Thursday, October 31, 2013

Παύση λειτουργίας του blog


με αυτήν την φωτογραφία άρχισα και με αυτήν τελειώνω (27/2/06 - 30/10/13)
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους διάβασαν και συνέχισαν να διαβάζουν το blog μου απο το 2006 και ύστερα. Θα ήθελα να τους ευχαριστήσω για αυτό το υπέροχο ταξίδι τόσων χρόνων, για τις ατέλειωτες λογοτεχνικές, ψυχικές και συναισθηματικές στιγμές που μοιραστήκαμε και βιώσαμε απο απόσταση και που για κάποια λεπτά αγγίξαμε τις ίδιες σκέψεις ή τουλάχιστον σχεδόν ίδιες. Ο λόγος που γράφω αυτην την ανακοίνωση είναι γιατι μετά απο 7 χρόνια ύπαρξης αυτού του blog αποφάσισα να σταματήσω την συγγραφή κειμένων με τελικό σκοπό το ανέβασμα τους στο blog. Θα ρωτήσετε προφανώς, ποιος ο λόγος; Λόγοι υπάρχουν πολλοί. Ίσως είναι και μόνο ένας. Δεν έχει σημασία όμως, το σημαντικό είναι πως συνεχίζουμε το ταξίδι μας. 


Παραμένω ποιητής. 

Σας ευχαριστώ πολύ.

ν.
(27/2/06 - 30/10/13)

Thursday, October 24, 2013

οδυνηρό

για λόγους διάφορους το ανεπίσημο, είν' αρκετά επίσημο
για την χρυσή τομή που σταθμίζει το ασφυχτικό ποιείν
φροντίζω να 'μαι οξύς, μπρος στ' εντερικό αποτύπωμα της ιτιάς
μα αφρίζω, στην άμμο ξερνώ τ'αλάτι το αιχμηρό
είναι το ασφυχτικό το ποιείν.

στου δέρματος τα φτιαξίματα, ομιχλώδες οι στραγγιγμένες
σιδερόβεργες, στων χειλιών το μεροκάματο
κι ας είν' βαθύς ο πόνος, μουλιάζει στους κιώνες
ο ήλιος της ακρόπολης και η πόλη πια σιγεί.
το ποιείν.

Wednesday, October 16, 2013

γιατι όχι αλλιώς;

στο έτσι κι αλλιώς, έτσι κι αλλιώς
εσυ στο φύγε, και γω στο πήγαιν'έλα
έτσι κι αλλιώς, εσυ αλλιώς και γω έτσι
για το φύγε και το πήγαινε, στο μείνε
δεν καταλήγουμε ποτέ, και γω απορώ
γιατι όχι στο αλλιώς και πάντα στο έτσι
και αν είναι έτσι γιατι όχι αλλιώς.

Saturday, September 28, 2013

το ίδιο ποίημα.

μια είναι σκληρή γυμναστική, το εγώ
στα πιο αυστηρά θέλω, κρότος σιγής
για μια αναπνοή, τσιγαρίζει η άμμος
στα δάχτυλα σου ανάμεσα, γροθιά
στα αιχμηρά υφάσματα του νερού
που κινείται ακίνητο και φλέγεται
το ύφασμα πονεί και εγώ σιγώ

σιγώ εγώ και πονεί το ύφασμα
γιατί συ στις κλωστές δεν αντιστοιχείς
φλέγεται και ακίνητο κινείται
το κορμί σου διστάζει να ακροβατεί
του νερού υφάσματα αιχμηρά
δεν ξυρίζουν σκλήθρες ανεργείας
γροθιά ανάμεσα σου, δάχτυλα
και μια πονεμένη νυχτιά
άμμος τσιγαρίζει, αναπνοή
στα κάρβουνα, τη σκόνη προτιμώ
σιγής κρότος, θέλω αυστηρά
να μην ποθώ τα θέλω σου
εγώ.
το.
γυμναστική, σκληρή, είναι, μία
το να σε θέλω και δεν μπορώ.

Monday, July 29, 2013

the.

που λιμνάζει ο ξερακιανός σου ήλιος,
βύθισμα στα γλαφυρά τα λόγια, 
καλοκαίρι έγχορδο, ξεραμένα χείλη,
στις πιο άγονες της Ελλάδος ερημιές,
εμείς και εγω, τις αγχόνες σκόνης
που τα πνευμόνια στρίβουν ως τον πόνο

εκει που σταματάει η αλμυρή γραμμή,
το νοητό και το εμφανές, το σχήμα λόγου,
που το καϊκι μου κινείται πια στον χώρο
δεν προσαράζει σε βολικές ακτές και ηλιοστάσια
ξηλώνει μόνο γκρι χορδές απ'τα μπλέ πουλόβερ
της μάνας όλων μας, πικρή.