Le visiteur

δεν είναι η ζωή μια πενταροδεκάρα, να υφαίνει αραχνοιστούς πλούσιους

στα σωθικά σου μέσα, να ξεψυχά κάθε ίχνος βρώμικης, μεθυσμένης ζωής

στην τενεκεδένια σου ύπαρξη, στα ραγισμένα σου οστά

στην απειροελάχιστη γκαζιά της μοναξιάς πριν σε χτυπήσει στα πλευρά

κι οι φίλοι, της μοναξιάς το κλάμα δεν ακούν

μα μοναχά αυτό υπάρχει, και σβήνει σε απογοητεύσεις

σε σβησμένα τσιγάρα, στου καπνιστή το ''Όχι δεν εγιάτρεψα αναπνοές''

στου γιατρού το ''Απο καρκίνο σβήνεις''

στις σφηγκοφωλιές της Αθηναικής πυρίτιδας, με μια αναπνοή

γυρνοβολώ, κι ας με λένε ψεύτη, κι ας με λένε φαντασμένο

φαντάζομαι πως ειναι να γνωρίζεις πως με μιά σου ανάσα μόνο, 

χλευάζει η μέρα σου το διχασμένο σου κόρμι και φωτιά τ'ανάβει

τ'ανάβει, για να σβήνει στης νυχτιάς το παγωμένο,

''καληνύχτα, σ'αγαπώ.''

κι ύστερα, ούτε το μαξιλάρι, ούτε τα σεντόνια δεν βολεύουν πια.

inception.

Πνιγμένος μες στη θάλασσα, για όνειρα

δεν είναι πια ο πηγαιμός, μα για θαλάσσιες υαίνες

για τις ακίδες πια ,της θάλασσας ο καημός

σκληραίνει και καρφίτσα γίνεται

στο σώμα σου κι αν ποτάμια σχηματίζονται

κι αν ραγάδες, πια δεν γίνονται τα μάτια σου αστέρια.

σελήνης φλεγομενης, της αντίπερα σου όχθης

φωτιές ανάβουν

και εγω δεν είμαι πια στο σώμα μου, υγρός

μα πλέω μες στον κόσμο, στο ζωντανό νερό, 

φτιαγμένος από γαλάζια όνειρα, σφυγμούς,

με μια συσπειρωμένη μου κραυγή χάνομαι στην καταιγίδα

για να ξαναγυρίσω, δεν θέλω να επιζήσω,

ει δυνατόν, να αφήσω την τελευταία πνοή,

στο μητρικό μου ύδωρ πίσω, δίχως το δισταγμό, δίχως τις θλιβερές συνέπειες.

Τι κι αν μ' καημούς, με σπαραγμούς,

λυγίζει το πρόσωπο σου, αντίβαρο στο χαμόγελο σου

να ξέρεις πως γυρνώ, να ξέρεις πως το χαμόγελο,

δεν είναι σφιχτά δεμένο πια στους δείκτες

δεν ξέρεις πια πως, ανατριχίλα κρύβεται στο κάθε σύρσιμο

της ωρολογιακής ευθείας

να ανατινάζονται, δυο χιλιάδες θύλακες φαντασίας

βρε, τρέμω, βρε συθέμελα

κι ας είμαι γω, κι ας είμαι γω Οδυσσέας

ποια, να ναι αυτή που την φωνάζουν πια Ιθάκη.

(και τώρα ξαναδιάβασε μόνο τα κόκκινα)

528491

για το γαμώτο που δεν έζησα.

στις στάσεις αυτές, κολλάνε φύλλα στα χέρια ανθρώπων

πια βρεγμένα, πια χαρακωμένα απ'τις λάσπεις

μονάχα, οι ρυτίδες τους, μικρές φωτιές στα γκρίζα

φλέγματα του περιχαρακωμένου γκέτου

του ανθρώπου

στις ρόδες, στις χαρακιές των κουτιών μάζας

συνωστίζονται τα χρώματα και αφήνουν

σύνορα και χώρες και ιστορίες

και σφηνώνονται, στις ρόδες και γυρίζουν

γυρίζουν, και γυρίζουν

Δεν έχει ο προορισμός μου πια σημασία, 

δεν κλείνομαι γω μέσα,

δεν κλείνω πια τα μάτια, μετά απο κάθε στάση

''Ευαγγελισμός, Κάραβελ'', κι επαναλαμβάνεται η δουλειά

''Κολωνάκι'', μια ιστορία.

να σφίγεται ο λαιμός μου, τα σώψυχα μου,

και αυτά να γυρίζουν, γυρίζουν

κι ας γίνονται με μιας, δουλειά μιας μέρας

για αυτά τα μηχανήματα που διώχνουν τα σημάδια

στο λεωφορείο μέσα, να αφήνεις τις δυνάμεις σου

κι ας φλέγεσαι, κι ας γίνεσαι καπνός, ας γίνεται ο ουρανός

μικρός τιτάνας, στα κόρμια σου πάνω, αν οι στάχτες

αφήσαν μικρές γαίες να γρυλίζουν, να βρίζουν

την μοίρα και την ώρα, την κατακεραυνωμένη ματιά των γυναικών

που σ'αφησαν να φύγεις, που κλείσαν μια πόρτα,

που κλείσαν, τους δείκτες των ρολογιών.

CO2+H2O-C6H12o6+O2

Σε αυτά τα μέρη, ροδακινίζουν οι σταγόνες της βροχής

απο απόσταγμα σε απόσταγμα
κι απο σταλαγματιά σε σταλαγματιά,
μια σταλαγματιά σταλαγμίτης, στις υπάρξεις των νυχτών
στους δρόμους, δε, κυλούν χλιαρά νερά
για να μουσκέψουν τις σκιες και σκέψεις
επάνω σε τοίχους και σε σκισμένα παλιόχαρτα,
γιατι για κάθε σκέψη που μαραίνει, μια σταγόνα βρίσκει πάνω της
τσουλήθρα στις χαραγματιές του 21^ου αιώνα.

τα πιο όμορφα, γινήκαν άσχημα.

Είν' το φεγγάρι, μια νυχτιά για μένα

στους ακροατές αυτού του κονσέρτου αηδίας

στις ασφυχτικές μου μέρες, να

μην έρπομαι, για μια αγκαλιά, για ενα χάδι

μονάχα αυτό μου μένει

κι ας είμαι γω μονάχος, 

μην γυροβολάνε, δύστυχες ψυχές

γιατι για όσους, το δάκρυ

γίνηκε χαμός

μια αγκαλιά και ένα χάδι

μονάχα αυτό τους μένει.

σε ποιές γραμμές μια μοναξιά να χωρέσω

στις γραμμές, το σκίρτημα,

το τσούξιμο μιας πληγής, του ''μείνε μόνος''

να το καταγράψω,

κι ας μπορεί, όποιος αντέχει, να

μου γράψει, μου πει, όλες τις μελωδιές 

σ'αυτο το 

''για μένα δεν υπάρχεις''

και θα του πω ευχαριστώ.