Head Like A Hole

Απόπειρες νοητικής αυτοκτονίας σε ρετρό ιστορίες

Που αποτυπώνονται γοερά πάνω σε κιτρινισμένα χαρτιά με μια γέρικη πένα

Σαν άγνωστοι φίλοι χάνονται στην δίνη του παρελθόντος και αγγίζουν το τίποτα με μια ανείπωτη χαρά

Ψεύτικα κειμήλια ύπαρξης ατενίζουν την πνευματική μας ολοκλήρωση καθημερινά

στα διαμερίσματα που έσβησαν σαν φλόγα

στα λόγια που έφτυσαν οι οργασμοί των παρανοϊκών κυκλώνων της ψυχής σου

Αγέρωχα κοιτώ το σκουριασμένο μου σεντούκι

Κρεμασμένος κάτω απ’τα αστέρια μιας μάλλον ήσυχης νύχτας

Σε μια πόλη δίχως όνομα

Εκεί που ο ψίθυρος γίνεται χρήμα και η σιωπή αγέρας

Που καταβροχθίζει αδιάκοπα το δάκρυ της αντίδρασης που ίπταται πάνω από μας

Ο βιασμός της ψυχής σας

Κάτω απ’τα αστέρια θαρρώ πως είναι αδιάκοπος

Απέραντα ποτάμια ψυχαναγκαστικής ανατριχίλας κυλούν μέσα στην καταθλιπτική

ΔΙΝΗ

---

Head like a HOLE

---

(Χαρτιά, κι άλλα χαρτιά, πολλά χαρτιά…..πεταμένα όλα στην πιο σκοτεινή γωνία)

Ενα πικρό αστείο

Αυτό το πράγμα με σκοτώνει

Μου αφήνει στο κορμί ανεξίτηλα σημάδια σαν πληγές

Δαρμένος από σκιές και από φοβίες

Μόνος στην άκρη της παράνοιας που μ’αγκαλιάζει

Στο κρεβάτι σαν βρώμικος αλήτης

Στο κιτρινισμένο δωμάτιο

Σε μια μαύρη συνοικία φαντασμάτων

Κοιτάω ανέκφραστος την ανύπαρκτη συντροφιά

Που φεύγει σιγά σιγά απ΄την πίσω πόρτα

Σαν την πικρή γεύση που σ’αφήνει η προδοσία

Τα σακάτικα μάτια των αστείων ανθρώπων

Ένα μηδενικό θαρρώ πως είναι

Μπροστά στα γκρι μαστίγια του πόνου

‘’σωπάσανε’’

Ψιθυρίζει το παιδάκι που έμεινε στο παιχνίδι

Και ένα δάκρυ φεύγει με δύναμη απ’τα μάτια

Λες και ήξερε πως αμα φύγει…

Πως κάτι θα μείνει…

Μη φοβηθείς, ένα αστείο θα ναι, μια κωμωδία

Ένα γέλιο στην αντίπερα όχθη

Μια όμορφη κοπέλα

Που την λέγανε Ζωή

Και όμως γέρασε

Και πεσμένος στην μικρή γωνίτσα χαμογελάς

Να πάρει ο διάολος τους λίγους

Χαμογελάς

Τα μάτια σου αστράφτουν

Δεν ήτανε τυχαίο

Που σε είπαν άγγελο

Και σαν μια μέρα φύγεις

Πικρό το πεπρωμένο

Σαν των αρχαίων το ρητό

Μη κλάψεις και μη φοβηθείς

Αστέρι θέλω να σαι

Ασφάλεια στην καρδιά τους

Εφιάλτες ξυπνάνε σ’αυτους που δεν αγαπάνε

Μικρά κομμάτια ηρεμίας

Ακολουθούμενα από κομμάτια βιασμού της ψυχής

Το γνώριμο αίσθημα της μικρότητας

Της ταπεινότητας

Να σέρνεσαι στις λάσπες της ψευτιάς

Πιωμένος

Απ’τα χείλη σου θέλω να πιω και να ξεχάσω.

Προτού ακουστεί ο κρότος κι όλα χαθούν… αντίο

''Θα φύγεις καμιά μέρα''

Κόκκινα μάτια

Το σουρεαλιστικό στοιχείο της φύσης σου καταστρέφεται πάνω στην ύπαρξη της

Σαν ψέμα πάνω σε μια άμαξα αυτοκαταστροφής

Που σέρνεται αργά πάνω στα καρφιά της πραγματικότητας

Και η καρδιά σου χάνεται σιωπηλά στους αμίλητους αιώνες που λένε παραμύθια

Μια στιγμή μονάχα να είχα

Και θα κράταγα για πάντα στο χέρι μου τον καθρέφτη της λήθης

Για να κοιτάω μια για πάντα τι θα μπορούσα να χα κάνει σε άλλες στιγμές

Σε άλλα μέρη

Σε δωμάτια ψεύτικα που χτίζονται σε προδομένες ψυχές

Και σαν το αμάξι που τρέχει τρελαμένο στον γκρεμό

Χτυπάει η καρδιά μου καθώς βλέπω το σκοτάδι να κάνει έρωτα με την λησμονιά

Σ’ακούω πόρνη, σ’ακούω!

