Tuesday, November 17, 2009

Ungrateful to be Alive



Είναι τα λόγια μας δυναμίτες
είναι εκρήξεις μαγνητικού πεδίου στα χέρια μας μέσα
είναι το κλάμα μωρού
που ψάχνει την μητέρα του
είναι η αγωνία σου
όταν κλαίς πάνω στο μαξιλάρι
που αγκιστρώνεσαι
βαριανασαίνεις
φωνάζεις
μπήγεις το στόμα σου
ολοένα και πιο βαθιά
μέσα στο ύφασμα
να πνίγεσαι
ταυτόχρονα να ζητάς κι αέρα
να μπαίνουν σκέψεις στο μυαλό
θολώνει η κρίση σου
μπλεβίζει το κορμί σου
αέρας
αναμνήσεις
κατανόηση πως δεν αλλάζουν τα πράγματα
ασφυξία
μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα
το κλάμα
ξανά και ξανά και ξανά
μαρτυρικά τραβάς το σεντόνι πάνω απ'το κεφάλι σου
χτυπά η πόρτα
χτυπάνε τα τηλέφωνα
δεν θες να βγείς, δεν θες να αγγίξεις
γη
δεν θες να είσαι εδω
τραβάς το σεντόνι
σφίγεις τις γροθιές σου
σκίζεται το σεντόνι
μια ένταση, είναι δυναμίτες
είναι τα λόγια δυναμίτες
ειναι αυτό που αποκαλώ μπαρούτι στα σπλάχνα σου
ανατινάζεσαι ρε
το ξέρεις, οταν τα όνειρα σου ψάχνεις
σε ερημικά τοπία
οταν βυθίζεσαι σε ουτοπίες
και σε πιάνει η παράνοια
μεταλάσεται το κρεβάτι σε κάτι ανώτερο
το μαξιλάρι γίνεται ο θάνατος


Δεν κλαίω, οχι δεν κλαίω
και δεν φωνάζω
φτύνω αίμα απο τα ουρλιαχτά
γιατι εγω
δεν είμαι
δεν είμαι άνθρωπος απλά
είμαι άνθρωπος μεσα σε ενα κουτί.

3 comments:

Anonymous said...

οσο παει και καλυτερος.
σοβαρα.
πραγματικα.
ειλικρινα.
και το βλεπω ΚΑΙ αντικειμενικα ;)

σε φιλω



σ.

Anonymous said...

ιδιο με πολλα αλλα.

Θ said...

Ιδιο με πολλα αλλα..χμμ...το γενικο συνολο ειναι ιδιο..καποια αισθηματα σε εναν ανθρωπο παραμενουν ιδια για παντα..γιαυτο και σημβαινει αυτο...απο κει και περα πιστευω πως μπορεις και καλυτερα νασο...εχω διαβασει πολυ καλυτερα.μπορεις.αφου το εχω αντιμετωπισει..