Ειναι ανατριχιαστικό

Ειναι ανατριχιαστικό

Το πως
Αγγίζεις τα φτερά των αγγέλων
Ειναι ανατριχιαστικό
Το πως κλαίς
Το πως σκίζεις την σιωπή
Με λυγμούς
Με σκέψεις
Με λέξεις σαν μαχαίρια
Σαν βόμβες σε κορμιά
Σαν ψεύτικες
Θήκες
Παρακαταθήκες
Συμβόλαια
Ειναι ανατριχιαστικό
Να ψιθυρίζεις στο μυαλό μου
Και μάλιστα
Ειναι ανατριχιαστικό
Να σκίζουνε τα δάκρυα σου τα στήθια μου
Να πέφτουνε σαν στάχτη στα πνευμόνια
Να μην μπορώ να αναπνεύσω
Ειναι ανατριχιαστικο
Να μην μπορώ να σκεφτώ
Να πιάνομαι απο λέξεις
Απο απόψεις
Απο σκέψεις
Σου λεω ρε....
Ειναι ανατριχιαστικό να σε φοβάμαι

Εντάξει, θα παραδοθώ

Μπορώ για μια στιγμή να υπάρχω

Να αντικρίζω στα μάτια την μοναξιά
Να ψελίζω
Να χοροπηδώ στα σοκάκια των χειλιών μας
Να συναναστρέφομαι με την χλωμή λιακάδα των ματιών μας
Να ερωτεύομαι καθημερινώς το σώμα μας
Να ψάχνω
Να ψάχνω τα σημεία που μ’αγγίζω
Με δυο τρεις σταλιές
Με λεπίδα αίματος να τρέχω
Να τρέχω σαν τρελός
Να πέφτω
Στο γρασίδι
Να πέφτω
Έτσι, άσε με να πέφτω
Να πέφτω
Τι όμορφο συναίσθημα

Δεν εχει τίτλο

Νοθευμένα συναισθήματα
το ντελίριο της αποχής
από τα υποθετικά περιστρεφόμενα
γρανάζια της ζωής
και η πρέζα να αχνοπερπατά
στα φεγγαροστρωμένα μονοπάτια
της ψυχής

Ένα δωμάτιο να μου ανήκει μοναχά
μια γκαρσονιέρα
να λέω ψέματα πως δεν ανοίγω
να γράφει το κουδούνι
‘’παρείσακτος’’
να κρύβω τα χρόνια σε λουκέτα
σε μπάσταρδα τετράγωνα
κυκλικές σαπουνόπερες

Κι αν πούνε
πως δεν άγγιξα το νοητό σημείο
τι κι αν πούνε κι αυτό
σφεντόνα
στο τζάμι τους
ράγισμα στο χέρι τους
μια σπιθαμή
ευτυχίας
και όχι ατυχίας
να ηχεί
και όχι να αντηχεί

Σαφής προσδιορισμός βλάκα που γράφει

Ποιήματα
ακανθώδη μηνύματα
σε υποτυπώδη
σύρματα ψυχής
κονσέρβες ληξιπρόθεσμες
με βρώμικες πληγές
γέλια
κλάμα και οργή
σε λάμψη με ορμή
σκίσιμο
στο γόνατο μικρού παιδιού
μη με ρωτάς τι είναι η ποίηση
θα σου απαντώ
‘’ όλα αυτά τα σκατά που δεν ονειρεύτηκες ποτέ’’

Μικροπράγματα

Χαμόγελα λύπης
αντικοινωνικοί δορυφόροι
σε πλανήτες
ψυχρής ψυχής
αντικανονικοί
δικηγόροι ζωής
ομιλίες με τρανζίστορ
σαν λάμπα σε δωμάτιο
και τα βολτ τα συναισθήματα
εκρήξεις
ηλεκτρονικές
να σου μιλάω
να μ’αγγίζεις
φορτία και αντιδράσεις
στο πάτωμα
μια σφαίρα στο κεφάλι
εκτός
του θέματος
να πιάνω ρυθμούς
και να σιγοτραγουδώ
‘’ξεχνώ’’