Wednesday, May 19, 2010

Εχάθη

Αυτή τη μέρα δεν ξύπνησε
ο άνεμος στα στόρια
δεν γρύλιξε σαν παγωμένο σκάρι
σε ξυραφένια θάλασσα
μονάχα
έσβηνε, στις περίλυπες ακρογιαλιές
έσβηνε στα βότσαλα αναμνήσεων
περίλυποι οι βοριάδες
δεν σφύζει ο φράχτης απο ζωντάνια
τώρα πια
ψυχή δεν έχει πια να δώσει

Ενα αγόρι με δέρμα αστραφτερό
ψέλλιζε στης δύσης το ακρογιάλι
βυθίζεται η ματιά μου
και χάνεται κι αυτό
τα χέρια του μέσα στην αρμύρα
δεν ξέρω, δεν ρωτώ
μην είναι ορφανό
δεν ξέρω, δεν ρωτώ
περίλυπη η ματιά του
εχάθη η παιδικότητα, σ'αυτα τα αγριέμενα
υγρά δάση φυσαλίδων

Κι αν φεύγει, η θάλασσα θρηνεί
εως τ'αλλο πρωί
μες στην πρωινή και σιωπηλή
νωπή κραυγή
εμφανίζεται ξανά
σκιάζει, σκιάζει
την ψυχή μου
μυρίζει μοναξιά
τα βότσαλα θρηνούν
δεν περνάει ουτε αμάξι πια
εσίγησε η ουτοπία
οι φράχτες δεν μαρτυράνε γέλια
και
καντάδες

Δεν μίλησα, δεν τόλμησα
το κοίταξα στα μάτια
μου εξέφρασε παράπονο
πως μέρη θλιβερά
εγίναν τα φιλιά του
''δεν έχεις συγγενείς;''
ετόλμησα να ρωτήσω
δεν άντεξα, πως λύγισα
με κοίταξε με πόνο
''όχι, εχάθηκαν στον χρόνο''

1 comment:

argy57 said...

O Χρόνος-Κρόνος "τρώει" τα παιδιά του!