Άτιτλο

 Για αστροφεγγιά δεν σου ψιθύρισε τον άδικο χαμό
στα κρύα νώτα σου που σβέλτα τρυγίζεις την σιδερένια θλίψη

στην του αίματος μορφή, την νυχιά που με θηλάζει
αυτές οι κρύες, παγωμένες γλυκά σερνόμενες μορφές
που στου σκοταδιού την φλέβα χτυπούν σαν βομβος
την τρύγισαν τα χρόνια και οι καιροί
τ’ερπετά μου, στον κόσμο της Εδέμ, δεσμώτης πια στον βράχο

μια θλίψη τόση δα, μπερδεύεται και σκύβει και η γεύση ειν’

αρμυρή.

Αφιερωμένο στην.

 Σαν μυρωδιά ομίχλης που φτηνά μου σαλεύει πάνω στ’αμάξι
της ξαστεριάς μου μοναξιά τ’αγέρι ερήμωσε το τρύγισμα της αυγής
που δια βοών ετρύπωσε στην ξενιτιά μου, πόνο και στοργή να δώσει

κι η Αίγυπτος φαντάστηκε να σβήνει στα καντήλια μου δα

με αυτό το μούδιασμα των καραβιών, στις αντηλιές των κυμάτων που οργιάσαντων καραβιών, στις μάνεσςςςυ ξεψeling, the darkness seemed to materialize and the windows that provided an easy way for the moon

τα ξεραμένα τούτα δω βρέγμενα της Αλεξάνδρειας φρούτα

φριχτά μ’ουρλιάζουν επάνω στην δροσιά μου που με καίει, στην φλόγα
που δροσίζει τα χτικιά μου
τα ζαρωμένα μέταλλα πια για μένα κραδαίνουνε τα δάκρυα
για τους ωκεανούς που θαφτήκαν μηδένας λόγος και βοή
που θα ναι μόνοι τους, στην σκιά του Καισαρίωνα μου, φριχτή οπτασία
στην πόρτα δα μικρός ο ήλιος
κι η Κλεοπάτρα μου δεν είναι πια στα αστέρια

Για Φαραώ δεν γίνεται πια, ουτε λόγος.

Siempre Me Quedara

 Τα πάραθυρα στους γαλαξίες χορεύουν

στα σπιράλ, στις φλόγες στα μπαλκόνια, στις οσμές

των ερειπωμένων σπιτικών, στα μπαχαρικά στους τοίχους

στα κιτρινισμένα του τετράδια

στα σπασμένα χέρια και στα δάχτυλα

που μ'ακουμπάνε οι γαλαξίες, που αποκτώ μελανιές

στα κρυμένα προβλήματα κάτω απ'το χαλί

που χει σαλέψει στην φυλακή των σκώρων

για εκεί που παω, στον πηγαιμό δεν ξεβράζουν οι μιλιές

 

Δεν βγάζουν είδωλα οι ρομαντικές ξυλιές

που κάθε σ'αγαπώ δεν σημαίνει μελανιά

στα πλευρά και βρόγχος στο λαιμό

σημαίνει καθημερινότητα και ψύχρα στην φωνή

σημαίνει φόβο στο καντράν 

που κάθε πλήκτρο, σ'αγαπώ αντι για παλμό ψελλίζει

 

 

Plague

 there lies the beast, the silent rodent
the water drop that drowns the dust in flames
the earth's brown sugar
travels deep down to the core of the blue eyed
structure we call mother
but there she lies, she never fails to stay
sick trees, they turn brown and fade
and brown sugar, you're full of it
and you're never sweeter, you're always bitter
there lies the beast, the silent plague

Absit omen

Someone said that we grow old when we stop partying. But that’s half the truth. The truth is that I grew old when she hit me right here, when she tore my diseased lungs and drunk brain right out of my life. She never was a woman of logic; she didn’t care about social norms or happiness. She was an animal, an animal that roared when feasting upon my sadness.

And that’s when I grew old. When she stopped partying upon my dead body. So the truth is somewhere in between. We grow old when they stop partying with us. And our parties grow darker; they crumble under drugs, under fumes of wet cigars, the kind that makes years-old smokers cough like tuberculosis victims. And how she stood right there, under the house entrance, pretty like a flower, her pearls dangling upon her white flesh, her chest rising hard when breathing and falling down in disappointment when she’d see me.

‘’You ain’t done yet, kid?’’ she whispered.

‘’You haven’t blown your brains out yet, kid?’’ she asked, twisting my soul like a small piece of wet, moldy bread.

I looked into her eyes that day, and what I saw was victims of war, torn children, struggling to keep afloat in a battlefield of tears, a battlefield of whispering. And these children were not children, not in the common developmental sense. They were torn out egos of men, men that couldn’t fight the beast inside her, who couldn’t touch her flesh without crumbling. They then stopped partying.

Someone said that you don’t grow old you mature. But that’s half the truth.

The truth is that once she breaks you in half, you don’t get to mature. You stand there, a child, a broken down animal, crying for hours with a feverish face. Someone, a young soldier boy, compared the agony of a bullet deep down inside your stomach with the feeling of her words, beating my heart until it stopped. They, the victims of war, objected. They threw big words, they ran, they fought, they wanted us to be objective. She was a woman after all, no big deal.

But to satisfy them all, I was ready to prove them wrong.

I fucking blew my brains out, the pain was good, the pain was good.

‘’Good job, kid’’ she whispered over my dead body.