Σβήσε το φως μικρέ, δεν έχεις και πολυ καιρό.. θα σε διαλύσω κάποια στιγμή'' ψιθύρισε η σκοτεινή φιγούρα...
Έκπληκτος προσπάθησα να την ρωτήσω... να μάθω την αληθινή της ταυτότητα..

Μα αυτή γύρισε και μου δείξε σε ενα κομμάτι χαρτί κάποιες εικόνες...

Ήσουν εσυ και γω... χαμένοι σε ενα σκοτεινό μέρος..

''Δεν ήσουν εδω για κανέναν μικρέ, και δεν θα είναι κανένας για σένα... να το θυμάσαι πάντα, και να ξέρεις... το δάκρυ σου, είναι ο καλύτερος σου φίλος'' φώναξε δυνατά η σκοτεινή φιγούρα.... Την κοίταξα σιωπηλά και γεμάτος φόβο, μα τόλμησα με όσο θάρρος μου είχε απομείνει να την ρωτήσω... ''Ποιος είσαι?''

Ακούστηκε ενα γέλιο γεμάτο κακία....

''Ποιος είμαι?'' ρώτησε ειρωνικά η φιγούρα και σήκωσε το χέρι της που κάλυπτε το πρόσωπο της... Γεμάτος τρόμο, αντίκρισα τον ίδιο μου τον εαυτό να με κοιτάει με ενα απέραντο μίσος. Η φιγούρα ήταν.... ΕΓΩ.

Προσπάθησα να μιλήσω, προσπάθησα να κλάψω... μα δεν μπόρεσα, η σκοτεινή ματιά του εαυτού μου, με έπνιγε... δεν μπορούσα να αναπνεύσω...

''Πνίγομαι..'' σκέφτηκα πανικοβλημένος...

Και σιγά σιγά, αισθανόμουν όλο και πιο αδύναμος ώσπου δεν μπόρεσα αλλο και κατέρευσα..
Εκείνη την στιγμή πλησίασε το άψυχο μου σώμα ο εαυτός μου και το ρώτησε...

''Έτσι θα καταλήξεις... έτσι... κατάδικος στο σκότος για πάντα αν δεν με διώξεις'' και έφυγε αφού πρώτα έγραψε μια ημερομηνία θανάτου πάνω απ'το πτώμα μου με το ίδιο μου το αίμα..

Θανάσης... 9/7/06

Και... έσβησα..

Μια συμβουλή μόνο... γίνετε φίλοι με τον εαυτό σας.. καλό θα σας κάνει..