Τα μάτια μου κλείνουν και πράγματι σε ακούω

Σ’ακούω.

Αυτό ήταν μια διαπίστωση.

Σ’ακούω όταν κλείνουν τα μονοπάτια για την κορυφή

Για αυτά που δεν μπόρεσα ποτέ να φτάσω

Ένα σημείο παραμόρφωσης των εικόνων της ευτυχίας

Που δεν μ’αφησες ποτε να αγγίξω

Παράνοια

Θα λεγε κανείς πως είναι

Αυτό που μου σκίζει

Τα σωθικά

Κάθε μέρα στου θανάτου την λευτεριά

Και σαν ηλίθιος ρωτώ

‘’Μήπως θα πρεπε να χα πατήσει την σκανδάλη της πένας?’’

[Μήπως θα πρεπε να ντρέπομαι που τα βράδια δεν κοιμάμαι? Οχι.. δεν θα το λεγα..
τουλάχιστον θα ξερω οτι δεν άφησα καμια στιγμή ανέπαφη. έκανα έρωτα με όλες]

Φυγή

Στην μουσική του άθλιου καμπαρέ που τραγουδάς

Ακούγεται η ξεχασμένη φωνή σου

Που γρατζουνίζει τα ανόητα μυαλά των μεθυσμένων ανθρώπων

Και όλο και κάποιος σε θυμάται ανάμεσα στο πιοτό

Και ρίχνει ένα δάκρυ ανάμεσα στο ρεφρέν

Έφυγες

Και η μουσική σου έμεινε ορφανή

Δυο λόγια ξεστόμισες

Και κρύωσε η σκηνή

Σπασμένες νότες στην άκρη της παράνοιας

Σε χαϊδεύουν μέχρι να αφήσεις την τελευταία σου αναπνοή

τα αστέρια ραγίζουν και κατακρημνίζονται

για πάντα από την καρδιά μας

και σβήνουμε συνεχώς

σαν χαλασμένα πικάπ αγάπης που γκρινιάζουν ασταμάτητα

στους ήχους της σιωπής

για πάντα

μνήμες θολωμένες απ’τα δυο σου χείλη να ανεμίζουν στην μουσική των αιώνων

εκεί που ερωτεύονται τα δάκρυα σου με την αναπνοή μου

στο ξύπνημα της αυγής

σαν προάγγελος καταστροφής

απεγνωσμένα ψάχνεις για έναν δρόμο διαφυγής

και αγγίζεις απαλά με τα δάχτυλα σου το πρόσωπο μου

ανασαίνοντας βαριά για τελευταία φορά

Για μια τελευταία φορά…

Σταματάω στο σταυροδρόμι της ανοησίας

Και χαμογελώ δακρύζοντας

Όχι γιατί πονάω…

Αλλά γιατί αισθάνομαι την αναπνοή σου στον αέρα

Και την μυρωδιά των μαλλιών σου στην αρμύρα της θαλάσσης

Δυο ματιές..

Δεν πειράζει.

Ισως και να ναι αστειο.

Μα σε κοιτώ από ψηλα.

''Δεν πειράζει μικρή, υπάρχει και το αύριo''

Σταγόνες

Σπάει την σιωπή αριστοτεχνικά

Και μοιάζει με την ηχώ χιλίων στρατών

Τα ονόματα των πεθαμένων τα έφαγε η λησμονιά και κρύβονται μέσα της

Σαν δώρο ενός θεού αγγίζει την καρδιά μας

Στα πιο ρομαντικά μας μέρη

Και κρύβει λόγια πανέμορφα σαν τα αστέρια

Αγκαλιά με τους ποιητές των αιώνων

Στα πνευματικά τους σοκάκια

Δίπλα στην ψεύτρα την ζωή υψώνει φάρο ελπίδας

Και σαν καθάρια δύναμη σπάει τα βρώμικα και διαλύει τα σαθρά

Με βία και με ορμή

Τρυπάει την διαμαντένια ασπίδα της ματιάς μας

Και δίνει άλλη όψη στα πιο γλυκά μας μέρη

Σαν ψέμα είναι η μυρωδιά της αγκαλιάς της

Που σφίγγει όλη την ύπαρξη μας

Σε ένα σκοτεινό μα συνάμα πανέμορφο λουλούδι

Και τα ζοφερά μας μάτια αγγίζουν την αιωνιότητα μέσα από σένα

Έχεις γίνει συστατικό στην αέναη ευτυχία

Και με θάρρος υψώνω ανάστημα εμπρός σε σένα

Ω…

Βροχή μου λατρεμένη……